tag:blogger.com,1999:blog-374846442012-02-18T02:19:39.268-02:00(από το Amazing των Aerosmith)Christosnoreply@blogger.comBlogger661100tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-33281388354378596052008-11-21T18:35:00.001-02:002008-11-21T18:41:20.963-02:00<span style="font-weight: bold;">14 Οκτωβρίου 2007 – Oι καταρράχτες του Iguassu</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SSccrCEGKWI/AAAAAAAAAJ0/I3h2_XrHwdA/s1600-h/IMG_1541.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SSccrCEGKWI/AAAAAAAAAJ0/I3h2_XrHwdA/s400/IMG_1541.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271213414474459490" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SSccqveopYI/AAAAAAAAAJs/GCteBalArEU/s1600-h/IMG_1528.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SSccqveopYI/AAAAAAAAAJs/GCteBalArEU/s400/IMG_1528.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271213409485497730" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SSccpyh0ClI/AAAAAAAAAJk/OJLl7xQ_SJQ/s1600-h/IMG_1515.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SSccpyh0ClI/AAAAAAAAAJk/OJLl7xQ_SJQ/s400/IMG_1515.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271213393124264530" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SSccpthhMaI/AAAAAAAAAJc/v-MwEWwaOOQ/s1600-h/IMG_1509.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SSccpthhMaI/AAAAAAAAAJc/v-MwEWwaOOQ/s400/IMG_1509.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271213391780852130" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SSccpBPJCfI/AAAAAAAAAJU/ro5K53glkLI/s1600-h/IMG_1481.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SSccpBPJCfI/AAAAAAAAAJU/ro5K53glkLI/s400/IMG_1481.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271213379892611570" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-3328138835437859605?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-42851294129454897222008-11-21T18:27:00.001-02:002008-11-21T18:34:42.948-02:0014 Οκτωβρίου 2007 – Oι καταρράχτες του Iguassu<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScbCWoH9ZI/AAAAAAAAAJM/3LeUYtNZQQI/s1600-h/IMG_1421.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScbCWoH9ZI/AAAAAAAAAJM/3LeUYtNZQQI/s400/IMG_1421.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271211616108017042" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScbB_QV2mI/AAAAAAAAAJE/DQ15N6LLdvw/s1600-h/IMG_1432.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScbB_QV2mI/AAAAAAAAAJE/DQ15N6LLdvw/s400/IMG_1432.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271211609834248802" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScbBPUvo2I/AAAAAAAAAI8/HcbSkzIwFjI/s1600-h/IMG_1434.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScbBPUvo2I/AAAAAAAAAI8/HcbSkzIwFjI/s400/IMG_1434.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271211596967813986" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScbAdJXvbI/AAAAAAAAAI0/PLS3gB7EsDg/s1600-h/IMG_1482.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScbAdJXvbI/AAAAAAAAAI0/PLS3gB7EsDg/s400/IMG_1482.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271211583498337714" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScbAAEt0qI/AAAAAAAAAIs/-YMNISMtZRw/s1600-h/IMG_1494.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScbAAEt0qI/AAAAAAAAAIs/-YMNISMtZRw/s400/IMG_1494.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271211575694185122" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-4285129412945489722?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-78531383180315342232008-11-21T18:21:00.000-02:002008-11-21T18:26:55.401-02:00<span style="font-weight: bold;">11-13 Οκτωβρίου 2007 – Η πόλη της Curitiba και τα περίχωρα</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScZUoee5yI/AAAAAAAAAIk/4EVXywOfP4Q/s1600-h/IMG_1294.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScZUoee5yI/AAAAAAAAAIk/4EVXywOfP4Q/s400/IMG_1294.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271209731113805602" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScZUTzPX8I/AAAAAAAAAIc/sQfVRf65NoQ/s1600-h/IMG_1253.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScZUTzPX8I/AAAAAAAAAIc/sQfVRf65NoQ/s400/IMG_1253.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271209725563723714" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScZT8_6jfI/AAAAAAAAAIU/e29YLSJM1dE/s1600-h/IMG_1220.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScZT8_6jfI/AAAAAAAAAIU/e29YLSJM1dE/s400/IMG_1220.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271209719442869746" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScZTtUJxDI/AAAAAAAAAIM/MDVOfHHbr54/s1600-h/IMG_1228.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScZTtUJxDI/AAAAAAAAAIM/MDVOfHHbr54/s400/IMG_1228.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271209715232785458" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScZTXalKqI/AAAAAAAAAIE/uB2Jp_TlwK0/s1600-h/IMG_1214.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScZTXalKqI/AAAAAAAAAIE/uB2Jp_TlwK0/s400/IMG_1214.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271209709354166946" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-7853138318031534223?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-43062358719843967202008-11-21T18:00:00.001-02:002008-11-21T18:20:48.281-02:00<span lang="EL">11-13 Οκτωβρίου 2007 – Η πόλη της Curitiba και τα περίχωρα<br /><o:p></o:p></span></span></p><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScXUR4wKXI/AAAAAAAAAH8/Cm7_iOo8tHQ/s1600-h/IMG_1377.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScXUR4wKXI/AAAAAAAAAH8/Cm7_iOo8tHQ/s400/IMG_1377.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271207526026717554" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScXT6p81eI/AAAAAAAAAH0/QzMFG5_k2UY/s1600-h/IMG_1366.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScXT6p81eI/AAAAAAAAAH0/QzMFG5_k2UY/s400/IMG_1366.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271207519790618082" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScXTuWnqqI/AAAAAAAAAHs/70MyTrlhl1Q/s1600-h/IMG_1333.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScXTuWnqqI/AAAAAAAAAHs/70MyTrlhl1Q/s400/IMG_1333.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271207516488313506" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScXS5CHwlI/AAAAAAAAAHk/0HJHHKqjMhc/s1600-h/IMG_1322.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScXS5CHwlI/AAAAAAAAAHk/0HJHHKqjMhc/s400/IMG_1322.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271207502175257170" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScXSbjd_EI/AAAAAAAAAHc/ZYC_vMODLok/s1600-h/IMG_1321.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SScXSbjd_EI/AAAAAAAAAHc/ZYC_vMODLok/s400/IMG_1321.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271207494262062146" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-4306235871984396720?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-85314807044533760352008-11-21T17:59:00.001-02:002008-11-21T17:59:42.759-02:00<span style="font-weight: bold;">11-14 Οκτωβρίου 2007 – Η πόλη της Curitiba &amp; οι καταρράχτες του Iguassu</span><br /><br />Λίγες μέρες πριν φύγω αποφάσισα να επισκεφτώ κάποιους φίλους μου στην πόλη της Curitiba που βρίσκεται 450 χλμ. νότια τους Sao Paulo. Εκεί έκατσα μέχρι την Κυριακή 13 Οκτωβρίου και την ίδια μέρα πέταξα μέχρι το τριεθνές Αργεντινής-Παραγουάης-Βραζιλίας και είδα τους καταρράχτες του Iguassu. Τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει για αυτό που θα έβλεπα εκείνη την ημέρα. Φεύγοντας από την Curitiba ποτέ δεν θα φανταζόμουνα ότι μερικούς μήνες αργότερα θα ξανά επέστρεφα για έναν διαφορετικό όμως λόγο και κάτω από τελείως διαφορετικές προϋποθέσεις, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που ίσως σας την πω στο μέλλον.<br /><br />Ας απολαύσουμε όμως την Curitiba και το Fos de Iguassu.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-8531480704453376035?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-14856959677755356812008-11-13T19:58:00.000-02:002008-11-13T20:04:01.631-02:00<span style="font-weight: bold;">5-8 Οκτωβρίου 2007 – Rio de Janeiro η πόλη που σου κλέβει την καρδιά</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRykPKVthtI/AAAAAAAAAHU/N2sPcxDmus8/s1600-h/IMG_1192.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRykPKVthtI/AAAAAAAAAHU/N2sPcxDmus8/s400/IMG_1192.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268266244497049298" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRykO1ZnDAI/AAAAAAAAAHM/cPKJ-77bBrc/s1600-h/IMG_1168.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRykO1ZnDAI/AAAAAAAAAHM/cPKJ-77bBrc/s400/IMG_1168.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268266238876257282" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRykOXWmftI/AAAAAAAAAHE/oHK0BE_fy28/s1600-h/IMG_1148.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRykOXWmftI/AAAAAAAAAHE/oHK0BE_fy28/s400/IMG_1148.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268266230810574546" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRykN6eSyUI/AAAAAAAAAG8/0aMROwdxhto/s1600-h/IMG_1133.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRykN6eSyUI/AAAAAAAAAG8/0aMROwdxhto/s400/IMG_1133.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268266223058209090" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRykNVWmTaI/AAAAAAAAAG0/03D6eS2Ylyo/s1600-h/IMG_1118.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRykNVWmTaI/AAAAAAAAAG0/03D6eS2Ylyo/s400/IMG_1118.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268266213093821858" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-1485695967775535681?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-50792035410166242102008-11-13T19:54:00.000-02:002008-11-13T19:58:24.083-02:005-8 Οκτωβρίου 2007 – Rio de Janeiro η πόλη που σου κλέβει την καρδιά<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyi7WjSH0I/AAAAAAAAAGs/4JJd-aNQbCs/s1600-h/IMG_1110.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyi7WjSH0I/AAAAAAAAAGs/4JJd-aNQbCs/s400/IMG_1110.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268264804666187586" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyi6ygHxGI/AAAAAAAAAGk/3qLHDIz4EHI/s1600-h/IMG_1098.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyi6ygHxGI/AAAAAAAAAGk/3qLHDIz4EHI/s400/IMG_1098.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268264794989249634" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyi6eNEKII/AAAAAAAAAGc/tOqMdQL98Ns/s1600-h/IMG_1053.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyi6eNEKII/AAAAAAAAAGc/tOqMdQL98Ns/s400/IMG_1053.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268264789540612226" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyi57a4IwI/AAAAAAAAAGU/sLZ1elzLCmA/s1600-h/IMG_1041.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyi57a4IwI/AAAAAAAAAGU/sLZ1elzLCmA/s400/IMG_1041.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268264780203303682" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyi5mdBezI/AAAAAAAAAGM/QHCBD1dPluM/s1600-h/IMG_1036.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyi5mdBezI/AAAAAAAAAGM/QHCBD1dPluM/s400/IMG_1036.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268264774575160114" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-5079203541016624210?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-54972682546204048872008-11-13T19:49:00.000-02:002008-11-13T19:53:31.523-02:00<span style="font-weight: bold;">5-8 Οκτωβρίου 2007 – Rio de Janeiro η πόλη που σου κλέβει την καρδιά</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyhyA5CMUI/AAAAAAAAAGE/BVqoY5_QYVA/s1600-h/IMG_1026.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyhyA5CMUI/AAAAAAAAAGE/BVqoY5_QYVA/s400/IMG_1026.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268263544721387842" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyhxn_WJFI/AAAAAAAAAF8/_g3ja_Pxu44/s1600-h/IMG_1016.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyhxn_WJFI/AAAAAAAAAF8/_g3ja_Pxu44/s400/IMG_1016.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268263538036974674" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyhxWCHV3I/AAAAAAAAAF0/2Zkt0lkiZRY/s1600-h/IMG_1003.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyhxWCHV3I/AAAAAAAAAF0/2Zkt0lkiZRY/s400/IMG_1003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268263533216749426" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyhxJr76bI/AAAAAAAAAFs/tkh7SIa5W3U/s1600-h/IMG_0995.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyhxJr76bI/AAAAAAAAAFs/tkh7SIa5W3U/s400/IMG_0995.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268263529902500274" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyhw2bKd_I/AAAAAAAAAFk/vT3xs2wXc1I/s1600-h/IMG_0998.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyhw2bKd_I/AAAAAAAAAFk/vT3xs2wXc1I/s400/IMG_0998.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268263524731877362" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-5497268254620404887?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-7758606616760888752008-11-13T19:43:00.000-02:002008-11-13T19:49:02.300-02:00<span style="font-weight: bold;">5-8 Οκτωβρίου 2007 – Rio de Janeiro η πόλη που σου κλέβει την καρδιά</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRygtwiBdUI/AAAAAAAAAFc/2mg8hSZr02Y/s1600-h/IMG_0981.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRygtwiBdUI/AAAAAAAAAFc/2mg8hSZr02Y/s400/IMG_0981.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268262372098798914" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRygtW10VVI/AAAAAAAAAFU/xaXi3AhDw_8/s1600-h/IMG_0968.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRygtW10VVI/AAAAAAAAAFU/xaXi3AhDw_8/s400/IMG_0968.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268262365202502994" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRygtI8rw9I/AAAAAAAAAFM/jc9IdC21y90/s1600-h/IMG_0944.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRygtI8rw9I/AAAAAAAAAFM/jc9IdC21y90/s400/IMG_0944.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268262361473205202" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRygsX0Da1I/AAAAAAAAAFE/hQl-S3iZ8KA/s1600-h/IMG_0938.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRygsX0Da1I/AAAAAAAAAFE/hQl-S3iZ8KA/s400/IMG_0938.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268262348283669330" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRygr8CLc1I/AAAAAAAAAE8/SluQkLwzcMY/s1600-h/IMG_0911.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRygr8CLc1I/AAAAAAAAAE8/SluQkLwzcMY/s400/IMG_0911.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268262340826723154" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-775860661676088875?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-83866529314865670952008-11-13T19:38:00.001-02:002008-11-13T19:43:25.481-02:00<span style="font-weight: bold;">5-8 Οκτωβρίου 2007 – Rio de Janeiro η πόλη που σου κλέβει την καρδιά</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyfYChDChI/AAAAAAAAAE0/vD2uXE2wlMM/s1600-h/IMG_0901.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyfYChDChI/AAAAAAAAAE0/vD2uXE2wlMM/s400/IMG_0901.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268260899457796626" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyfXkQux_I/AAAAAAAAAEs/lCpU0QdMY5U/s1600-h/IMG_0897.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyfXkQux_I/AAAAAAAAAEs/lCpU0QdMY5U/s400/IMG_0897.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268260891336296434" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyfW1ZVeLI/AAAAAAAAAEk/WCrXYI9I-3M/s1600-h/IMG_0888.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyfW1ZVeLI/AAAAAAAAAEk/WCrXYI9I-3M/s400/IMG_0888.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268260878755920050" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyfWtO8LJI/AAAAAAAAAEc/37JNyeQwN5g/s1600-h/DSC01168.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyfWtO8LJI/AAAAAAAAAEc/37JNyeQwN5g/s400/DSC01168.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268260876564835474" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyfWKaK--I/AAAAAAAAAEU/iVWHr4qwC2Q/s1600-h/DSC01165.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyfWKaK--I/AAAAAAAAAEU/iVWHr4qwC2Q/s400/DSC01165.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268260867216702434" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-8386652931486567095?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-80954744873877228612008-11-13T19:33:00.003-02:002008-11-13T19:37:48.575-02:00<span style="font-weight: bold;">5-8 Οκτωβρίου 2007 – Rio de Janeiro η πόλη που σου κλέβει την καρδιά</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyd6W4VIdI/AAAAAAAAAEM/GPTXH4oae18/s1600-h/DSC01152.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyd6W4VIdI/AAAAAAAAAEM/GPTXH4oae18/s400/DSC01152.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268259290016457170" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyd5p0jhmI/AAAAAAAAAEE/LvxzALOVM18/s1600-h/DSC01150.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyd5p0jhmI/AAAAAAAAAEE/LvxzALOVM18/s400/DSC01150.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268259277921027682" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyd5VXjoXI/AAAAAAAAAD8/7r72sqj_RYs/s1600-h/DSC01139.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyd5VXjoXI/AAAAAAAAAD8/7r72sqj_RYs/s400/DSC01139.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268259272430690674" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyd4uP3mTI/AAAAAAAAAD0/3hZGteVmSpc/s1600-h/DSC01124.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyd4uP3mTI/AAAAAAAAAD0/3hZGteVmSpc/s400/DSC01124.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268259261929462066" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyd4UxsH9I/AAAAAAAAADs/75DvTjd8dRg/s1600-h/DSC01126.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/SRyd4UxsH9I/AAAAAAAAADs/75DvTjd8dRg/s400/DSC01126.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268259255091994578" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-8095474487387722861?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-29573175097732333912008-11-13T19:32:00.001-02:002008-11-13T19:32:55.735-02:00<span style="font-weight: bold;">5-8 Οκτωβρίου 2007 – Rio de Janeiro η πόλη που σου κλέβει την καρδιά</span><br /><br /><br />Μου πήρε 1 χρόνο για να γράψω αυτό το κείμενο, το γιατί θα το μάθετε σε επόμενο post μου. Βρέθηκα λοιπών στο Rio de Janeiro για τρεις μέρες ... τρεις γεμάτες μέρες που ήταν πολύ λίγες για μία τόσο όμορφη πόλη. Μια πόλη που συνδυάζει τις ομορφιές της θάλασσας, λίμνης, βουνού αλλά και ζούγκλας, μαζί με απίθανες παραλίες, πλούτο, φτώχια, όμορφες «μουλάτες» (μιγάδες γυναίκες), bosa nova, samba και μπόλικο Βραζιλιάνικο ταπεραμέντο παντού γύρω σου.<br /><br />Έμεινα σε ένα ξενοδοχείο κοντά στην κοσμοπολίτικη Copacabana. Όλοι μας έχουμε ακούσει για την Copacabana. Τίποτα όμως δεν σε προετοιμάζει για αυτό που θα «αντιμετωπίσεις» φτάνοντας για πρώτη φορά. Είχα την τύχη να δω ζωντανά Capoeira στην ξακουστή παραλία της Ipanema (…ναι εκεί γράφτηκε το γνωστό τραγούδι «The Girl from Ipanema).<br /><br />Μπορώ πραγματικά να γράφω για ώρες για τον πανέμορφο Rio de Janeiro. Για τις ατέλειωτες παραλίες του, για την μοναδική στον κόσμο αστική ζούγκλα του (ναι καλά διαβάσατε) που είναι ακριβώς από κάτω από τον Εσταυρωμένο (το land mark του Ρίο και ένα από τα πιο γνωστά μνημεία στον κόσμο). Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω την απίστευτη θέα από τον βράχο του Εσταυρωμένου αλλά και από το Sugar Loaf – Pao de Asucar – όπου μέσω δύο τελεφερίκ ανεβαίνεις στο πιο όμορφο σημείο της πόλης και από εκεί την θαυμάζεις σε όλο της το μεγαλείο.<br /><br />Νομίζω ότι για άλλη μια φορά θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουνε για μένα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-2957317509773233391?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-88252572857894763902007-10-24T17:44:00.000-02:002007-10-24T17:47:25.920-02:00<strong>Τετάρτη 24/10/2007 «.. επέστρεψα!»</strong><br /><br />Επέστρεψα λοιπόν ... δυστυχώς δεν είχα καθόλου χρόνο να σας γράψω να νέα μου για τον τελευταίο μου μήνα στην Βραζιλία. Έγιναν ΤΟΣΑ πολλά, σε προσωπικό, επαγγελματικό αλλά και ψυχολογικό επίπεδο που δεν μου φτάνουν 10ς σελίδες να σας τα αναλύσω ... θα το κάνω όμως τις επόμενες μέρες.<br /><br />Η αλήθεια είναι ότι αυτό το μπλογκ το έφτιαξα για να μπαίνουν οι φίλοι μου από την Ελλάδα και να μαθαίνουν τα νέα μου, για όσο διάστημα θα έμενα εκεί. Δεν είχα και τόσο χρόνο να στέλνω προσωπικά μηνύματα σε όλους οπότε διάλεξα την πλέον «αναίμακτη» μέθοδο – το μπλογκ – ώστε να τους ενημερώνω. Τελικά αυτό εξελίχθηκε σε ένα ημερολόγιο/ψυχολόγος που ο καθένας που το διάβαζε είτε το προσπέρναγε είτε απλά έλεγε την γνώμη του.<br /><br />Σύντομα θα ανεβάσω φωτογραφίες από τα δύο ταξίδια «αστραπή» που έκανα στο Ρίο ντε Ζανείρο και στους καταρράκτες του Ιγκουασού (και μαζί στην Κουριτίμπα). Θα σας μιλήσω για τους υπέροχους ανθρώπους που άφησα πίσω αλλά και τις ευχάριστες καινούργιες εμπειρίες αλλά και δυσάρεστες στιγμές που είχα μέσα σε αυτό το μικρό διάστημα του ενός μήνα. Η ζωή μου πραγματικά είναι ένα μεγάλο ταξίδι ... ένα απρόβλεπτο ταξίδι με μεγάλες χαρές αλλά και μεγάλες λύπες. Σίγουρα δεν είμαι ο μόνος που νιώθει έτσι, απλά νομίζω ότι ίσως να βιώνω κάποια πράγματα λίγο πιο έντονα από κάποιους πολύ απλά διότι ίσως τελικά να το επιδιώκω εγώ!<br /><br />Τέλος πάντων, φωτογραφίες δεν ανεβάζω τώρα γιατί έκανα το «έξυπνο» να ξεχάσω τον αντάπτορα του εξωτερικού σκληρού μου στο σπίτι μου στο Σάο Πάολο ... το αποτέλεσμα είναι φυσικά να μην δουλεύει ο σκληρός και να μην έχω πρόσβαση στα πολυπόθητα αρχεία.<br /><br />Οπότε λίγη υπομονή και σύντομα θα «είμαστε κοντά σας».<br /><br />... καλώς ήρθα στην πατρίδα λοιπόν!!! :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-8825257285789476390?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-36232554257866226822007-09-28T22:27:00.000-03:002008-11-13T08:34:12.487-02:00Παρασκευή 28/09/2007 – <strong>«Η επιστροφή (προς το παρόν)»</strong><br /><br /><br />Έχω γυρίσει Βραζιλία εδώ και σχεδόν 2 βδομάδες, βρήκα επιτέλους τον χρόνο να γράψω τα νέα μου. Οι διακοπές μου στην Ελλάδα δεν ήτανε και τόσο ... διακοπές. Το ήξερα άλλωστε πριν πάω ότι είχα δουλειές και «εκκρεμότητες», σχεδόν τίποτα δεν έγινε όπως το είχα προγραμματίσει, ξεκουράστηκα όμως σωματικά και, πάνω από όλα, συναισθηματικά.<br /><br />Το θέμα με την δουλειά μου δεν μπορώ να πω ότι λύθηκε και ότι δεν με προβληματίζει, απλά πλέον δεν αποτελεί 1η προτεραιότητα στην ζωή μου.<br /><br />Τα συναισθήματα πολλά με το που προσγειώθηκε το αεροπλάνο στο αεροδρόμιο, έκανα μέσα μου άμεσες συγκρίσεις στο πώς θα νιώθω σε έναν 1 1/2 μήνα που θα γυρνάω μόνιμα στην Ελλάδα ... τις ίδιες ακριβώς σκέψεις έκανα και όταν έφυγα για Βραζιλία 2 βδομάδες μετά ... «υπομονή» είπα στον εαυτό μου «... 1 μήνας έμεινε».<br /><br />Εκείνη όμως την στιγμή ήθελα να την ζήσω, να την νιώσω. Με το που άνοιξε η πόρτα του αεροπλάνου, βγήκα από τους πρώτους έξω και πήρα μια βαθιά αναπνοή μέσα στα πνευμόνια μου ... «επιτέλους αναπνέω Ελληνικό αέρα», τα πάντα γύρω μου μοιάζανε σαν να ήταν καινούργια και «γυαλισμένα» ... τι σου κάνει η νοσταλγία. 9 μήνες είχανε περάσει από τότε που έφυγα, σαν να μην είχε περάσει ούτε λεπτό. Έζησα όμως τόσα πολλά αυτούς τους 9 μήνες ... δεν ήμουνα το ίδιο άτομο όπως πριν. Κάτι είχε σπάσει μέσα μου και κάτι είχε κολλήσει (εάν μπορεί ποτέ φυσικά να κολλήσει κάτι που έχει σπάσει σε 10αδες κομμάτια στο παρελθόν) ...<br /><br />Τι είχε σπάσει? Η μοίρα μου έσπασε, και θα την ξανά κολλήσω σιγά-σιγά<br /><br />Τι ξανά κόλλησε? Τα συναισθήματα μου, ή έτσι νόμιζα τέλος πάντων, αυτό θέλει χρόνο για να φανεί φυσικά.<br /><br />Ο νόμος των πιθανοτήτων είναι ενάντια μου, και το γνωρίζω, θα ξανά παλέψω όμως κόντρα του για άλλη μια φορά και ότι βγει. Το συγκεκριμένο θέμα είμαι σίγουρος ότι θα το αναλύσουμε στο μέλλον γιατί αυτή την στιγμή δεν θέλω να μπω σε πολλές λεπτομέρειες. Σας παραθέτω μερικές φωτογραφίες από τις διακοπές μου στην Ελλάδα.<br /><br /><br /><div align="center"><em><strong>Δύση Ήλιου στο Καφέ <<Νότος>> στην παραλία της Βούλας</strong></em></div><div align="center"></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/Rv2u3kUQLoI/AAAAAAAAAB8/5F0BA0CHTkE/s1600-h/DSC01115.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5115437021427412610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/Rv2u3kUQLoI/AAAAAAAAAB8/5F0BA0CHTkE/s400/DSC01115.JPG" border="0" /></a><br /><div align="center"></div><div align="center"><strong><em><<Ωκεανίδα>> Παραλία Βουλιαγμένης</em></strong></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/Rv2u30UQLpI/AAAAAAAAACE/H7LjYccnySE/s1600-h/DSC01105.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5115437025722379922" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/Rv2u30UQLpI/AAAAAAAAACE/H7LjYccnySE/s400/DSC01105.JPG" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-3623255425786622682?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-50049897242879018552007-08-27T11:59:00.000-03:002007-08-29T07:26:38.523-03:00<strong>Δευτέρα 27/08/2008 «Καλές μου διακοπές!!!»</strong><br /><br />Το «καλοκαίρια» και οι διακοπές για μένα τώρα ξεκινάνε, στις 30/08 πετάω για Ελλάδα. Αυτή η χαρά δυστυχώς έχει επισκιασθεί από την τεράστια καταστροφή που έχει γίνει (και συνεχίζεται) στην πατρίδα μας. Χθες το βράδυ πέρασα όλο το βράδυ βλέποντας εφιάλτες από την πύρινη λαίλαπα πού κατακαίει τον τόπο μας … έχω επηρεαστεί και εγώ, όπως όλοι οι Έλληνες, πολύ από αυτή την κατάσταση. Εύχομαι να πιάσουνε κάποια από αυτά τα καθάρματα και να τους κρεμάσουνε, στην κυριολεξία, ανάποδα στην πλατεία Συντάγματος για παραδειγματισμό!<br /><br />Οι μέρες που έχουνε περάσει από το τελευταίο μου πόστ κυλήσανε ήρεμα, απλά ανέμενα την επιστροφή μου στα πάτρια εδάφη. Σύντομα θα κολυμπάω στα γαλανά νερά της θάλασσας μας και θα μαζεύω δυνάμεις για τις δυσκολίες που θα έχω να αντιμετωπίσω τους επόμενους μήνες.<br /><br />Τα λέμε από κοντά λοιπόν!<br /><br />Εάν δεν τα πούμε από κοντά τότε θα ξανά διαβάσετε νέα μου σε 3 βδομάδες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-5004989724287901855?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-49602268536662374772007-08-02T22:24:00.000-03:002008-11-13T08:34:13.412-02:00<strong>Πέμπτη 02/08/2007 - «... μετράω μέρες»</strong><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RrKFOtD2MoI/AAAAAAAAABU/ZsAS1cMPRXQ/s1600-h/Picture+002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5094280616169845378" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RrKFOtD2MoI/AAAAAAAAABU/ZsAS1cMPRXQ/s400/Picture+002.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RrKFPdD2MpI/AAAAAAAAABc/wg2s-XNE_4Q/s1600-h/Picture+001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5094280629054747282" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RrKFPdD2MpI/AAAAAAAAABc/wg2s-XNE_4Q/s400/Picture+001.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RrKFP9D2MqI/AAAAAAAAABk/UizTxp42Rec/s1600-h/Picture+004.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5094280637644681890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RrKFP9D2MqI/AAAAAAAAABk/UizTxp42Rec/s400/Picture+004.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RrKFQdD2MrI/AAAAAAAAABs/fQOPe6w-NKM/s1600-h/Picture+007.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5094280646234616498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RrKFQdD2MrI/AAAAAAAAABs/fQOPe6w-NKM/s400/Picture+007.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RrKFQtD2MsI/AAAAAAAAAB0/GPjLyTAX6xw/s1600-h/Picture+010.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5094280650529583810" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RrKFQtD2MsI/AAAAAAAAAB0/GPjLyTAX6xw/s400/Picture+010.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-4960226853666237477?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-58914168839781233652007-08-02T21:50:00.000-03:002007-08-02T22:37:23.954-03:00<strong>Πέμπτη 02/08/2007 - «... μετράω μέρες»</strong><br /><br />Πλέον έχουν μείνει λιγότερες από 28 μέρες για να έρθω Ελλάδα για διακοπές – και όχι μόνο – νιώθω σαν τον φαντάρο που μετράει τις μέρες για να τελειώσει η θητεία του. Νιώθω όμως γαλήνια μέσα μου, όπως και τότε όταν τελείωνε η θητεία μου. Όταν γνωρίζεις ότι πλησιάζει το τέλος της θητείας σου πλέον δεν σκας, δεν μετράς της μέρες πλέον όπως πριν.<br /><br />Έτσι και εγώ αφήνω τον καιρό και περνάει χωρίς να με αγγίζει. Διάβασα σήμερα ένα άρθρο στο BBC News που αναφέρεται σε αυτό ακριβώς το θέμα, το πώς «νιώθει» ο κάθε άνθρωπος τον χρόνο να περνάει. Συγκεκριμένα το άρθρο αναφερότανε σε ένα βιβλίο που έγραψε κάποιος που προσπαθεί να εξηγήσει μια θεωρία που με λίγα λόγια προσπαθεί να μας πει το γιατί για κάποιους ανθρώπους ο χρόνος περνάει βασανιστικά αργά και για άλλους γρήγορα.<br /><br />Αυτό το θέμα με έχει απασχολήσει αρκετές φορές, όπως όλοι έτσι και εγώ έχω προσπαθήσει να «παγώσω» τον χρόνο κάποιες στιγμές, και άλλες να τον κάνω να περάσει σαν αστραπή. Μπορώ να πω ότι το κατάφερα αρκετές φορές, 8 χρόνια στην Αγγλία το πρώτο στόχο που είχα στο μυαλό μου ήταν το πότε θα γυρίσω Ελλάδα, μετά ο στρατός – 23 μήνες θητεία, 10 από τους οποίους στο Διδυμότειχο – τώρα 10 μήνες στο Σάο Πάολο, για άλλη μια φορά έχω βάλει την ζωή μου στο PAUSE.<br /><br />Σήμερα με ρώτησε μια «ψυχή» από τα παλιά που με ξέρει καλά πώς τα καταφέρνω να το κάνω. Ειλικρινά δεν το έχω σκεφτεί πώς το κάνω ... ίσως να εκπαίδευσα τον εαυτό μου από άμυνα, ίσως να ήμουνα πάντα έτσι ... δεν ξέρω, το σίγουρο όμως είναι ότι το κάνω. Είναι σαν να παγώνουνε τα πάντα γύρω σου και απλά να βλέπεις τον εαυτό σου σαν κάτι ξένο που απλά πλέει μέσα σε αυτό που ονομάζει ο Αϊνστάιν «χώρο-χρόνο». Το αποτέλεσμα είναι όμως ότι μέσα από αυτές τις καταστάσεις βγαίνω πάντα πιο δυνατός και πάντα ξεκινάει ένα καινούργιο κεφάλαιο στην ζωή μου.<br /><br />Αυτά για τις σημερινές μου σκέψεις.<br /><br />+++<br /><br />Όσον αφορά την υγεία μου τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα, το πόδι πλέον δεν πονάει τόσο πολύ και έχω πάψει εδώ και 3 βδομάδες να παίρνω παυσίπονα. Σίγουρα δεν είμαι 100% ... αλλά ακόμα και αυτό το 60-70% είναι πολύ καλύτερο από αυτό που περνούσα όλον αυτό τον καιρό!<br /><br />Το τι όμως με βοήθησε δεν σας τον είπα. Ακριβώς πριν από 3 βδομάδες ξεκίνησα να πηγαίνω σε έναν Κορεάτη που εξασκεί μια θεραπευτική αγωγή που λέγεται Do-in (ναι καλά διαβάσατε!). Φανταστείτε κάτι σαν βελονισμό αλλά χωρίς βελόνες και χωρίς να βγάζεις τα ρούχα σου ... όντος καμία σχέση με βελονισμό, λειτουργούνε όμως με περίπου την ίδια αρχή, ο θεραπευτής βρίσκει τα νεύρα (και όχι μόνο) που επηρεάζουν και προσπαθεί να τα «επαναφέρει».<br /><br />Πιο συγκεκριμένα σε πιέζει σε διάφορα μέρη του σώματος σου με κάτι ξυλάκια (είμαι σίγουρος ότι είναι οδοντογλυφίδες!) αλλά και με τα δάχτυλα του. Επίσης πιέζει διάφορα σημεία στα αυτιά σου αλλά και στα δάχτυλα των χεριών και ποδιών σου ... το αποτέλεσμα ??? Θεαματικό για μένα! Την ίδια βδομάδα μετά την πρώτη επίσκεψη σταμάτησα τα παυσίπονα που πλέον είχανε γίνει μέρος της καθημερινότητας μου για πάνω από έναν μήνα! Αυτή την στιγμή που σας γράφω είναι 10 η ώρα το βράδυ και κάθομαι χωρίς να πονάω μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή μου, πράγμα «πρωτόγνωρο» για τους τελευταίους 5+ μήνες. Έχω ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μου γιατί η μέση και το πόδι αρχίζουν να πονάνε εάν στέκομαι πολύ ώρα όρθιος, σίγουρα όμως όχι όπως πριν!<br /><br />+++<br /><br />Σήμερα θα σας βάλω και μερικές φωτογραφίες που τράβηξα προχθές από την ταράτσα του κτιρίου μου. Θα δείτε το Σάο Πάολο σε όλο του το μεγαλείο όπως το βλέπω εγώ κάθε βράδυ.<br /><br />Είναι μια όμορφη πόλη που όμως ποτέ δεν ερωτεύθηκα απλά γιατί δεν ήθελα να το κάνω ... είπαμε η ζωή μου είναι στο PAUSE ;-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-5891416883978123365?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-22106406661807533922007-07-14T13:07:00.000-03:002007-07-14T13:10:21.253-03:00<strong>Σαββάτο – 14/07/2007 - «... στου κόσμου αυτή την άκρη»</strong><br /><br />Στην άκρη του κόσμου αυτού βρέθηκα να ψάχνω εσένα<br />Ερμηνείες πολλές, αλήθεια όμως μόνο μία<br />Ζωή παράξενη γεμάτη όνειρα και χαμένους έρωτες<br />Όλοι αυτή την αλήθεια ψάχνουμε μέσα λαθεμένες αλήθειες<br /><br />Στην άκρη αυτού του κόσμου βρέθηκα παλεύοντας με την θάλασσα της ψυχής μου<br />Θάλασσα που με μανία ξεσπάει και συνάμα με ανταμείβει<br />Ζωή παράξενη, γεμάτη αγάπη και οργή<br />Οργή για ‘σένα που ψάχνω να βρω<br /><br />Στην άκρη αυτού του κόσμου βρέθηκα κοιτώντας εσένα<br />Αλλά εσύ μόνο στο μυαλό μου ζεις και υπάρχεις<br />Ζωή παράξενη, γεμάτη εκπλήξεις και αφορμές<br />Αφορμές για τα θέλω και τους εγωισμούς μου<br /><br />Στην άκρη αυτού του κόσμου βρέθηκα κοιτώντας εμένα<br />Αυτό που είδα δεν ήταν αυτό που περίμενα αλλά εσένα<br />Ζωή παράξενη γεμάτη ανατροπές και πόνο<br />Πόνο που τον προκάλεσα εγώ, όχι εσύ<br /><br />Στην άκρη αυτού του κόσμου βρέθηκα ψάχνοντας το γιατί<br />Ένα γιατί που έγινε αιτία, αιτία να βρω εμένα<br />Ζωή παράξενη γεμάτη ιδρώτα και αναμονή<br />Αναμονή για το χθες του ποτέ που έγινε μέλλον<br /><br />Στην άκρη αυτού του κόσμου βρέθηκα ελπίζοντας για μένα<br />Ελπίδα, του φθινοπώρου πουλί που φεύγει τελευταίο<br />Ζωή παράξενη με αναμέτρητους χειμώνες και φθινόπωρα<br />Φθινόπωρα που βρήκα ξαφνικά πίσω, μπροστά και ολόγυρα μου<br /> <br />Στην άκρη αυτού του κόσμου βρέθηκα και κατάλαβα τι ψάχνω<br />Ψάχνω να βρω τα γιατί και τα πιστεύω μου που πίσω άφησα με ‘σένα<br />Ζωή παράξενη που τα γιατί μας δεν απαντάς μα συνάμα την μοίρα βάζεις μπροστά<br />Μοίρα, του Ομήρου ερωμένη που τον Οδυσσέα παγίδεψες στα δίχτυα της ψυχής σου<br /><br />Στην άκρη αυτού του κόσμου βρέθηκα μα είμαι τόσο κοντά σου,<br />Κοντά στις απαντήσεις που τόσο έψαξα να βρω<br />Ζωή παράξενη στα σταυροδρόμια σου μπερδεύτηκα<br />Σταυροδρόμι για άλλη μια φορά έβαλες μπροστά μου αλλά σε ξεγέλασα<br /><br />Στην άκρη αυτού του κόσμου βρέθηκα και πια δεν σε φοβάμαι<br />Σαν τον Οδυσσέα έκλεισα τα αυτιά μου και το κάλεσμα σου δεν άκουσα<br />Ζωή παράξενη σε αφήνω μόνη σου να βρεις άλλον συνεπιβάτη<br />Εγώ τον δρόμο μου τον βρήκα ... στου κόσμου αυτή την άκρη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-2210640666180753392?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-74847729468085932372007-07-10T00:23:00.000-03:002008-11-13T08:34:14.131-02:00<strong>Ιούνιος 2007 - Περιοχή Alphaville στο Sao Paulo</strong><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL8H9EGbNI/AAAAAAAAAA0/QSX8bVCyGdg/s1600-h/DSC00930.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085404142835756242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL8H9EGbNI/AAAAAAAAAA0/QSX8bVCyGdg/s320/DSC00930.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL8ItEGbOI/AAAAAAAAAA8/2D0KIj1m2Kg/s1600-h/DSC00931.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085404155720658146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL8ItEGbOI/AAAAAAAAAA8/2D0KIj1m2Kg/s320/DSC00931.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL8JNEGbPI/AAAAAAAAABE/brR6sTJn-lI/s1600-h/DSC00933.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085404164310592754" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL8JNEGbPI/AAAAAAAAABE/brR6sTJn-lI/s320/DSC00933.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL8JdEGbQI/AAAAAAAAABM/OCv3pXosEBA/s1600-h/DSC00934.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085404168605560066" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL8JdEGbQI/AAAAAAAAABM/OCv3pXosEBA/s320/DSC00934.JPG" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-7484772946808593237?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-88818188245521599802007-07-10T00:06:00.000-03:002008-11-13T08:34:15.235-02:00<strong>Ιούνιος 2007 - Club "Villa Country"</strong><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL5VdEGbII/AAAAAAAAAAM/KqSybqXMX1g/s1600-h/Picture+043.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085401076229106818" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL5VdEGbII/AAAAAAAAAAM/KqSybqXMX1g/s320/Picture+043.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL5WNEGbJI/AAAAAAAAAAU/vW4uvgcZrsc/s1600-h/Picture+047.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085401089114008722" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL5WNEGbJI/AAAAAAAAAAU/vW4uvgcZrsc/s320/Picture+047.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL5WtEGbKI/AAAAAAAAAAc/VoslfLSf3MI/s1600-h/Picture+048.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085401097703943330" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL5WtEGbKI/AAAAAAAAAAc/VoslfLSf3MI/s320/Picture+048.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL5XdEGbLI/AAAAAAAAAAk/5xLfhC-aG5w/s1600-h/Picture+053.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085401110588845234" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL5XdEGbLI/AAAAAAAAAAk/5xLfhC-aG5w/s320/Picture+053.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL5X9EGbMI/AAAAAAAAAAs/Bc1axuAVAsk/s1600-h/Picture+044.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085401119178779842" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_gN6WsJt0mUw/RpL5X9EGbMI/AAAAAAAAAAs/Bc1axuAVAsk/s320/Picture+044.jpg" border="0" /></a><br /><div><strong></strong> </div><br /><div><strong></strong></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-8881818824552159980?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-74810796239850311912007-07-09T23:57:00.000-03:002007-08-02T22:33:52.231-03:00<strong>Δευτέρα 09/07/2007 – «Επιτέλους ... τα νέα μου» </strong><br /><strong></strong><br />Λοιπόν, επιτέλους βρήκα τον χρόνο, και την διάθεση πάνω από όλα, για να σας γράψω τα νέα μου για τον τελευταίο 1 μήνα.<br /><br />Το ποιό σημαντικό που έγινε ήταν ο χωρισμός μου με την Σιλβάνα. Έχουμε χωρίσει εδώ και 1 ½ βδομάδα ... δύσκολος χωρισμός. Ίσως ο δυσκολότερος που έχω περάσει με δικιά μου πρωτοβουλία<br /><br />Οι λόγοι που χώρισα?<br /><br />α) Δεν είχε μέλλον η σχέση, σε λίγο καιρό γυρνάω Ελλάδα<br />β) Η Σιλβάνα είναι ένας άνθρωπος καταπληκτικός, πραγματικά μια γυναίκα που μου έδωσε όλα όσα μπορούσε. Δεν έχω κανένα παράπονο, το αντίθετο της χρωστάω πάρα πολλά ... δυστυχώς όμως δεν μπορούσα να της δώσω αυτό το ένα που είχε τόση ανάγκη ... την καρδιά μου.<br />γ) Λόγο του παραπάνω λόγου είχε χαθεί ο ερωτισμός από την σχέση με αποτέλεσμα να την βλέπω σαν μια καλή φίλη μου.<br />δ) Σαν άνθρωπος είμαι πολύ ανεξάρτητος, χωρίς την Σιλβάνα θα είχα περάσει πολύ χειρότερα τους τελευταίους μήνες, δεν θέλω όμως να είμαι «βάρος» για κανέναν, ειδικά εάν το άτομο που είναι δίπλα μου δεν έχει μέλλον μαζί μου, ένιωθα ότι την «εκμεταλλευόμουνα» αφού το τέλος το γνώριζα.<br /><br />Έτσι αποφάσισα να την αφήσω ελεύθερη να συνεχίσει την ζωή της και ας μου στοιχίσει στην καθημερινότητα μου ... το προτιμάω έτσι.<br /><br />Δυστυχώς η ίδια τρέφει συναισθήματα για μένα που δεν μπόρεσα να της τα ανταποδώσω. Έκανε ότι μπορούσε – μέσα σε λογικά και αξιοπρεπή όρια – να με κρατήσει, σαν «σκληρός» Σκορπιός όμως άμα γυρίσω σελίδα σπάνια κάνω πίσω, ειδικά εάν είναι για το «καλό» και των δυο.<br /><br />Ένα πράγμα που μου δίδαξε αυτή η κοπέλα είναι το τι θα πει αξιοπρέπεια και ειλικρίνεια και πάνω από όλα πραγματική δύναμη για να αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες αυτής της ζωής.<br /><br />Αυτά ...<br /><br />+++<br /><br />Είχα την ευκαιρία πριν χωρίσουμε να πάμε με την παρέα της σε ένα ωραίο club του Σαο Πάολο ... το Villa Country. Ένα πολύ μεγάλο club με διάφορες αίθουσες-χώρους που παίζουνε ζωντανή country μουσική.<br /><br />Οι Βραζιλία έχει παράδοση στην country μουσική ... σας εκπλήσσει ε? Το ίδιο και εμένα όταν το πρωτοάκουσα! Είναι όμως μια χώρα τεράστια, με μεγάλες χορτολιβαδικές εκτάσεις με άφθονα κοπάδια με αγελάδες, Μπούφαλο, πρόβατα και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε ... άρα και ... καουμπόηδες! Ναι καλά διαβάζετε!<br /><br />Να σας πω την αλήθεια όταν τους πρωτοείδα μου φανήκανε ψιλό βλαχό-καουμπόηδες (να μου επιτραπεί η έκφραση) ... αλλά εν τέλει είναι μέρος της κουλτούρας της Βραζιλίας οπότε «συνήθισα» στην ιδέα.<br /><br />Τώρα όσον αφορά την μουσική μοιάζει με την Αμερικάνικη country μουσική, που μου αρέσει πολύ παρεμπιπτόντως, αλλά έχει και πολλά Βραζιλιάνικα στοιχεία (όχι δεν έχει πάρει από Σάμπα καθόλου χε χε). Να πω την αλήθεια δυστυχώς όταν ακούω country μουσική θέλω να καταλαβαίνω το τι λένε ... τα Πορτογαλικά μου προκαλούνε ένα μικρό ... ταράκουλο ;-)<br /><br />Τέλος πάντων, το μέρος ήτανε πολύ καλό, στην αίθουσα που ήμασταν εμείς παίζανε κυρίως αμερικάνικη country οπότε την είχα κατά-βρει! Πολλά από τα άτομα που ήταν εκεί φοράγανε καουμπόικα καπέλα με φαρδιές ζώνες, μπότες και ότι άλλο αξεσουάρ φοράνε οι εν λόγο τύποι! Ο κόσμος το διασκέδαζε πραγματικά και έβλεπες άτομα κάθε ηλικίας να χορεύουνε ... πολλοί δεν γνωριζόντουσαν μεταξύ τους αλλά έβλεπες άντρες να ζητάνε σε χορό άλλες κοπέλες, όλα πολύ φυσικά και ωραία!<br /><br />Μου άρεσε πάρα πολύ και πραγματικά ένιωθα ότι βρισκόμουνα σε ένα μεγάλο Σαλούν κάπου στην άγρια δύση ... το μόνο που έλειπε ήταν ο πιανίστας, ένας τεράστιος καβγάς και φυσικά ο Λούκι Λούκ! ;)<br /><br />Σε άλλες αίθουσες είχε ζωντανή βραζιλιάνικη country, μουσική από DJ και ένα πολύ ωραίο ρεστοράν και όλα σε ντεκόρ Άγριας Δύσης.<br /><br />+++<br /><br />Πριν από περίπου 3 βδομάδες είχα την ευκαιρία να δω μια άλλη περιοχή του Σάο Πάολο, την Alphaville. Όπως γνωρίζετε κάνω παρέα με τον γιο του παπά της Ελληνορθόδοξης εκκλησίας και με καλέσανε να πάω μαζί τους γιατί θα πηγαίνανε να κάνουνε μια τελετή – για να δώσει την ευχή του ο παπάς σε ένα ζευγάρι βραζιλιανών (μάλιστα η γυναικά είναι μια πολύ γνωστή παρουσιάστρια σε ένα από τα κανάλια εδώ – κάτι σαν την Μενεγάκη).<br /><br />Μην σας τα πολύ λέω, πήγαμε και πραγματικά έμεινα άφωνος από την πολυτέλεια της περιοχής που θύμιζε κάτι σε Beverly Hills. Βγαίνοντας από τον αυτοκινητόδρομο ξαφνικά το γκρίζο τοπίο μεταμορφώθηκε σε έναν συνδυασμό ωραίων κτιρίων και σπιτιών με καταπράσινους κήπους και ωραία μεγάλα δέντρα παντού.<br /><br />Ο κόσμος περπατούσε ανέμελα στους δρόμους, παιδιά κάνανε ποδήλατο και ζευγάρια χαιρόντουσαν τον ωραίο «χειμερινό» ήλιο. Τα πράγματα γίνανε ακόμα πιο εντυπωσιακά με το που περάσαμε το φυλάκιο για να μπούμε στο ένα από τα 13 Alpavilles που έχει η περιοχή. Όλα αριθμημένα από το 1 μέχρι το 13. Όλα τους μικρές πολιτείες με καταστήματα, σχολεία και φυσικά πολυτελέστατες κατοικίες.<br /><br />«Εδώ μένουνε από τα πιο σημαντικά πρόσωπα του Σάο Πάολο» μου είπε ο Μανόλης ... «Κάτι σαν την δικιά μας Εκάλη» σιγομουρμούρισα ... αν και τύφλα να έχει η Εκάλη μπροστά σε αυτά που είδα! Όπως σας είπα περάσαμε από κανονικό φυλάκιο για να μπούμε μέσα. Όλα τα Alphavilles έχουνε τεράστιο τοίχο που τα περικλείει, με σεκιουριτάδες παντού που κάνουνε περιπολίες όλο το 24αρο.<br /><br />Μέσα στην μικρή πολιτεία νιώθεις απόλυτα ασφαλής, όλα τα σπίτια είναι σε στιλ Αμερικάνικο, με κήπους χωρίς μάντρες, γρασίδι και σπίτια απόλυτα λειτουργικά. Κάπως έτσι ήταν και το σπίτι που πήγαμε. Για άλλη μια φορά το ζευγάρι που γνωρίσαμε επιβεβαιώσανε την εικόνα που έχω σχηματίσει για τους Βραζιλιανούς ... απόλυτα φιλικοί, καλόκαρδοι και φιλόξενοι.<br /><br />Μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτός ο λαός είναι ο πλέον φιλικός που έχω γνωρίσει.<br /><br />Μετά από την τελετή φύγαμε και είχα την ευκαιρία να «γνωρίσω» το 1ο Alphaville διότι είχαμε και άλλη μια αποστολή ... να κάνουμε αγιασμό σε 2 σπίτια Ελλήνων. Αυτή την φορά με καλωσορίσανε συμπατριώτες μου ... περάσαμε πολύ ωραία εκείνο το βράδυ ... είχα καιρό να νιώσω έτσι. Τελικά κατάλαβα ότι η οικογένεια του Μανόλη είχε γίνει η «θετή» μου οικογένεια για όσο καιρό είμαι εδώ.<br /><br />Όπως μου είχε πει η μητέρα του πριν από λίγο καιρό, «Χρήστο μου θα σου πω μία ιστορία αγόρι μου. Ο Μανούσος (ο άντρα της/ο παπάς) όταν είχε έρθει στην Βραζιλία ήταν μόνος του ... δεν είχε ούτε έναν άνθρωπο να τσουγκρίσει ένα αυγό εκείνο το Πάσχα, είχε πεινάσει τότε στην αρχή αλλά το πιο δύσκολο ήταν το γεγονός ότι ήταν μόνος του» μου είπε με δακρυσμένα μάτια.<br /><br />Κατάλαβα τι εννοούσε, γιατί το ίδιο συναίσθημα είχα νιώσει και εγώ στα πρώτα μου γενέθλια μακριά από το σπίτι μου ... τον Νοέμβριο του 1990 στο Sheffield της Αγγλίας όταν γινόμουνα 15 χρονών.<br /><br />Θα το ξανά γράψω για άλλη μια φορά, είναι δύσκολο να είσαι μακριά από ότι αγαπάς και σε αγαπάει ειδικά όταν δεν έχεις με ποιόν να το μοιραστείς. Εγώ εδώ είμαι τυχερός, έχω την οικογένεια αυτή τουλάχιστων.<br /><br />Δεν θα σας πω παραπάνω απλά θα αφήσω για άλλη μια φορά τις φωτογραφίες να μιλήσουνε για μένα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-7481079623985031191?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-31669174485008615122007-06-28T23:39:00.000-03:002007-06-28T23:40:29.018-03:00<strong>Πέμπτη 28/06/2007 «Δεν έχω νέα»</strong><br /><br />Ο τίτλος ο σημερινός τα λέει όλα και τα συνοψίζει μέσα σε 3 λέξεις.<br /><br />Ένα μήνα τώρα έχουν συμβεί τόσα πολλά αλλά και παράλληλα τόσα λίγα. Ένα πράγμα είναι σταθερό αυτή την στιγμή στην ζωή μου εδώ στον Άγιο Παύλο – δεν θυμίζει κάτι από παράδεισο η «Ελληνική» έκδοση του ονόματος του Σαο Πάολο? – το πρόβλημα με την μέση που πλέον δεν πονάει αλλά ερεθίζει το ισχιακό νεύρο του αριστερού ποδιού με αποτέλεσμα να μην μπορώ να κάνω απολύτως τίποτα τα Σ/Κ μου ή έστω τα απογεύματα μου, διότι με το πολύ 10 λεπτά ορθοστασία πρέπει να κάτσω από τον πόνο.<br /><br />Η διάθεση μου κυμαίνεται από το άσχημο μέχρι το πολύ άσχημο με μερικές ενδιάμεσες αναλαμπές που κρατάνε όσο η μικρή - σε διάρκεια – έλλειψη του πόνου.<br /><br />Αυτή η συνεχείς αρνητική διάθεση με έχει κουράσει, διότι από την φύση μου προσπαθώ να βλέπω τα θετικά όπου μπορώ, απλά τώρα δυστυχώς δεν βλέπω διέξοδο στο πρόβλημα αυτό, όχι άμεσα τουλάχιστον. <br /><br />Σήμερα λοιπόν είπα να το μοιραστώ μαζί σας. Το μπλόγκ πολλές φορές καταντάει να είναι ο «νεροχύτης» της ψυχής μας, εκεί γράφουμε στιγμές μας που δεν μπορούμε να εκφράσουμε μέσα στην καθημερινότητα μας, έτσι απλά το βγάζουμε στην θέα του Ίντερνετ και το «ξεπλένουμε» μέσα από τα σχόλια που γράφουν οι σχετικοί αλλά και οι άσχετοι με την ζωή μας. Είναι ωραίο πράγμα να ξεδίνεις έστω και εάν βρίσκεσαι 10,000 χλμ. μακριά από ότι αγαπάς αλλά και ότι σε αγαπάει.<br /><br />Για να συνοψίσω λίγο τα πράγματα από τις παραπάνω σκόρπιες μου σκέψεις.<br /><br />α) Είμαι καλά – ψυχικά και σωματικά (σχεδόν)<br />β) Η εμπειρία αυτή (του να ζω στην Βραζιλία) μου έχει μάθει πολλά πράγματα μέχρι στιγμής. Ήταν η ευκαιρία μου να κάνω μια βουτιά στα βάθη της ψυχής μου και να ξεδιαλύνω τα «εγώ και τα θέλω μου» ... το αποτέλεσμα δεν έχει φανεί ακόμα αλλά το νιώθω ότι δεν είναι μακριά.<br />γ) Πλέον αναθεώρησα κάποιες αξίες μου και αλλάξανε οι προτεραιότητες μου.<br /><br />Τι συνέβη λοιπών αυτόν τον μήνα και ταράχτηκαν τα «ήρεμα» νερά.<br /><br />Απλά ξέσπασα ... ξέσπασα προς το αφεντικό μου. Ο λόγος? Με αμφισβήτησε ...<br /><br />Τώρα θα μου πείτε καλά ΟΚ, γιατί όμως ... ήταν η πρώτη φορά? Όχι δεν ήτανε η πρώτη φορά, είναι ο χαρακτήρας του έτσι, αλλά πλέον εγώ είμαι διαφορετικός, πιο νευρικός μετά από όσα έχω περάσει με την μέση αλλά και με την δουλειά. Πώς ξέσπασα θα είναι η επόμενη ερώτηση ... απλά έγραψα ένα μήνυμα 2 ½ σελίδων και του το έστειλα ... έτσι απλά.<br /><br />Απάντηση δεν έλαβα και ούτε πρόκειται, απλά με αυτόν τον τρόπο ξεθύμανα λιγάκι, ηρέμισα και απλά συνεχίζω την δουλειά μου όπως και πριν.<br /><br />Η αλήθεια είναι ότι η πρώτη σκέψη ήταν να πω «αϊ στο καλό» αλλά δεν το είπα. <br />Το λέω συνέχεια στον εαυτό μου «ποτέ μην παίρνεις αποφάσεις εν βρασμό» ... ένα «κλικ» ήθελα και ήμουνα στο αεροπλάνο. Έβλεπα τον εαυτό μου να κάνει διακοπές σε κάποιο νησάκι με καταγάλανα νερά ... κάπου στο Αιγαίο ... η σκέψη αυτή όμως θα γίνει πραγματικότητα το επόμενο καλοκαίρι. Αυτό το «καλοκαίρι» (είναι χειμώνας εδώ αυτή την στιγμή) θα το περάσω μόνος μου σε αυτή την μεγαλούπολη των 17 εκατομμυρίων ατόμων κάνοντας σχέδια για το μέλλον ... ο ναι το πιστεύω ότι θα βγω πιο δυνατός από αυτή την εμπειρία.<br /><br />Σκέφτομαι αυτά που έγραφα όταν πρωτοήρθα ... το πώς ένιωθα, τι σχέδια έκανα και το τι έλεγα μέσα μου. Η ζωή είναι αναπάντεχη, χειμαρρώδεις κάποιες φορές, άλλες κουραστική ποτέ όμως ίδια. Οι «απαντήσεις» που σου δίνει είναι αλληγορικές, είτε τις καταλαβαίνεις εκεί και τώρα ή σου εμφανίζονται μπροστά σου σαν δυνατά σκαμπίλια που σε στέλνουν αλλού για αλλού. <br /><br />Κάπος έτσι και εγώ έλαβα το μάθημα μου με όλα όσα είδα και βλέπω γύρω μου αλλά και τα «χαστουκάκια» που έλαβα και φυσικά θα συνεχίσω να «λαμβάνω».<br /><br />Τι έμαθα λοιπών?<br /><br />Έμαθα ότι αξία έχει η αγάπη πάνω από όλα. Η αγάπη της οικογένειας, των φίλων ... των ανθρώπων που σε αγάπησαν και σε αγαπούν πραγματικά.<br /><br />Εδώ βρήκα άτομα – Έλληνες μετανάστες – ξεχασμένους από την μοίρα. Τα πρόσωπα τους σκαμμένα από τις κακουχίες και τα βάσανα. Άλλοι τα κατάφεραν και πέτυχαν «κάτι» στην ζωή τους ... άλλοι όχι. Αυτοί οι «όχι» βρέθηκαν παρατημένοι ακόμα και στον δρόμο, χωρίς στέγη και φαγητό, πραγματικά ερείπια του εαυτού τους που δεν μπορούν να σε κοιτάξουν στα μάτια καν. Άνθρωποι με όνομα και επώνυμο, που ήλπιζαν σε κάτι και τελικά βρήκαν το Τ Ι Π Ο Τ Α. Μακάρι να μπορούσαν να σας μεταφέρω την εικόνα αυτή.<br /><br />Για να καταλάβετε το συναίσθημα, θα σας πω για μία σκηνή από το έργο MEET JOE BLACK. Συγκεκριμένα είναι η στιγμή που ο JOE BLACK που στην πραγματικότητα είναι ο ΘΑΝΑΤΟΣ προσπαθεί να εξηγήσει στην αγαπημένη του το τι ακριβώς είναι ... μην μπορώντας να της το εξηγήσει με λόγια την ρωτάει εάν πραγματικά θέλει να μάθει ... και ακουμπάει τα χέρια του στο κεφάλι της. Το αποτέλεσμα είναι η κοπέλα να μην μπορεί να κρατήσει τα δάκρυα της από αυτό που ένιωσε και «είδε» ... η σκηνή είναι πραγματικά συγκλονιστική – πλέον δεν μπορεί να τον αντικρίσει.<br /><br />Κάπως έτσι και εγώ είδα πράγματα που με «τρόμαξαν», με έκαναν να σκεφτώ τις προτεραιότητες μου και το τι θέλω. Δεν τρόμαξα με την έννοια ότι να φοβάμαι για το αύριο, τρόμαξα με την έννοια του ότι έβαλα πράγματα πάνω από κάτι που δεν το βρίσκεις εύκολα αλλά και μπορείς να το χάσεις για πάντα... τους δικούς σου ανθρώπους.<br /><br />Αυτή είναι η αλήθεια για το τι περνάω μέσα στο μυαλό μου εδώ και αρκετούς μήνες. Το ευχάριστο είναι ότι οι αποφάσεις μου έχουν παρθεί και απλά ... περιμένω τις «εξελίξεις» :)<br /><br />Τι νομίζατε ότι θα με ξεφορτωνόσασταν έτσι εύκολα??? <br /><br />Πάντως υπόσχομαι την επόμενη φορά θα γράψω κάτι πιο ευχάριστο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-3166917448500861512?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-86589970132714269942007-05-29T15:35:00.000-03:002007-05-29T16:03:58.173-03:00<p align="justify"><strong>Τρίτη 29-05-2007 «Σπίτι μου σπιτάκι μου, σπιτοκαλυβάκι μου!»</strong><br /><br />Μετά από ψάξιμο 5+ μηνών για ένα διαμέρισμα, επιτέλους βρήκα μία στέγη να βάλω πάνω από το κεφάλι μου!<br /><br />Τώρα θα με ρωτήσετε που ήταν το δύσκολο να βρεις ένα διαμέρισμα σε μια πόλη σαν το Σαο Πάολο ... εμ δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα! Έψαχνα να βρω ένα διαμέρισμα με 1-2 υπνοδωμάτια, καινούργιο, επιπλωμένο, κοντά στην δουλειά μου, με όλα τα «απαραίτητα» κομφόρ που έχουν εδώ όλες οι καινούργιες πολυκατοικίες, δηλαδή πισίνα και γυμναστήριο.<br /><br />Τώρα θα μου πείτε ότι τα ήθελα και τα έπαθα! Όχι ακριβώς! Διότι το πρόβλημα που είχα όλον αυτό τον καιρό δεν ήταν στο να βρω το διαμέρισμα ... αλλά στο να βρω ένα διαμέρισμα με νορμάλ ιδιοκτήτη!!! <br /><br />Ναι, ναι, καλά διαβάσατε! <br /><br />Έχασα ένα σορό διαμερίσματα μέσα από τα χέρια μου γιατί οι ιδιοκτήτες ζητάγανε λαγούς με πετραχήλια. Για να καταλάβετε, για να νοικιάσεις διαμέρισμα εδώ στην Βραζιλία, θέλουνε τουλάχιστον (!) έναν εγγυητή! Όταν το πρωτοάκουσα είπα στον εαυτό μου «ε ΟΚ, σιγά, θα εγγυηθεί η εταιρεία για μένα!» ... αμ δε! Άκουσον, άκουσον ... αλλά εδώ στην Βραζιλία δεν θέλουνε εταιρίες ως εγγυητές αλλά «φυσικά πρόσωπα», μάλιστα πολλές φορές ζητάνε ο εγγυητής να έχει πάνω από ένα ακίνητο στο όνομα του!<br /><br />Το τι τράβηξα δεν φαντάζεστε, μέχρι και 3 ενοίκια μπροστά τους πρότεινα ... αυτοί τίποτα όμως. Είδα και αποείδα, και τελικά ζήτησα από τον διευθυντή της εταιρείας μας εδώ να μπει εγγυητής γιατί δεν με έβλεπα να φεύγω από το ξενοδοχείο που μένω εδώ και ... 7+ μήνες!<br /><br />Τελικά αύριο υπογράφουμε το συμβόλαιο ... άντε με το καλό!<br /><br />Το διαμέρισμα δεν είναι πολύ μεγάλο, 1 υπνοδωμάτιο έχει αλλά είναι πολύ καινούργιο. Είναι από τα «duplex» διαμερίσματα που λένε εδώ, δηλαδή είναι σε δυο όρόφους, το σαλόνι και η κουζίνα κάτω με το διαμέρισμα και το κυρίως μπάνιο πάνω. Είναι στην πραγματικότητα διαμπερές, συγκοινωνούνε ο επάνω όροφος με τον κάτω αλλά είναι πραγματικά πολύ όμορφο αν και μικρό ... δεν πειράζει όμως ένα χρόνο θα κάτσω πρώτο ο θεός οπότε σιγά. Έχει τουλάχιστον μεγάλο καναπέ και έτσι όποτε έχω επισκέπτες θα έχω κάπου να κοιμηθώ!<br /><br />Είναι 5 λεπτά περπάτημα από την δουλειά μου (πράγμα πολύ σημαντικό σε αυτή την πόλη που ότι ώρα και να βγεις έξω έχει κίνηση), σε καλή και ασφαλή περιοχή και πολύ κοντά στην περιοχή που μένω αυτή την στιγμή – που είναι και από τα κεντρικότερα σημεία του Σαο Πάολο.<br /><br />Κατά άλλα όπως θα καταλάβατε έχω ανέβει τον τελευταίο καιρό. Ξεκίνησα κολύμπι και με έχει βοηθήσει πολύ με την μέση μου, δυστυχώς τώρα με πονάει το ισχιακό νεύρο στο αριστερό πόδι και ακόμα δεν είμαι 100% ... και μάλλον θα πάρει καιρό, τουλάχιστον όμως είμαι σε καλό δρόμο!</p><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-8658997013271426994?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-31217554155541396762007-05-07T21:35:00.000-03:002007-05-07T22:07:20.909-03:00<strong>Δευτέρα 07-05-2007 «What hurts the most was being so close»</strong><br /><br /><br />Ο παραπάνω τίτλος είναι από ένα τραγούδι των Rascal Flatts, δεν τους ήξερα μέχρι που άκουσα το κομμάτι με αυτόν τον τίτλο. Μια πολύ ωραία μπαλάντα με country ήχο, τα λόγια του τραγουδιού μιλάνε για μια σχέση που τελείωσε και ο ένας από τους δύο αναρωτιέται «τι και εάν ...»<br /><br />Νομίζω ότι όλοι μας έχουμε περάσει από αυτό το στάδιο, εγώ προσωπικά έχω πρωταγωνιστήσει και σε μερικά επεισόδια ... ίσως είναι από τα χειρότερα συναισθήματα, αυτό της αμφιβολίας. <br /><br />Τώρα θα μου πείτε γιατί σας τα λέω όλα αυτά! Ίσως γιατί εδώ και πολλά χρόνια αυτή η αμφιβολία τριγυρνάει μέσα στο μυαλό μου και δηλητηριάζει τις σχέσεις μου με το αντίθετο φύλο.<br /><br />Ο λαός λέει «εάν έχεις καεί φυσάς και το γιαούρτι», κάπως έτσι και εγώ φυσάω το γιαούρτι εδώ και πολλά χρόνια. Είναι άσχημο να κυνηγάς φαντάσματα, ειδικά εάν έχει ξημερώσει ... πόσο μάλλον εάν έχει ξημερώσει τόσες φορές που πλέον θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί εδώ και καιρό.<br /><br />Το μυαλό παίζει πολλά παιχνίδια, ειδικά όταν είσαι μόνος σου, κάποια μυρωδιά, μια ματιά, ένα χαμόγελο είναι αρκετό να σε πάει πολύ πίσω, κάπως έτσι και αυτό το τραγούδι με ταξιδεύει πίσω στον χρόνο.<br /><br />Γιατί άραγε μας αρέσει να πονάμε; Γιατί αυτό είναι, μας αρέσει να πονάμε αλλιώς θα το έκλεινα το ρημάδι το ραδιόφωνο και δεν θα δυνάμωνα τον ήχο!<br /><br />Αυτά όσων αφορά το παρελθόν.<br /><br /> #<br /><br />Η μέση συνεχίζει να με ταλαιπωρεί, έχω αρχίσει να συνηθίζω στην ιδέα ότι θα έχω αυτό το πρόβλημα! Εάν είναι δυνατών, και όμως ο άνθρωπος συνηθίζει σε αυτή την κατάσταση ... έτσι και εγώ συνεχίζω στην καθημερινότητα μου λες και δεν τρέχει τίποτα.<br /><br />Αυτή η κατάσταση με έκανε πραγματικά να σκεφτώ όλους αυτούς που έχουν κάποια σοβαρή αναπηρία και το πόσο ταλαιπωρούνται με κάποια τόσο απλά πράγματα. Πλέον για μένα είναι κόπος να περπατήσω μερικά τετράγωνα χωρίς να κουραστώ, ή η μέση μου και το πόδι μου να μου θυμίσουνε ότι τα πράγματα δεν είναι όπως πριν.<br /><br />ΟΚ, δεν είμαι ανάπηρος αλλά πραγματικά δεν ξέρω εάν η κατάσταση θα διορθωθεί. Θέλω να ελπίζω ότι με το κολύμπι θα φτιάξει ... αν και ακόμα ψάχνω να βρω μια καλή θερμαινόμενη πισίνα!<br /><br />Φυσικά από την άλλη δοξάζω τον Θεό που κατάφερα και βγήκα από το κρεβάτι και μπορώ και περπατάω. Εκείνες οι δύο βδομάδες στο κρεβάτι ήταν δύσκολες, ευτυχώς που μένω σε ξενοδοχείο και είχα ένα πιάτο φαγητό να φάω και είχα και φυσικά την βοήθεια και την υποστήριξη της Σιλβάνα ... είμαι σίγουρα τυχερός.<br /><br />Τέλος πάντων μην σας ψυχοπλακώσω, είμαι καλά απλά η ιστορία με την μέση μου με έχει ρίξει αυτές τις μέρες. Θέλω να ελπίζω ότι όλα θα είναι παρελθόν στο κοντινό μέλλον!<br /><br /> #<br /><br />Πάντως το κομμάτι να το κατεβάσετε και να το ακούσετε, είναι πραγματικά ωραίο!<br /><br />Rascal Flatts – What hurts the most<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-3121755415554139676?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-58520100235363196212007-04-21T09:32:00.000-03:002007-04-21T09:33:36.557-03:00<div align="justify"><strong>Σαββάτο 21-04-2007 «Μερικές άστατες σκέψεις»</strong><br /><br />Θα ξεκινήσω με το να σας πω τα νέα μου με την μέση μου. Χθες ξεκίνησα τον βελονισμό, ήταν η πρώτη μου εμπειρία και μπορώ να πω ότι ήταν πολύ θετική. Ο πόνος, οποίος φεύγει και έρχεται όποτε του αρέσει, είναι μηδαμινός! Σαν να εξαφανίστηκε!<br /><br />Η όλη διαδικασία κράτησε 15-20 λεπτά, προσπάθησε να βρει ο γιατρός με τα χέρια του το σημείο που πονάει και σύντομα με έβαλε να κάτσω στο πλάι, μετά από λίγο ένιωσα ένα τσούξιμο και μικρό πόνο (τοπικό), ξαφνικά ένιωσα το «νεύρο» στο συγκεκριμένο σημείο να «πηδάει και να κουνιέται» ... έκατσα έτσι για 15 λεπτά με την βελόνα στην μέση μου.<br /><br />Σύντομα ήμουνα στα πόδια μου και δεν ένιωθα τίποτα! Καθόλου πόνο, λες και ήμουνα «καινούργιος». Για τις επόμενες βδομάδες θα έχω 2 ραντεβού κάθε βδομάδα και μετά από ένα την βδομάδα, συνολικά 10 ραντεβού και ... βλέπουμε.<br /><br />Ο βελονισμός δεν θα μου λύσει το πρόβλημα με τους 3 σπόνδυλους ... αλλά θα με βοηθήσει με τον πόνο (που δεν είναι και τόσο πολύς πλέον) αλλά και με το στρες.<br /><br />Αυτά όσων αφορά τον βελονισμό και την μέση μου.<br /><br /> #<br /><br />Κατά άλλα ετοιμάζομαι να κλείσω το εισιτήριο για την Ελλάδα, θα έρθω τελικά τέλος Αυγούστου για 2 βδομάδες. Δυστυχώς θα χάσω τον γάμο της καλής μου φίλης της Κατερίνα αλλά δεν μπορώ να φύγω τους επόμενους 2-3 μήνες για διάφορους λόγους, κυρίως επαγγελματικούς.<br /><br /> #<br /><br />Σκεφτόμουνα χθες ότι δεν σας έχω αναφέρω την μανία που έχουν οι Βραζιλίανοι με τα φαρμακεία! Ένα περίεργο πράγμα αλλά όπου και να πας υπάρχουν φαρμακεία, τεράστια σαν μικρά σούπερ μάρκετς ... πολλά από αυτά είναι ανοιχτά όλο το 24αρω και πάντα έχουν κόσμο μέσα. Ακόμα δεν έχω καταλάβει αυτή την μανία, σίγουρα όμως θα υπάρχει λόγος.<br /><br /> #</div><div align="justify"><br />Όταν έφευγα από την Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2006 έλεγα γελώντας ότι θα «κάνω» καλοκαίρι 1 χρόνο ... είχε ήδη περάσει το καλοκαίρι και έφευγα από την φθινοπωρινή Αθήνα για να έρθω στο ανοιξιάτικο Σαο Πάολο, αυτό το παρατεταμένο καλοκαίρι με είχε κουράσει πολύ σύντομα και το ταξίδι μου τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα ήταν ότι καλύτερο για το σώμα μου που πλέον «ζητούσε» λίγο κρύο.<br /><br />Στις συζητήσεις μου με τους Βραζιλιάνους τους έκανε εντύπωση οι εμπειρίες μου στα -17 και -20 βαθμούς που είχα περάσει στην στρατιωτική θητεία στο ακριτικό Διδυμότειχο, βλέπεται οι περισσότεροι δεν έχουν δει στην ζωή τους χιόνι, ούτε συζήτηση φυσικά να την έχουν «περάσει» με -20 βαθμούς σε ένα στρατιωτικό φυλάκιο στην άλλη άκρη του πλανήτη. Έχει πλάκα να μιλάς για πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούν να φανταστούν, τους αρέσει όμως να ακούνε καινούργια πράγματα και είναι ανοιχτεί σε νέες εμπορίες/ιδέες, έτοιμοι να ρωτήσουν πράγματα που δεν έχουν δει και το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα δούνε ποτέ.<br /><br />Σκεφτόμουνα προχθές ότι τελικά μέχρι τα 31 μου έχω δει κάμποσα πράγματα. Από τα 14αρα μου που έφυγα για την Αγγλία το 1990, το σοκ της αλλαγής μακριά από την οικογένεια μου ... ο ρατσισμός που αντιμετώπισα από μερικούς Άγγλος, την φιλία από μερικούς άλλους ... και αγάπη που βρήκα από το πουθενά. Έμεινα 4 χρόνια στο Sheffield, 3 χρόνια στο Plymouth και μετά 1 χρόνο στο Liverpool. Το 1998 επέστρεψα στην Ελλάδα στην Ελλάδα για λίγο και ξανά έφυγα για την Τουρκία για 2 μήνες ... εκείνη η αγάπη που έλεγα! Σύντομα ξανά Ελλάδα και στρατός το 1999 ... Διδυμότειχο, θητεία 9 μηνών στα σύνορα .... η αγάπη με εγκαταλείπει ... Απρίλιος του 2001 «Απολύομαι ψαρούκλες τα μαλλιά μου τα κάνω μπούκλες!», 23 μήνες από την ζωή μου είχανε περάσει φορώντας το χακί, είχα αλλάξει πολύ και ήμουνα έτοιμος για την «Ελληνική πραγματικότητα» ή έτσι τουλάχιστον νόμιζα ... 6 χρόνια μετά και ακόμα δεν είμαι έτοιμος, τουλάχιστον όμως ξεκαθάρισα πολλά πράγματα στο κεφάλι μου ... έστω 6 χρόνια μετά. <br /><br />Το 2007 με βρίσκει 10,000 χλμ. μακριά στην Βραζιλία ...<br /><br />Αυτή η διαδρομή ήταν άλλες φορές δύσκολη, άλλες όμορφη ... άλλες ανακατεμένη, έχω δει πολλά όμως όλο λέω στον εαυτό μου ότι ακόμα δεν έχω δει τίποτα!<br /><br />Δεν μου είναι εύκολο να μιλάω για τις εμπειρίες μου, δεν ξέρω γιατί ... το βρίσκω πιο εύκολο να γράφω για αυτές. <br /><br />Ένας καθηγητής μου το 1994 είχε πει σε έναν άλλον καθηγητή, «ο Χρήστος μέχρι τα 30άντα του θα είναι πλούσιος», βασιζότανε στο γεγονός ότι είχα αριστεύσει λόγο του ότι είχα πάρει 19 άριστα σε 25 μαθήματα, όντας ξένος και γνωρίζοντας όλη μου την ιστορία από τότε που είχα φτάσει στο σχολείο ... ο 2ος μαθητής παρότι Άγγλος είχε πάρει άριστα σε μόνο 6 μαθήματα.<br /><br />Αυτά τα λόγια ήταν πολύ βαριά κληρονομιά για μένα ... μέχρι που συνειδητοποίησα πρόσφατα ότι είμαι πλούσιος! Πλούσιος με όσα έχω ζήσει και έχω δει ... αλλά και όσα έχω να δω, γιατί οι ευκαιρίες που μου έχουν δοθεί δεν τις έχουν πολλοί.<br /><br />Πολλές φορές οι απαντήσεις που ψάχνουμε δεν είναι αυτές που νομίζουμε, είναι κάτι άλλο που ίσως να έχουμε ήδη στα χέρια μας και δεν το γνωρίζουμε.<br /><br />Η ζωή είναι ότι την κάνουμε εμείς να είναι ...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-5852010023536319621?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1176162724235847122007-04-09T20:43:00.000-03:002007-04-09T22:52:10.776-03:00<strong>09-04-2007 «Η επιστροφή»</strong><br /><br />Τις τελευταίες 2 βδομάδες ήμουνα κρεβατωμένος λόγο μέσης ... ξαφνικά το πρωί της 27/03 ξύπνησα με μια ενόχληση η οποία μέχρι να φτάσω στην δουλειά είχε εξελιχθεί σε ισχυρό πόνο που με έκανε να λυγίζω στα δύο.<br /><br />Σύντομα κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να κάτσω στο γραφείο και έφυγα άρον-άρον να πάω σε έναν φυσιοθεραπευτή μήπως προλάβω και δεν κρεβατωθώ ... εκείνο το βράδυ έφθανε ο διευθυντής μου από την Ελλάδα, είχα πολλά να κάνω τις επόμενες μέρες και πάνω από όλα πολλά να «ξεκαθαρίσω» ... ο τελευταίος καιρός δεν ήταν εύκολος για μένα, το μυαλό μου είναι κολλημένο στην Ελλάδα, μου λείπουνε πολλά πράγματα που έπρεπε να τα αφήσω πίσω 10,000 χλμ. για να «φανερωθούν» μπροστά μου λες και ήμουνα τυφλός όταν τα είχα σε απόσταση αναπνοής.<br /><br />Μιλάω για απλά πράγματα όπως η οικογένεια, φίλοι ... ένας περίπατος κοντά στην θάλασσα.<br /><br />Εκείνη την στιγμή κατάλαβα ότι τον τελευταίο καιρό είχα κάνει εκείνη την Τρίτη την «απάντηση» σε όλα μου τα προβλήματα, υπαρκτά και μη.<br /><br />Τελικά ήρθε ... όχι όμως όπως την περίμενα (τι άλλωστε είναι ακριβώς όπως το περιμένουμε όταν το μεγαλοποιούμαι στο μυαλό μας) ... το μεσημέρι με βρήκε στο κρεβάτι να μην μπορώ να κουνηθώ, με δυσκολία μπορούσα να σηκωθώ, «τι ειρωνεία ... η λύση του μυστηρίου προσγειώνετε σε λίγες ώρες και εσύ δεν μπορείς να κουνηθείς ρούπι» σκέφτηκα και βλαστήμησα την τύχη που με είχε εγκαταλείψει τον τελευταίο καιρό.<br /><br />Τα Voltaren τα κατάπινα σαν καραμέλες αλλά η μέση μου είχε την δικιά της «άποψη» για την όλη κατάσταση, το επόμενο πρωινό με βρήκε με ελάχιστο ύπνο και φριχτούς πόνους.<br /><br />Μέσα σε λίγα λεπτά ήμουνα όρθιος και ετοιμαζόμουνα, έσφιξα τα δόντια και ντύθηκα, δεν είχα άλλη επιλογή έπρεπε να πάω στο γραφείο, δεν ήμουνα διατεθειμένος να πετάξω στο καλάθι των αχρήστων δουλειά τόσων μηνών ... έπρεπε να ξεκαθαρίσω στο μυαλό μου τα επόμενα βήματα και στόχους μου.<br /><br />Η μέρα κύλησε βασανιστικά αργά, η συνάντηση πήγε πολύ καλά, καλύτερα από ότι περίμενα για μένα αλλά και για την δουλειά μου. Ο επόμενος στόχος μου να μάθω όσο το δυνατών περισσότερα για έναν ένα τομέα που πάλευα καιρό να «μπω», στο εμπορικό κομμάτι της ναυτιλίας που είναι και το πιο επικερδές κομμάτι, το χρονικό περιθώριο ... 1 έτος ... περιθώριο που έθεσα εγώ.<br /><br />Τα πράγματα για μένα είναι πολύ καλά εδώ, έχω τα πάντα σε επίπεδο υλικών αγαθών ... αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για μένα, στην ζωή πρέπει να κάνεις επιλογές και το ταξίδι μου στην Βραζιλία έχει να κάνει με αυτό ακριβώς το πράγματα ... τις επιλογές μου αλλά και το πώς καθορίζω τις προτεραιότητες μου.<br /><br />Ο χρόνος θα δείξει εάν μπορώ να συνδυάσω και τα δύο ... ζωή και καριέρα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλα τα πράγματα θέλουν θυσίες και κόπο, αρκεί να μην χάσεις τον εαυτό σου στην διαδρομή.<br /><br />Όσο για την μέση μου μετά από πολλές επισκέψεις σε γιατρούς, ορθοπαιδικούς, ακτινογραφίες, μαγνητικές και διάφορα φάρμακα δυστυχώς ο πόνος παραμένει και με δυσκολία πολλές μέρες μπορώ να περπατήσω. Αυτή την στιγμή έχω 3 σπόνδυλους στην σπονδυλική μου στήλη που πιέζουν το ισχιακό νεύρο και μου προκαλούν τον πόνο που σας ανέφερα. Σύντομα θα αρχίσω φυσιοθεραπείες που ελπίζω να διορθώσουν το πρόβλημα.<br /><br />Πήρα όμως την απόφαση να πάω στο γραφείο αρχής γενόμενης σήμερα, δεν αντέχω άλλο το κρεβάτι ... έχω δει όλα τα επεισόδια του Star Trek Enterprise και Voyager (μιλάμε για επεισόδια 4 + 7 χρόνων!), στο τέλος τα αυτιά μου θα γίνουν σαν του Σπόκ!<br /><br />Όπως καταλαβαίνετε Ανάσταση και Κυριακή του Πάσχα έκανα στο κρεβάτι, δεν πειράζει όμως του χρόνου ελπίζω να είμαι με τους δικούς μου ανθρώπους και σίγουρα θα φάω διπλά και για φέτος!<br /><br />Χρόνια πολλά σε όλους και Χριστός Ανέστη!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-117616272423584712?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1174612853884962392007-03-22T22:48:00.000-03:002007-03-22T23:20:53.893-03:00<strong>Σαββάτο 24-02-2007 «Το καρναβάλι»</strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/37720/Picture%20070.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/181014/Picture%20070.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/950517/Picture%20038.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/927918/Picture%20038.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/675114/Picture%20049.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/845206/Picture%20049.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/309148/Picture%20079.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/726020/Picture%20079.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/125309/Picture%20068.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/377675/Picture%20068.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-117461285388496239?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1174610860275368072007-03-22T22:06:00.000-03:002007-03-22T22:47:40.286-03:00<strong>Σαββάτο 24-02-2007 «Το καρναβάλι»</strong><br /><br />Η μεγάλη μέρα είχε φτάσει, ξεκινήσαμε από το ξενοδοχείο τουλάχιστον 2 ½ ώρες νωρίτερα, υπολόγιζα να είμαστε εκεί περίπου 1 ώρα τουλάχιστον νωρίτερα ώστε να μην πέσουμε πάνω στην μεγάλη κίνηση ... έ και όμως έγινε ακριβώς αυτό που ήθελα να αποφύγω! Πέσαμε σε κίνηση από την στιγμή που ξεκινήσαμε, όλοι ήτανε στους δρόμους και πηγαίνανε ... ένας θεός ξέρει που πηγαίνανε (προφανός να διασκεδάσουνε όπως και εμείς) ... στο Sao Paulo δύο πράγματα δεν θέλεις να σου συμβούν, το ένα είναι να βρεθείς σε λάθος γειτονιά και το δεύτερο να πέσεις πάνω σε κίνηση! <br /><br />Σε εμάς έτυχε το δεύτερο! Μέχρι να φτάσουμε στο Σαμποδρόμιο (και με μια ενδιάμεση στάση για να φάμε κάτι στα γρήγορα αλλά και να πάρουμε την μητέρα και την κολλητή της που είχε πάρει την θέση του δικού μου κολλητού που δεν είχε καταφέρει να έρθει από την Ελλάδα) ... είχαμε ήδη καθυστερήσει 30 λεπτά! <br /><br />Η έναρξη ήταν 9 ή ώρα και μόλις είχαμε παρκάρει σε ένα τεράστιο κλειστό πάρκινγκ το οποίο βρισκότανε κάμποση απόσταση .... το πόσο μακριά δεν ήξερα ακριβώς, σύντομα όμως θα το μάθαινα. Περπατάγαμε κάπου 15-20 λεπτά μέσα από κόσμο, πλανόδιους πωλητές, άτομα ντυμένα όπως ήθελε ο καθένας, γενικά επικρατούσε ένας χαμός, η μουσική από το Σαμποδρόμιο ακουγότανε δυνατά ώρα πριν, όταν ήμασταν ακόμα κολλημένοι στην κίνηση στον αυτοκινητόδρομο των 6+ λωρίδων!<br /><br />Ο κόσμος πλέον ήταν πάρα πολύς, παντού ουρές αρκετών μέτρων με άτομα που περιμένανε με υπομονή να μπούνε μέσα ... ευτυχώς η δικιά μας θύρα ήταν άδεια σχετικά (... ε τουλάχιστον τα ακριβά εισιτήρια είχανε και κάτι το καλό!).<br /><br />Μετά από το τυπικό, πλέον, ψάξιμο από την κορυφή μέχρι τα νύχια (από τους Ολυμπιακούς αγώνες είχα να με ψάξουνε έτσι) μια κυρία μοίραζε κάτι που μου έμοιαζε με κομφετί ... μου έδωσε ένα σακουλάκι το οποίο και πήρα με χαρά.<br /><br />Σύντομα ήμασταν στις θέσεις μπροστά εμπρός 1.5-2 μέτρα μακριά από την πίστα, οι εξέδρες ήταν τίγκα στον κόσμο, όλοι εκστασιασμένοι χόρευαν στον ρυθμό της Σάμπα ... εγώ κουνιόμουνα ρυθμικά και κούναγα το σακουλάκι με τα κομφετί ... παρατήρησα όμως ότι η Σιλβάνα με κοίταγε κάπως αμήχανα!<br /><br />«Μωρό μου γιατί δεν το βάζεις στην τσέπη σου το σακουλάκι ...» με ρώτησε ... «Θα το χρησιμοποιήσω σε λίγο» της απάντησα με μια φυσικότατα!<br /><br />«Τι ακριβώς εννοείς;» μου έκανε εκνευρισμένα! Το μυαλό μου προσπαθούσε να καταλάβει γιατί τσαντίστηκε ... με μία κίνηση άνοιξα το σακουλάκι μόνο για να καταλάβω ότι κράταγα στα χέρια μου ένα προφυλακτικό!<br /><br />Τα χαμόγελο έφυγε γρήγορα από τα χείλι μου και το χέρι μου που πλέον κρατούσε ένα προφυλακτικό και το κούναγε ... ρυθμικά ... έκανα μια γρήγορη κίνηση και το έβαλα στην τσέπη μου!<br /><br />Η Σιλβάνα έσκασε στα γέλια και εγώ προσπαθούσα να αντιληφθώ ποιος με είχε δει να κουνάω το ... «κομφετί» ... σύντομα η φάτσα μου έγινε το ίδιο κόκκινη όπως ήταν το μπλουζάκι που φορούσα! ... άντε να εξηγήσω στην παρέα μου ότι το σακουλάκι μου θύμιζε ... ότι μου θύμιζε τέλος πάντων!<br /><br />Τα υπόλοιπα πήγανε «βάση του σχεδίου» ... περάσαμε απίθανα και πραγματικά το καρναβάλι είναι κάτι πολύ όμορφο και που αξίζει κάποιος να το δει από κοντά. <br /><br />Μία λέξη τα λέει όλα ... ΦΑΝΤΑΣΜΑΓΟΡΙΚΟ! <br /><br />Κάτσαμε μέχρι τις 4 και 30 το πρωί ... τα αυτιά μου δεν άντεχαν άλλο την δυνατή μουσική που πλέον γινότανε λιγάκι κουραστική ... σίγουρα όμως θα θυμάμαι χρόνια αυτή την εμπειρία.<br /><br />Για άλλη μια φορά αφήνω τις φωτογραφίες να μιλήσουνε για μένα ...<br /> Δέχομαι από τώρα κρατήσεις για του χρόνου (εάν είμαι εδώ φυσικά!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-117461086027536807?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1174009881136373282007-03-15T23:37:00.000-03:002007-03-16T08:28:16.080-03:00<span style="FONT-WEIGHT: bold">16-02-2007<span style="FONT: 7pt 'Times New Roman'; font-size-adjust: none; font-stretch: normal"> </span>«Η πρόβα»</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/65363/Picture%20027.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/116511/Picture%20027.jpg" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/621889/Picture%20024.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/587291/Picture%20024.jpg" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/544966/Picture%20022.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/44534/Picture%20022.jpg" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/72455/Picture%20026.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/120319/Picture%20026.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-117400988113637328?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1174009024165693892007-03-15T23:20:00.000-03:002007-03-16T08:31:19.596-03:00<strong>16-02-2007 «Η πρόβα»</strong><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/47050/Picture%20022.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/657965/Picture%20022.jpg" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/504682/Picture%20010.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/224038/Picture%20010.jpg" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/437999/Picture%20013.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/861458/Picture%20013.jpg" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/167380/Picture%20005.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/910755/Picture%20005.jpg" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/496997/Picture%20007.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/579689/Picture%20007.jpg" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/845908/Picture%20003.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/876788/Picture%20003.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-117400902416569389?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1174008000702476352007-03-15T22:50:00.000-03:002007-03-16T08:30:36.196-03:00<p class="MsoNormal" style="FONT-WEIGHT: bold; MARGIN-LEFT: 72pt; TEXT-INDENT: -72pt">16-02-2007 «Η πρόβα»</p><p class="MsoNormal"><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Όλος ο Φεβρουάριος ήταν μια μεγάλη προετοιμασία, εδώ στην Βραζιλία, για το καρναβάλι.<span style="font-size:0;"> </span>Ο κόσμος για το μόνο που μίλαγε ήταν για το καρναβάλι ... ακόμα και εγώ είχα αγοράσει εισιτήρια για να δω το καρναβάλι από κοντά στο Σαμποδρόμιο του Αγίου Παύλου ... ναι καλά διαβάσατε ... υπάρχουν ειδικά στάδια για την Σάμπα και για το καρναβάλι.<span style="font-size:0;"> </span>Θα σας πω περισσότερα στο επόμενο ποστ μου για αυτό το στάδιο.</p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Συνολικά είχα πάρει 4 εισιτήρια, 2 για εμένα και την Σιλβάνα, 1 για τον κολλητό μου τον Χρήστο που ήταν να έρθει αλλά δεν τα κατάφερε και άλλο ένα για την μητέρα της Σιλβάνας που τόσο πολύ αγαπάει την σάμπα αλλά ποτέ στην ζωή της δεν είχε πάει να δει την παρέλαση του καρναβαλιού από κοντά και ήθελα να της δώσω αυτή την χαρά ... όπως και έγινε.</p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Την Παρασκευή πριν από το καρναβάλι στις 16/02 αποφασίσαμε να πάμε να δούμε την τελική πρόβα μιας από τις σχολές που θα έπαιρνε μέρος στην παρέλαση. <span style="font-size:0;"></span>Για αυτούς που δεν γνωρίζουν υπάρχουν σχολές Σάμπα που είναι κάτι σαν τις αθλητικές ομάδες που έχουμε στην Ελλάδα, με χιλιάδες οπαδούς αλλά και χορευτές! <span style="font-size:0;"></span></p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Εκείνο το βράδυ, μαζί με κάτι φίλους της Σιλβάνα, πήγαμε στο μέρος που θα γινότανε η πρόβα. <span style="font-size:0;"></span>Δεν ξέρω τι ακριβός περίμενα να σας πω την αλήθεια ... σίγουρα περίμενα κόσμο, όχι όμως τον αριθμό που «βρήκα».</p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Το μέρος ... ο χώρος κάτω από μια ... γέφυρα!<span style="font-size:0;"> </span>Ένας πολύ μεγάλος χώρος που για στέγη είχε την γέφυρα και γύρω γύρω είχανε χτίσει τοίχους, από μέσα ακουγότανε δυνατή ρυθμική μουσική, πληρώσαμε στην είσοδο και μπήκαμε μέσα.</p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Παντού υπήρχε κόσμος, σε μια άκρη του χώρου υπήρχανε μαζεμένα κάπου 50 άτομα που κρατούσανε από ταμπούρλα, ντραμς μέχρι τουμπερλέκια! <span style="font-size:0;"></span>Όλοι μαζί παίζανε στον ίδιο ρυθμό και ο ήχος ήταν πραγματικά εκκωφαντικός ... λίγο παραπέρα και απέναντι από εκεί που στεκόμασταν πάνω σε ένα ... μπαλκόνι ήταν μια μπάντα με κάτι τραγουδιστές που με δυσκολία άκουγες τις φωνές τους μέσα από το «όργιο» των ρυθμικών ... ταμ ταμ ...</p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Ο ήχος που έβγαινε ήταν πολύ ρυθμικός και σε «ανάγκαζε» να κουνηθείς και εσύ .... μπόρεσα ξεκάθαρα να διακρίνω τις Αφρικανικές καταβολές της Σάμπα αλλά και της όλης κουλτούρας του Βραζιλιάνικου καρναβαλιού.<span style="font-size:0;"> </span>Ήταν μια ωραία εμπειρία αν και λίγο κουραστική ... ειδικά για τα αυτιά μου!</p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Ο κόσμος χόρευε στον ρυθμό και έκανε κύκλους στην φορά του ρολογιού ... όλοι μαζί χορεύανε οργανωμένοι σε άτυπα γκρουπ ακολουθώντας ο ένας τον άλλον. </p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Τα υπόλοιπα θα τα δείτε από μόνοι σας στις φωτογραφίες μου.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-117400800070247635?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1174005993087171812007-03-15T22:45:00.000-03:002007-03-16T15:31:48.303-03:00<span style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-STYLE: italic">15-03-2006<span style="font-family:';font-size:7;"> </span>«... συγνώμη!»<br /><br /><br /></span><p class="MsoNormal">... συγνώμη που έκανα τόσο καιρό να ενημερώσω το μπλογκ μου αλλά δυστυχώς δεν είχα (και ούτε έχω) καιρό μα ούτε και την διάθεση να γράψω τα νέα μου. <span style="font-size:+0;"></span>Γίνανε πολλά τον τελευταίο καιρό στην δουλειά μου ... πολύ άγχος, ένταση και γενικά αγωνία.</p><p class="MsoNormal"><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal"></p><p class="MsoNormal">Όλα αυτά είναι παρελθόν πλέον, τα πράγματα ηρέμισαν και πλέον περνάω στο επόμενο στάδιο που είναι και το πιο δύσκολο ... έχω πολλά να αποδείξω, σε μένα πάνω από όλα ... στον εαυτό μου που είναι άλλωστε και ο αυστηρότερος μου κριτής ...</p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Πλέον μπορώ να πω ότι μου λείπει η Ελλάδα, η οικογένεια μου, οι αγαπημένοι μου φίλοι αλλά και η ονειρεμένη διαδρομή Γλυφάδα-Σούνιο που τόσο συχνά έκανα όταν ήμουνα σε παρόμοιες καταστάσεις έντασης.<span style="font-size:+0;"> </span></p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Τα πράγματα δεν είναι άσχημα μην με παρεξηγείτε, απλά ωριμάζουν μέσα μου κάποια πράγματα που τα είχα «άχτι» εδώ και πολλά χρόνια και αυτή την στιγμή ξεκαθαρίζουν μπροστά μου. <span style="font-size:+0;"></span>Σίγουρα όταν γυρίσω στην Ελλάδα θα είμαι πλέον διαφορετικός, πιο ώριμος με τα «θέλω» μου.</p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Πάμε λοιπόν στα νέα μου.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-117400599308717181?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1170375006822476872007-02-01T22:06:00.000-02:002007-02-01T22:10:06.833-02:00<strong>07-01-2007 «Η πτήση πάνω από το Sao Paulo»</strong><br /><br />Μέχρι σήμερα σας «πήγαινα» μπροστά χρονολογικά στην «ιστορία» μου, σήμερα θα σας πάω λίγο πίσω. Θέλω να σας δείξω μια φωτογραφία που τράβηξα λίγο πριν προσγειωθούμε, ο ήλιος μόλις είχε αρχίσει να βγαίνει από την ανατολή από όπου είχα έρθει ... ένιωσα μια αγαλλίαση κοιτάζοντας έξω και βλέποντας αυτό το θέαμα. Όποιος δεν με γνωρίζει θα νομίζει ότι έχω πειράξει την φωτογραφία με το photoshop!<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/211/4213/1600/Sky%20over%20Sao%20Paolo.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/211/4213/320/Sky%20over%20Sao%20Paolo.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-117037500682247687?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1170181272163018332007-01-30T15:54:00.000-02:002007-01-30T16:21:12.176-02:00<strong>20/01/2007 – 21/01/2007 «Guaruza – Το θέρετρο των Paulistas»</strong><br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/67465/IMG_0286.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/512716/IMG_0286.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/364565/IMG_0289.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/117087/IMG_0289.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/39690/IMG_0284.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/791793/IMG_0284.jpg" border="0" /></a><br />Οι παραπάνω φωτογραφίες είναι από το Guaruza.<br /><br /><div align="center">+ + +</div><br />Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από τον "επίγειο" παράδεισο που σας περιέγραψα, 20 λεπτά έξω από το Guaruza.<br /><br /><br /><br /><p><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/22759/DSC00836.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/799572/DSC00836.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/15534/DSC00839.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/515340/DSC00839.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/925927/DSC00842.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/226790/DSC00842.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/112167/DSC00835.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/709672/DSC00835.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/535673/DSC00837.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/480425/DSC00837.jpg" border="0" /></a> </p><p align="center">+ + +</p><p align="center">Η επιστροφή!</p><p><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/4225/DSC00846.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/325284/DSC00846.jpg" border="0" /></a><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-117018127216301833?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1170179633585007482007-01-30T15:32:00.000-02:002007-01-30T15:53:53.603-02:00<strong>20/01/2007 – 21/01/2007 «Guaruza – Το θέρετρο των Paulistas»</strong><br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/592155/IMG_0282.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/304141/IMG_0282.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/299415/IMG_0281.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/459838/IMG_0281.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/845712/IMG_0277.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/266814/IMG_0277.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/423136/IMG_0268.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/471467/IMG_0268.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/865361/IMG_0266.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/812183/IMG_0266.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-117017963358500748?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1170177140496337022007-01-30T15:03:00.000-02:002007-01-30T15:12:20.513-02:00<strong>20/01/2007 – 21/01/2007 «Guaruza – Το θέρετρο των Paulistas»</strong><br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/314599/IMG_0223.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/811992/IMG_0223.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/371964/IMG_0237.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/935207/IMG_0237.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/325912/IMG_0253.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/719105/IMG_0253.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/163129/IMG_0247.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/669521/IMG_0247.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/983420/IMG_0262.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/942248/IMG_0262.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-117017714049633702?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1170176297637849092007-01-30T14:36:00.000-02:002007-01-30T15:02:27.106-02:00<strong>20/01/2007 – 21/01/2007 «Guaruza – Το θέρετρο των Paulistas»</strong><br /><br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/502854/IMG_0201.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/985246/IMG_0201.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/138158/IMG_0204.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/821910/IMG_0204.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/23519/IMG_0216.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/128744/IMG_0216.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/603787/IMG_0215.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/348524/IMG_0215.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-117017629763784909?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1170168108532534172007-01-30T12:34:00.000-02:002007-01-30T12:41:48.533-02:0020/01/2007 – 21/01/2007 «Guaruza – Το θέρετρο των Paulistas»<br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/103425/IMG_0195.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/37661/IMG_0195.jpg" border="0" /></a> <img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/505310/IMG_0197.jpg" border="0" /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/750275/IMG_0201.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/595985/IMG_0201.jpg" border="0" /></a> <br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/144267/IMG_0200.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/808175/IMG_0200.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/486581/IMG_0194.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/32866/IMG_0194.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-117016810853253417?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1170167512229801102007-01-30T12:31:00.000-02:002007-01-30T12:31:52.240-02:00<strong>20/01/2007 – 21/01/2007 «Guaruza – Το θέρετρο των Paulistas*»</strong><br /><br />Το Σαββατοκύριακο 20-21/01 αποφασίσαμε με την Σιλβάνα να πάμε στο Guaruza, ένα παραθαλάσσιο θέρετρο 1 ½ ώρα μακριά από τον Άγιο Παύλο. Εκεί έχει κάποιους συγγενείς που μας φιλοξένησαν στο σπίτι τους.<br /><br />Η διαδρομή πλέον γνώριμη σε μένα, βλέπεται είναι σχεδόν ο ίδιος δρόμος για να πας προς το Santos (που είχα πάει το Οκτώβριο). Περάσαμε πάλι μέσα από τα βουνά που σας είχα περιγράψει τότε ... ζήτησα από την Σιλβάνα να τραβήξει μερικές φωτογραφίες στην διαδρομή για να «δείτε» και εσείς αυτά που θαύμασα και εγώ. <br /><br />Δυστυχώς η φωτογραφία δεν είναι ένα από τα ταλέντα της Σιλβάνα (χε χε) και ίσως να μην μπορέσετε να δείτε ακριβώς αυτά που είδα και εγώ. Το τοπίο ήταν θαυμάσιο, όπως και τον Οκτώβριο, πάλι εκείνο το συναίσθημα ότι ήμουνα στην Ελλάδα με ξανά «πλημμύρισε» ... μου θύμισε κάτι από το Πήλιο ... και στο βάθος η απέραντη θάλασσα του Ατλαντικού (όχι ίδιο με το γαλάζιο του Αιγαίου αλλά η φαντασία μου τα «μπέρδεψε» για λίγο). <br /><br />Μου είναι δύσκολο να περιγράψω στην Σιλβάνα αυτά που ένιωθα εκείνη την στιγμή, ίσως γιατί γενικά δεν περιγράφω εύκολα τα συναισθήματα μου με τον προφορικό λόγο ... είναι και η γλώσσα (τα Αγγλικά) που δεν τα γνωρίζει και τόσο καλά για να με καταλάβει απόλυτα ... το αποτέλεσμα ήταν να μην θέλω να «χαθώ στην μετάφραση» και να παραμείνω στην «σιωπή» μου εκείνες τις στιγμές.<br /><br />Σύντομα είχαμε φτάσει στην πόλη και η Σιλβάνα μου έκανε ένα μικρό Τουρ μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι των δικών της. <br /><br />Πλέον έχω «συνηθίσει» στον ζεστό χαρακτήρα των Βραζιλιανών, δεν μου κάνει τόσο εντύπωση όπως τον πρώτο καιρό, όχι ότι δεν μου αρέσει φυσικά ... το αντίθετο! Είναι πού ωραίο να είσαι ανάμεσα σε χαμογελαστούς ανθρώπους ... σου μεταδίδουν αυτή την θετική ενέργεια με κάποιο τρόπο.<br /><br />Οι συγγενείς της Σιλβάνα δεν ήταν κάτι το διαφορετικό, με δέχτηκαν στο σπίτι τους σαν να με ήξεραν από καιρό, Αγγλικά δεν μιλάγανε αλλά ήθελαν να επικοινωνήσουν μαζί μου και με κάθε ευκαιρία, το ίδιο έκανα και εγώ.<br /><br />Μαζί με την Σιλβάνα και τον ξάδερφο της επισκεφτήκαμε το ενυδρείο της πόλης που είναι πολύ ωραίο, αν και προσωπικά πιστεύω ότι τα ζώα αυτά (είτε είναι ψάρια είτε θηλαστικά) είναι «φτιαγμένα» να ζούνε ελεύθερα και όχι μέσα σε κλουβιά και γυάλες.<br /><br />Γενικά η πόλη είναι πολύ όμορφη, μεγάλες αμμώδεις παραλίες παντού, καθαρή και με ωραία κτίρια. Η θάλασσα δεν είναι όπως στην Ελλάδα, σίγουρα όμως είναι όμορφη. <br /><br />Υπήρχε κόσμος παντού, μέρα και νύχτα, μου θύμισε το δικό μας καλοκαίρι που γίνεται χαμός όπου και να πας. <br /><br />Το άσχημο, μόνο, ήταν ότι έβρεχε σχεδόν συνέχεια ... από την ώρα που πήγαμε μέχρι την ώρα που φύγαμε (εκτός από το βράδυ του Σαββάτου). <br /><br />Εκείνο το βράδυ (20/1) βγήκαμε για φαγητό σε μια ωραία πιτσαρία με ζωντανή μουσική και μετά πήγαμε βόλτα στην κεντρική παραλία του Guaruza. Η βραδιά ήταν πολύ όμορφη και ο περίπατος πάνω στην αμμώδη παραλία ήταν μια ευκαιρία για μένα να εξηγήσω στην Σιλβάνα για το πόσο ίδιοι είμαστε οι Έλληνες και οι Βραζιλιάνοι, για τον τρόπο με τον οποίο έχουμε κάνει μέρος της ζωής μας την θάλασσα και ότι έχει σχέση με αυτή.<br /><br />Της περιέγραψα τα ατέλειωτα καλοκαίρια που πέρασα δίπλα στην θάλασσα τραγουδώντας με τους φίλους μου στις παραλίες, μέσα στο σκοτάδι και με μια κιθάρα. Τα καλοκαιρινά beach parties, τα clubs δίπλα στην θάλασσα ... την ηρεμία κάποιων νησιών αλλά και τα καθαρά και κρυστάλλινα νερά των θαλασσών μας. <br /><br />Η βόλτα ήταν πολύ ωραία, περπατάγαμε ώρα και ο ήχος της θάλασσας με ηρέμησε ακόμα περισσότερο. Υπήρχε αρκετός κόσμος στην παραλία που απολάμβανε την παραλία με τον ίδιο, αλλά και όχι μόνο, τρόπο.<br /><br />Την επόμενη μέρα πήγαμε σε μια παραλία 20 λεπτά έξω από την πόλη ... πραγματικός παράδεισος. Με το που πατήσαμε το πόδι μας άρχισε να ρίχνει καρεκλοπόδαρα! Μιλάμε για ΠΟΛΥ βροχή ... κάτσαμε 2 ώρες κάτω από μια ομπρέλα ... όχι λόγο του ήλιου όμως αλλά λόγο της βροχής!<br /><br />Το μέρος όμως είναι πραγματικά ονειρεμένο ... δεν θα πω παραπάνω πράγματα, απλά θα σας αφήσω να απολαύσετε τις φωτογραφίες. <br /><br />Μπορεί η θάλασσα να μην είναι όπως στην Ελλάδα, η παραλία όμως ήταν παραδεισένια, όπως και το τοπίο.<br /><br />Η επαναφορά στην «πραγματικότητα» ήρθε αρκετά γρήγορα ... στην επιστροφή μας προς τον Άγιο Παύλο βρήκαμε ατέλειωτες ουρές αυτοκινήτων, βλέπεται υπήρχαν και άλλοι πολλοί Paulistas* που ήθελαν να «ξεφύγουν» εκείνο το Σ/Κ ... και όλοι μαζί επιστρέφαμε στην «πραγματικότητα». <br /><br /><br />*Paulistas λένε τους κατοίκους του Sao Paulo – Άγιου Παύλου.<br /><br /><br /><br />KEEP ON ... READING!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-117016751222980110?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1168971469631347612007-01-16T15:52:00.000-02:002007-01-16T16:17:49.703-02:00<p><br /><strong>24/12/2006 – 06/01/2007 «Η επιστροφή – Χριστούγεννα στην Ελλάδα»</strong><br /> </p><p><br />Έκανα καιρό να ενημερώσω την σελίδα μου γιατί έλειπα στην Ελλάδα την περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Είχα την ευκαιρία να δω τους δικούς μου ανθρώπους και πραγματικά δεν ένιωσα ότι έλειπα, άλλωστε δεν είχε περάσει και τόσος πολύς χρόνος, μόνο 2 μήνες από τότε που είχα φύγει.<br /><br />Τα πράγματα δεν είχαν αλλάξει και πολύ ... τίποτα ίσως, εκτός από εμένα λιγάκι. Πλέον νιώθω ότι αρκετά πράγματα αρχίζω και τα βλέπω πιο «ήρεμα», καθαρά και ώριμα. Πάντα στην ζωή μου έκανα σχέδια και σκεφτόμουνα το μέλλον μέσο/μακροπρόθεσμα, ίσως όμως όταν βλέπεις γύρω σου αλλαγές να κοιτάς και το πόσο έχει αλλάξει και η δικιά σου ζωή ... ή το πόσο «πρέπει» να αλλάξει να «αναγκάζεσαι» και εσύ να αναθεωρήσεις κάποια πράγματα. Αυτές τις αναζητήσεις τις «έκανα» κατά την διάρκεια των γιορτών ... το αποτέλεσμα θα το δούμε.<br /><br />Οι διακοπές μου δεν ήταν και τόσο ... «διακοπές», κάτι η δουλειά μου, που πλέον πρέπει να δεχτώ ότι είναι μέρος της ζωής μου και όχι κάτι που μπορώ να το απομονώνω όπως έκανα στο παρελθόν, κάτι διάφορες εκκρεμότητες που έπρεπε να διευθετήσω όσο ήμουνα στην Ελλάδα ... οι μέρες περάσανε και έπρεπε πάλι να γυρίσω στον «Άγιο Παύλο».<br /><br />Όπως έχω ήδη πει τα αντίο δεν μου αρέσουν, έχω την ζωή μου στην Ελλάδα αλλά και εδώ, καλός η κακός το βάρος μου πρέπει να το ρίξω εδώ χωρίς να ξεχνάω ποτέ από που προέρχομαι αλλά και το που πάω. Ο τίτλος του ΜΠΛΟΓΚ μου είναι ότι καλύτερο για να περιγράψει αυτό που νιώθω “Life is a journey, not a destination”, η ζωή είναι ένα ταξίδι όχι ένας προορισμός.<br /><br /><br />KEEP ON ... READING! </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116897146963134761?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1168969674213153672007-01-16T15:42:00.000-02:002007-01-16T15:47:54.213-02:00<strong>Κυριακή 17-12-2006 / Χριστούγεννα στην Φαβέλα</strong><br /><br /><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/617502/DSC00742.jpg" border="0" /><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/743565/DSC00747.jpg" border="0" /><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/289920/DSC00721.jpg" border="0" /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/608306/DSC00774.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/324466/DSC00774.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/665716/DSC00785.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/425898/DSC00785.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116896967421315367?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1168969306418706732007-01-16T15:30:00.000-02:002007-01-16T15:49:03.986-02:00<strong>Κυριακή 17-12-2006 / Χριστούγεννα στην Φαβέλα</strong><br /><br /><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/47862/DSC00669.jpg" border="0" /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/296236/DSC00688.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/27787/DSC00688.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/493269/DSC00719.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/316224/DSC00719.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/170454/DSC00674.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/467834/DSC00674.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/131707/DSC00700.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/290969/DSC00700.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/225806/DSC00724.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/402465/DSC00724.jpg" border="0" /></a><br /><br /><p></p><p></p><p><br /><strong></strong><br /><strong></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116896930641870673?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1168968442533596802007-01-16T15:26:00.001-02:002009-12-29T19:58:55.931-02:00<strong>17-12-2006 «Χριστούγεννα στην Φαβέλα» </strong><br /><br />Η μεγάλη μέρα έφτασε και την Κυριακή 17-12-2006 ξεκινήσαμε για την «αποστολή» μας. Το πρωινό ξύπνημα ήταν λίγο άγριο, μια Κυριακή έχεις να κοιμηθείς σαν άνθρωπος και κάνουμε ότι μπορούμε για να την «χάσουμε» και αυτή.<br /><br />Η διαδρομή προς την Φαβέλα ήταν «χαρακτηριστική», όσο προχωρούσαμε τόσο τα κτίρια γινόντουσαν πιο φτωχικά, σπίτια μισό-φτιαγμένα, ακόμα στα τούβλα, ένα-δύο δωμάτια το πολύ, πρόχειρα χτισμένα από τους ιδιοκτήτες τους. Μου θύμισαν κάτι παλιές Ελληνικές ταινίες του ’50 που έδειχναν διάφορες Αθηναϊκές φτωχογειτονιές ...<br /><br />«Τουλάχιστον αυτοί οι άνθρωποι έχουν και ένα τούβλο πάνω από το κεφάλι τους» σκέφτηκα ... τις προηγούμενες μέρες είχα περάσει με το αμάξι δίπλα από φαβέλες που τα σπίτια ήταν φτιαγμένα από πεπιεσμένο χαρτί! Η φτώχια εκεί ... αφάνταστη, ακόμα και τώρα είναι χαραγμένες οι εικόνες 2 μικρών κοριτσιών που έπαιζαν πάνω σε κάτι ανοιγμένες σακούλες σκουπιδιών με τις σπασμένες κούκλες τους. Νόμιζα ότι βρισκόμουνα στην Αφρική για λίγα δευτερόλεπτα. Οι εικόνες σκληρές και απάνθρωπες, πλέον δεν τις έβλεπα μέσα από το «γυαλί» της τηλεοράσεις μου αλλά δίπλα μου ακριβώς.<br /><br />Η ώρα έφτασε και σύντομα πάρκαρα το αμάξι μου μπροστά από ένα «οίκημα», κάτι σαν μία μεγάλη παράγκα φτιαγμένη από ξύλο. Έξω ακριβός ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο φτιαγμένο από πλαστικά μπουκάλια θύμιζε ότι τα Χριστούγεννα ήταν κοντά ... το μάτι όπου και να έβλεπε υπήρχαν σπίτια όπως αυτά που περιέγραψα πριν από λίγο ... «τα σπίτια που βλέπεις είναι τα «καλά» ... υπάρχουν ολόκληρες «πόλης» από αυτά πίσω από αυτούς τους λόφους» μου έδειξε η Σιλβάνα.<br /><br />Η φαντασία μου προσπάθησε να καλύψει το «κενό» της όρασης μου εκείνη την στιγμή και το μυαλό μου έβγαλε την ετυμηγορία του, μα φυσικά ... άφθονα φθηνά εργατικά χέρια για να τροφοδοτήσουν την ανερχόμενη βιομηχανία της «τίγρης» της Νοτίου Αμερικής – της ανερχόμενης δύναμης του Νότιου Ημισφαιρίου – της Βραζιλίας.<br /><br />Δεν θα σας κουράσω άλλο με τα λεγόμενα μου, αφού θα αφήσω για άλλη μια φορά τις φωτογραφίες να μιλήσουν για μένα. Παρατηρήστε μόνο το χαμόγελο των παιδιών όταν παίρνουν με τα μικρά χεράκια τους τα δώρα. Μανάδες με τα παιδιάς τους χαμογελάνε στον φακό και με παρακαλούνε να τους τραβήξω φωτογραφίες γιατί δεν έχουν ούτε μια από τα παιδιά τους για να τα θυμούνται όταν μεγαλώσουν.<br /><br />Η δουλειά των εθελοντών ... τρομερή ... ένα μπράβο είναι λίγο για αυτά τα παιδιά που βοηθάνε άλλους αφιλοκερδώς και πάντα με ένα χαμόγελο.<br /><br />Για μένα η εμπειρία μοναδική, η ανθρωπιά των εθελοντών ενάντια στην απανθρωπιά ενός συστήματος που απαξιώνει τον άνθρωπο από την αξιοπρέπεια του ... ενός συστήματος που έχει ανάγκη φθηνά εργατικά χέρια για να ταΐζει τις οικονομίες της δύσης με φθηνά προϊόντα. Πότε δεν το ένιωσα αυτό το συναίσθημα πιο πολύ από εκείνη την στιγμή.<br /><br /><br /><br />KEEP ON ... READING!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116896844253359680?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1166461315439088222006-12-18T14:59:00.000-02:002007-01-16T15:29:27.253-02:00Ο μικρός άγγελος που περιέγραψα στο κείμενο μου – Τετάρτη 06/12/2006<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/535955/DSC06144.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/774053/DSC06144.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116646131543908822?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1166461126648686512006-12-18T14:51:00.000-02:002007-01-16T15:29:51.153-02:00<strong>Οι φωτογραφίες από την επίσκεψη μας στο νοσοκομείο – Τετάρτη 06/12/2006</strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/36690/DSC06110.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/22729/DSC06110.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/986866/DSC06119.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/274454/DSC06119.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/783624/DSC06112.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/131723/DSC06112.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/1600/658800/DSC06140.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/211/4213/320/900387/DSC06140.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116646112664868651?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1166453197331258672006-12-18T12:45:00.000-02:002006-12-18T12:54:48.243-02:00<p><strong>04/12 – 10/12 Βδομάδα Εθελοντισμού</strong><br /><br /><br />Η βδομάδα μου είχε ξεκινήσει πολύ καλά, πλέον ένιωθα άνετα και καλά συναισθηματικά. Τα πράγματα στην δουλειά παρότι «πάνε» πολύ πιο αργά απ`ότι θα ήθελα, τουλάχιστον έχουν μπει σε μια σειρά.<br /><br />Την Τετάρτη 06/12 με ενημέρωσε ο διευθυντής ότι θα πήγαινε σε ένα νοσοκομείο, για μικρά παιδιά, να μοιράσει δώρα και διάφορα άλλα μικροπράγματα, μαζί με τους εθελοντές μίας οργάνωσης που ασχολούνται με άπορα παιδάκια, και με ρώτησε εάν ήθελα να πάω μαζί τους.<br /><br />Για να καταλάβετε, πολλοί από τους υπαλλήλους μας εδώ μαζεύουν λεφτά κατά την διάρκεια του χρόνου και αγοράζουν διάφορα πράγματα για μικρά παιδιά που έχουν ανάγκη.<br /><br />Η απάντηση μου ήταν θετική και ετοιμαστήκαμε, μαζί με δύο κοπέλες από το γραφείο, να πάμε όλοι μαζί στο νοσοκομείο. Στην διαδρομή μου εξήγησε ότι παιδιά από όλη την χώρα έρχονται στο νοσοκομείο αυτό που ειδικεύεται στην νοσηλεία παιδιών με καρδιολογικά προβλήματα.<br /><br />Μέσα σε 15 λεπτά είχαμε φτάσει στο χώρο του νοσοκομείου και εγώ κοιτούσα τα κτίρια και τον κόσμο με προσοχή προσπαθώντας να «καταλάβω» και να αισθανθώ το καινούργιο περιβάλλον μου. Υπήρχε πολύς κόσμος παντού που είτε ερχόταν είτε έφευγε ... όλοι βιάζονταν να πάνε στον προορισμό τους και εγώ στεκόμουνα στον χώρο στάθμευσης του νοσοκομείου, μαζί με τους υπόλοιπους τρεις κρατώντας μεγάλες σακούλες γεμάτες με παιχνίδια, περιοδικά κόμικς, κούκλες, πολύχρωμα μολύβια κλπ.<br /><br />Σύντομα ήμασταν μέσα στο κτίριο που στεγάζει τους εθελοντές, εκεί μου γνώρισαν τους υπεύθυνους και αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε για την «έξοδο» μας στο νοσοκομείο. Το σχέδιο πολύ απλό ... ένας από τους εθελοντές θα ντυνόταν Άγιος Βασίλης και οι υπόλοιποι θα ήμασταν ... οι βοηθοί του!<br /><br />Σαν βοηθός και εγώ έβαλα το ανάλογο σκουφί!<br /><br />Για να καταλάβετε δείτε τις ανάλογες φωτογραφίες που τραβήξαμε από την μέρα εκείνη.<br /></p><p> </p><p><br />Περπατάγαμε μέσα στους διαδρόμους του νοσοκομείου και ο κόσμος μας κοιτούσε και χαμογελούσε. Πολύ σύντομα προκαλέσαμε έναν μίνι χαμό από όπου περνούσαμε! Όπου βλέπαμε παιδάκια τους δίναμε δώρα ... από κούκλες και αυτοκινητάκια μέχρι κραγιόν και μπογιές για να ζωγραφίζουν ... η «ανταμοιβή» μας ήταν ένα ζεστό χαμόγελο και ένα «obrigado» ... «ευχαριστώ».<br /><br />Κάθε στιγμή με ένα από αυτά τα παιδιά ήταν μοναδική και οι αποτυπωμένες εικόνες στο μυαλό μου χρειάζονται πολλές σελίδες λέξεων για να περιγράψουν τα συναισθήματα τα δικά μου αλλά και των παιδιών. Θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν από μόνες τους.<br /><br />Θα σταθώ μόνο σε έναν άγγελο που συνάντησα σε έναν από τους πολλούς διαδρόμους αυτού του νοσοκομείου ... λίγο πριν μπω σε μία αίθουσα γύρισα το κεφάλι μου ασυναίσθητα και είδα ένα μικρό κοριτσάκι να με κοιτάει με απορία ... πανέμορφο πραγματικά, με αφοπλιστικά μαύρα «ζεστά» ματάκια και σγουρά μαλάκια, λες και έχει βγει από κάποιο παραμύθι. Αμέσως έκανα την κίνηση και της έδωσα ένα δώρο και ένα σετ από μαρκαδόρους μαζί με ένα περιοδικό για να ζωγραφίσει.<br /><br />... μου χαμογέλασε και χωρίς καν να ανοίξει το δώρο της έφυγε χοροπηδώντας το ίδιο γρήγορα όπως εμφανίστηκε ... λίγα δευτερόλεπτα η όλη σκηνή ... αλλά μου φανήκανε λες και είχε περάσει πολύς χρόνος ... το χαμόγελο και η χαρά της θα μου μείνουν αποτυπωμένα στο μυαλό μου για μεγάλο χρονικό διάστημα.<br /><br />Είναι τρομερό τι μπορούν να «πετύχουν» λίγα παιχνίδια μηδαμινής αξίας στον ψυχισμό αυτών των παιδιών.<br /><br />Είχα την τύχη να συναντήσω τον μικρό άγγελο μου λίγο παραπέρα, στην αγκαλιά μιας κυρίας ... ίσως της μητέρας της ... την τράβηξα μια φωτογραφία για να θυμάμαι πάντα αυτά τα έντονα συναισθήματα που κάτω από «κανονικές» συνθήκες τα «ψάχνουμε» είτε σε λάθος μέρη είτε σε λάθος «στιγμές».<br /><br />Στα παιδάκια αυτά δώσαμε λίγες στιγμές ευτυχίας για να «ξεφύγουν» από την σκληρή πραγματικότητα της ζωής τους που δεν είναι άλλη από το σωματικό πρόβλημα που το καθένα αντιμετωπίζει αλλά και την ανέχεια που τα μαστίζει ... που ίσως να σημαίνει ότι τα μοναδικά δώρα που θα πάρουν αυτά τα Χριστούγεννα να είναι και τα δώρα που εμείς τους δώσαμε ...<br /><br />Δεν ένιωθα άνετα που τράβαγα/τραβάγαμε φωτογραφίες των στιγμών αυτών ... ξέρω ότι εάν ήμουνα στην θέση αυτών των ανθρώπων θα ένιωθα πολύ άβολα και άσχημα για την κατάσταση μου ... ίσως και όχι, δεν το γνωρίζω γιατί δεν είμαι στην θέση τους, θέλω να ελπίζω ότι εκείνη την μέρα προσφέραμε κάτι το ελάχιστο στο να απαλύνουμε τον πόνο αυτών των παιδιών.<br /><br />Φεύγοντας κοίταξα πίσω μου ευχήθηκα να μην υπήρχε τόσος πόνος στον κόσμο μας και παράλληλα να υπήρχαν πιο πολλοί σαν και τους εθελοντές που βοηθάνε αυτά τα παιδιά ... όλα τα άλλα που ασχολούμαστε είναι χαζομάρες πραγματικά, υπάρχουν τόσοι άνθρωποι γύρω μας που έχουν την ανάγκη μας και εμείς ασχολούμαστε με ασήμαντες «λεπτομέρειες» της καθημερινότητας μας.<br /><br />Μέσα στην βδομάδα υποσχέθηκα στην Silvana ότι θα πήγαινα μαζί της το Σαββάτο 09/12 για να την βοηθήσω με την αγορά παιχνιδιών που θα έκανε μαζί με κάτι άλλους φίλους της για τα φτωχά παιδιά μιας Favela που υποστηρίζουν. Μου είχε ήδη δείξει φωτογραφίες από παλιές εκδηλώσεις και είχα πάρει κάποια ιδέα για την όλη κατάσταση.<br /><br />Ξυπνήσαμε 6 η ώρα το πρωί του Σαββάτου για να ετοιμαστούμε γρήγορα ... μου είχε αναφέρει η Silvana από το προηγούμενο βράδυ ότι πρέπει να είμαστε πολύ νωρίς στο μέρος που θα πηγαίναμε να αγοράσουμε τα δώρα γιατί γίνετε χαμός πιο αργά ... δεν διαφώνησα μαζί της απλά δεν είχα κατάλαβα πλήρως το μέγεθος αυτού του «χαμού» που μου είχε πει.<br /><br />Φτάσαμε στην περιοχή και αρχίσαμε να ψάχνουμε για να παρκάρουμε, βρήκα μια θέση και πήγα να παρκάρω ... τότε είδα έναν τύπο χαμογελαστό να με πλησιάζει, με ρώτησε στα Πορτογαλικά εάν ήθελα να παρκάρω ... «Αυτός σίγουρα δεν θα πάει για Νόμπελ φυσικής!» είπα στον εαυτό χαμογελώντας του λιγάκι ειρωνικά ... τι άλλο θα μπορούσα να κάνω άλλωστε από το να παρκάρω!<br /><br />Ο «τύπος» ήταν παρκαδόρος, κάτι το πολύ συχνό εδώ. Κλειδιά δεν δίνεις αλλά σου προσέχουν και καλά το αμάξι όσο λείπεις και στην επιστροφή τους δίνεις λίγα λεφτά. Ο συγκεκριμένος όμως μου ζήτησε να μην βάλω το χειρόφρενο ώστε να μπορεί να μετακινεί το αμάξι! Ο λόγος απλός, με αυτό τον τρόπο κέρδιζε λίγα εκατοστά παραπάνω και μπορούσε να «παρκάρει» περισσότερα αμάξια στον «χώρο» του.<br /><br />«... ωραία, να δω τι γυρίσω και θα βρω!» σκέφτηκα. Το αμάξι χωρίς χειρόφρενο το κάνουν ότι θέλουν!<br /><br />Μην σας τα πολύ λέω, το άφησα χωρίς και μεγάλη χαρά χωρίς το χειρόφρενο και φύγαμε.<br /><br />Η περιοχή για να καταλάβετε την αναλογία είναι κάπως όπως ο Ασπρόπυργος πριν από αρκετά χρόνια, δρόμοι με μαγαζιά και μαγαζάκια, πολύ γκρίζα περιοχή αλλά με κόσμο παντού, σε σημείο να μην μπορούν να περάσουν αυτοκίνητα και ένας τεράστιος δρόμος (σε πλάτος) αρκετών εκατοντάδων μέτρων σε μήκος (κάτι σαν το Μοναστηράκι αλλά όχι το ίδιο καλό) γεμάτος με οτιδήποτε ποθεί η ψυχή σου.<br /><br />Υπήρχαν από πάγκοι πλανόδιων πωλητών μέχρι μεγάλα καταστήματα παιχνιδιών. Ο κόσμος ήταν ήδη πάρα πολύς και δεν μπορούσαν να φανταστώ καν πώς θα ήταν λίγες ώρες αργότερα.<br /><br />Σύντομα ήμασταν μέσα σε ένα από αυτά τα μεγάλα καταστήματα και βρήκαμε της φίλες της Silvana. Είχαν ήδη διαλέξει 2-3 παιχνιδάκια και τα έδειξαν σε μένα και στην Silvana. Το ένα ήταν μια μεγάλη κούκλα για τα κορίτσια και τα άλλα δυο 2 αυτοκινητάκια για τα αγόρια ... τα δώρα των αγοριών δεν μου άρεσαν και τους πρότεινα να βρούμε κάποια άλλα, όπως και κάναμε.<br /><br />Βρήκα ένα πού όμορφο αυτοκίνητο το οποίο και τους έδειξα ... «είναι ακριβό δυστυχώς» μου έκανε η Silvana. Έκανα τον υπολογισμό και της είπα ότι για 200+ παιχνίδια που θα αγόραζε εκείνη την μέρα θα έπρεπε να μιλήσει με τον διευθυντή για να ζητήσει έκπτωση από την τελική τιμή (μου βγήκε το «ανατολίτικο» μου!).<br /><br />Η Silvana και εγώ βρήκαμε τον διευθυντή και μας έκανε μια έκπτωση 7% ... «πρέπει να τον πιέσεις και άλλο, είναι για καλό σκοπό! Πες του το!» της είπα ... αλλά εκείνη είναι πολύ ντροπαλή για να πιέσει καταστάσεις οπότε μείναμε στο 7% με ελάχιστη μάλιστα προσπάθεια από μέρους μας.<br /><br />Την μικρή διαφορά ανάμεσα στο πιο φθηνό παιχνίδι με το «καινούργιο» την κάλυψα εγώ, μόνο $50 ... ποσό ελάχιστο ώστε να ευχαριστηθούν λιγάκι παραπάνω οι μικροί μπόμπιρες.<br /><br />Μέχρι να κανονίσει το κατάστημα να μαζευτούν όλες οι κούτες με τα παιχνίδια είπαμε με τα κορίτσια να πεταχτούμε να φάμε κάτι. Βγήκαμε έξω στον κεντρικό δρόμο οπού γινόταν πλέον το «έλα να δεις» ... με δυσκολία μπορούσες να περπατήσεις ... για να σταθείς να δεις κάτι, ούτε λόγος! Ο κόσμος ήταν μια τεράστια μάζα που σαν ένα τεράστιο κύμα σε έπαιρνε προς την κατεύθυνση που αυτό ήθελε.<br /><br />Μετά δυσκολίας φτάσαμε στον προορισμό μας, έναν πολύ ωραίο τεράστιο και καλοδιατηρημένο νεοκλασικό κτίριο (πρόσφατα ανακαινισμένο απ`ότι έμαθα μετά). Μπαίνοντας μέσα συνειδητοποίησα ότι είναι μια κλειστή αγορά ... μου θύμισε κάπως την κλειστή αγορά της Κωνσταντινούπολης αλλά προς το πιο μοντέρνο.<br /><br />Είχε παντού ωραίους πάγκους με φρούτα και λαχανικά, μικρά καταστήματα με κάθε λογής πράγματα. Ακριβός από πάνω από την αγορά, σε ένα σημείο της, έχει ένα μεγάλο «πατάρι» που υπάρχουν διάφορα φαγάδικα. Εκεί ήταν ο προορισμός μας, όπου φτάσαμε μέσα σε λίγα λεπτά αφού είχαμε διασχίσει την αγορά.<br /><br />Κόσμος είχε αρχίσει ήδη να μαζεύτε και έμαθα ότι εκεί σερβίρουν ένα από τα καλύτερα σάντουιτς της πόλης. Όπως καταλαβαίνετε έφαγα ένα σάντουιτς ... το πρόβλημα ήταν όμως ότι ήταν λιγάκι μεγάλο! Είχε την 10πλάσια ποσότητα ζαμπόν και στην κυριολεξία μου πήρε μέχρι αργά το βράδυ για να ξανά πεινάσω.<br /><br />Η ώρα είχε περάσει και πήραμε τον δρόμο του γυρισμού για να παραλάβουμε τα παιχνίδια. Ο κόσμος πλέον ήταν πολλαπλάσιος ... με δυσκολία μπορούσες να περπατήσεις και έπρεπε συνέχεια να προσέχεις που πατάς!<br /><br />Φθάνοντας στον προορισμό μας βρήκαμε ότι τα παιχνίδια είχαν φορτωθεί σε ένα μεγάλο καρότσι ... οι κούτες είχαν στοιβαχθεί η μια πάνω στην άλλη και έφθαναν σε ένα ύψος περίπου 3.5 - 4 μέτρων!<br /><br />«Συγνώμη ... αλλά έτσι θα μεταφέρουμε τις κούτες;» ρώτησα με έναν αφελή τρόπο!<br /><br />Τα γέλια ακούστηκαν αρκετά μακριά ... «... μόνο μέχρι το φορτηγάκι που μας περιμένει ... έχει πολύ κόσμο εδώ κοντά και δεν μπορούσε να πλησιάσει!» μου απάντησε η Silvana με τις φίλες της.<br /><br />«Φυσικά!» ψέλλισα ...<br /><br />Μέσα σε λίγα λεπτά είχαμε φθάσει το παρκαρισμένο όχημα και φορτώσαμε όλες τις κούτες. Ήδη μπορούσαν να φανταστώ τα χαρούμενα προσωπάκια των μικρών παιδιών που θα παραλάμβαναν τα παιχνίδια αυτά!<br /><br />... αλλά αυτή την ιστορία θα σας την πω την «επόμενη» βδομάδα!<br /><br />Εκείνο το βράδυ για άλλη μια φορά ήμουνα τελείως πτώμα, βλέπεται ενώ νόμιζα ότι όλα θα τελείωναν με την παραλαβή των παιχνιδιών, είχα κάνει λάθος γιατί έπρεπε να ετοιμαστούν σε συσκευασίες ανά οικογένεια!<br /><br />«Φάγαμε» άλλες 3 ώρες για να τα ετοιμάσουμε με την βοήθεια 12 ατόμων!<br /><br />Το τέλος της ημέρας βρήκε εμένα και την Silvana «κομμάτια» ... ευτυχώς η Κυριακή θα ήταν «ελεύθερη» για ξεκούραση! </p><p> </p><p><br /> </p><p></p><p>KEEP ON … READING! </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116645319733125867?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1165868790240264182006-12-11T18:24:00.000-02:002006-12-15T13:04:39.570-02:00<strong>20/11 – 03/12 Η «αρχή»</strong><br /><br /><br />Και η επόμενη μέρα (20/11) με βρήκε να τρέχω και να μην φτάνω, για κάποιο περίεργο λόγο είχα βάλει το ξυπνητήρι στις 11:30 … ενώ είχαμε πει να βρισκόμασταν στις 12 ... το τηλέφωνο χτύπησε πιο νωρίς και εγώ πετάχτηκα από το κρεβάτι ... ήταν η Σιλβάνα στο τηλέφωνο ... «Καλημέρα! Είσαι έτοιμος;» με ρώτησε ... «... ερμ σχεδόν ... τι ώρα είναι ... θα είμαι εκεί στις 12» της απάντησα βιαστικά ... η ώρα ήταν 11:20 και έπρεπε να βιαστώ. 12 παρά 10 ήμουνα μέσα στο ταξί!<br /><br />Γιατί όταν βιάζεσαι να πας κάπου ΠΑΝΤΑ συμβαίνουν 2 πράγματα ταυτόχρονα ... το πρώτο σε «πιάνουν» ΟΛΑ τα φανάρια και δεύτερον ο χρόνος πλέον δεν περνάει σε λεπτά και δευτερόλεπτα αλλά πολύ πιο αργά και βασανιστικά ... τα 10 λεπτά αυτά μου φανήκανε σαν να πέρασε μισή μέρα. Στην «Paulista» γινόταν χαμός, τρομερή κίνηση ... μας πιάσανε και ΟΛΑ τα φανάρια στην κυριολεξία ... και έφτασα τελικά με καθυστέρηση 10 λεπτών.<br /><br />Σύντομα βρήκα την Silvana να με περιμένει, το ραντεβού είχε ξεκινήσει.<br /><br />Η μέρα κύλησε πολύ όμορφα και χαλαρά, βόλτα στο Εμπορικό κέντρο Paulista, cinema κάπου κοντά και μετά καφέ. Ωραία και απλά πράγματα που είχα από καιρό ανάγκη και τελικά τα βρήκα 12,000 χλμ. μακριά από το σπίτι μου σε μια γυναίκα που ούτε ποτέ φανταζόταν ότι θα γνώριζε ποτέ έναν Έλληνα.<br /><br />Απλός άνθρωπος, πολύ καθώς πρέπει, με τράβηξε από την πρώτη στιγμή με το χαμόγελο και την «αγνότητα» των ματιών της. Τα αισθήματα ήταν αμοιβαία οπότε το τέλος της μέρας μας βρήκε «μαζί».<br /><br />Την Τετάρτη (22/11) ήταν τα γενέθλια μου, το τηλέφωνο μου χτύπησε αρκετές φορές στο γραφείο, ήταν οι φίλοι μου και η οικογένεια μου που με πήρανε να μου ευχηθούν. Αυτή η μέρα που τόσο «φοβόμουνα» την προηγούμενη βδομάδα είχε «μεταμορφωθεί» σε κάτι πολύ όμορφο.<br /><br />Όταν θυμάσαι κάποιον που είναι πολύ μακριά και έρχεσαι σε επαφή μαζί του, με έναν μαγικό τρόπο η απόσταση εκμηδενίζεται, νιώθεις ότι είσαι κοντά του και ότι όλος ο χρόνος που πέρασες «χώρια» του δεν «μέτρησε» ... απλά είχες πατήσει το PAUSE στο video και για άλλη μια φορά το ξανά πατούσες και συνέχιζες από εκεί που είχες «αφήσει».<br /><br />Για μένα η ζωή μου στην Ελλάδα είναι σταματημένη από εκεί που την άφησα στις 21/10 ... και περιμένει να την συνεχίσω κάποια στιγμή. Έτσι είναι μέσα στο μυαλό μου τα πράγματα ... εκείνη την μέρα μέσα μου ξανά πάτησα το κουμπί και «έζησα» λίγο στην Ελλάδα μαζί με τους δικούς μου ανθρώπους, έστω και για λίγα λεπτά.<br /><br />Το ίδιο βράδυ είχαμε δώσει ραντεβού με την Σιλβάνα και είχαμε πει να βρεθούμε στο σταθμό του μετρό που την είχα αφήσει την Δευτέρα. Εκείνη κατάλαβε ότι ήταν να βρεθούμε κοντά στο ξενοδοχείο μου και έγινε ένα μπέρδεμα απίστευτο ... τελικά στο «γυρισμό» προς το ξενοδοχείο θυμήθηκα ότι έπρεπε να αγοράσω την σιδερώστρα .... το αποτέλεσμα; Να «σκάσω» στο δεύτερο ραντεβού μας αγκαλιά με μια σιδερώστρα!<br /><br />Όπως αντιλαμβάνεστε έπεσε το «ανάλογο» γέλιο ...<br /><br />Εκείνη την βδομάδα περάσαμε τις περισσότερες μέρες μαζί ... ένιωθα από την πρώτη στιγμή άνετα μαζί της και η επικοινωνία μας αν και με κάποιες δυσκολίες είναι πολύ καλή.<br /><br />Το Σαββάτο το βράδυ μια τρομερή βροχή ... οι ουρανοί άνοιξαν στην κυριολεξία και τα πάντα σταμάτησαν σε αυτή την τεράστια πόλη. Η επόμενη μέρα μας βρήκε μαζί στην Ελληνική εκκλησία και μετά στην κοινότητα ... τελικά ο χώρος της εκκλησίας αλλά και του σπιτιού των γoνιών του Μανώλη έχει γίνει κάτι σαν το 2<span style="font-size:78%;">ο</span> σπίτι μου, νιώθω πολύ άνετα εκεί ... το ίδιο όμορφα ένιωσε και η Silvana στην πρώτη της επίσκεψη.<br /><br />Η 2η βδομάδα της αφήγησης μου ήταν ποιό «τολμηρή» ... αποφάσισα ότι ήταν καιρός να πάρω το αμάξι που με περίμενε στωικά εδώ και 1 μήνα στο γκαράζ του γραφείου μας. Είχα μάθει λίγο την περιοχή και μπορούσα πλέον να πάω και καμιά 10αρια τετράγωνα μακριά ... ήταν καιρός να δοκιμάσω την τύχη μου στους δρόμους του Sao Paolo.<br /><br />Οι πρώτες φορές που πήρα το αμάξι ήταν «εύκολες» ... δουλειά, σπίτι ... δουλειά, άντε να πεταγόμουνα και μέχρι τον σταθμό του μετρό για να πάρω την Silvana (μιλάμε 500μ μακριά!). Σιγά-σιγά όμως πήρα θάρρος και άρχισα να παίρνω το αμάξι και για πιο «μακρινές» αποστάσεις ... 2-3 χλμ., σύντομα μπορούσα και πήγαινα μέχρι και την εκκλησία.<br /><br />Το Σαββάτο 02/12/2006 θα έκανα το πρώτο μου «ταξίδι» αφού είχαμε να πάμε με την Silvana σε ένα ζευγάρι φίλων της που κάνανε μπάρμπεκιου στο σπίτι τους και μετά στον φίλο της τον Ademir (όχι Amir όπως τον έλεγα τόσο καιρό τον κακόμοιρο) που είχε τα γενέθλια του. Ιδέα δεν είχα για τις αποστάσεις, όποτε ξεκίνησα με όρεξη γιατί θα έβλεπα καινούργια μέρη της πόλης.<br /><br />Ο πρώτος μας σταθμός ήταν το σπίτι που θα γινόταν το μπάρμπεκιου που βρίσκετε στα Βόρεια της πόλης ... κάναμε 1 ώρα και 30 λεπτά να φτάσουμε ... όχι τόσο λόγο της απόστασης αλλά περισσότερο διότι η Silvana, που είχε αναλάβει χρέη πλοηγού, καθώς δεν κοιτούσε καθόλου τον χάρτη που της είχαν φτιάξει οι φίλοι της, ψιλό μπερδεύτηκε στην διαδρομή και παραλίγο να καταλήγαμε στην ... Λίμα του Περού!<br /><br />Μετά από πολλούς γύρους και «αναστροφές» στην διαδρομή, ο Θεός μας «φώτισε» και το βρήκαμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ... είδες τι σου κάνει ο συχνός εκκλησιασμός!!!<br /><br />Η περιοχή που φτάσαμε είναι κάτι σαν προάστιο της πόλης, με αρκετά πράσινο και σχετικά ωραία σπίτια ... τα ψιλά κτίρια τα είχαμε αφήσει πίσω μας πλέον και τα περισσότερα κτίρια ήταν σχετικά χαμηλά.<br /><br />Το σπίτι των φίλων της Silvana είναι πολύ όμορφο, μου θύμισε μοντέρνο Ελληνικό σπίτι με την διαφορά ότι κήπο είχε μόνο μπροστά (μικρό σχετικά) και πίσω είχε κάτι σαν έναν υπαίθριο χώρο σκεπαστό που είχανε χτιστή ψησταριά και μια κανονική κομπλέ κουζίνα. Όλα ήταν στημένα και μας «περίμεναν» ... έγινε ένα πραγματικό τσιμπούσι, το φαγητό και το ποτό ήταν πολύ καλά και όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε μας πήρε αρκετό χρόνο να ξεκολλήσουμε από τις καρέκλες μας.<br /><br />Όλοι ήταν πολύ φιλικοί μαζί μου και με έκαναν να νιώσω άνετα και μέρος της παρέας τους.<br /><br />Η συνέχεια της μέρας μας ήταν το ίδιο καλή, παρότι κάναμε 2 ώρες να φτάσουμε στον προορισμό μας! Κάτι η κίνηση, κάτι η απόσταση ... ήμασταν 2 ώρες μέσα στο αμάξι. Εκείνη την μέρα άρχισα να καταλαβαίνω το μέγεθος της πόλης! Οδηγούσα 2 ώρες σχεδόν σε τεράστιους αυτοκινητοδρόμους (από 3 λωρίδες μέχρι και 7-8 σε μια φάση) και παρόλο το ότι δεν πήγαινα και αργά τα χιλιόμετρα δεν «τελείωναν» με τίποτα ...<br /><br />Το μέρος που πηγαίναμε ήταν στον νότιο «τομέα» της πόλης, ένα μέρος διαφορετικό από εκεί που ήμασταν πριν. Σίγουρα πιο φτωχικό και πιο γκρίζο!<br /><br />Σύντομα είχαμε φτάσει στο μέρος που μένει ο Ademir, ένα συγκρότημα από ψηλές πολυκατοικίες, καινούργιες και όπως και όλα τα κτίρια αυτού του «τύπου» περιφραγμένα με ηλεκτροφόρα καλώδια και εισόδους/εξόδους με κάμερες και σεκιουριτάδες που ελέγχουν τα πάντα.<br /><br />Μου φανήκανε τα κτίρια αυτά ως μια «παραφωνία» στην όλη περιοχή ... προσπαθήστε να φανταστείτε μια φτωχογειτονιά μεγάλη και στην «άκρη» της 6 καινούργια μεγάλα κτίρια «μόνα» τους ...<br /><br />Το παραπάνω είναι ένα κλασικό παράδειγμα για την Βραζιλία και συγκεκριμένα για το Sao Paolo. Οι πάμφτωχοι πολλές φορές συνυπάρχουν με τους «προνομιούχους», που μένουν μέσα σε τεράστια κτίρια περιφραγμένα για ασφάλεια ... μου θυμίζει κάτι από ιστορίες επιστημονικής φαντασίας που για να προστατευτεί ο κόσμος στις μεγαλουπόλεις, κλειδαμπαρώνετε μέσα σε τεράστια κτίρια «φρούρια» ... νομίζω ότι το μέλλον αυτό είναι πολύ κοντά για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού εδώ και γιατί όχι και στην ίδια μας την χώρα με τα ποσοστά εγκληματικότητας που έχουμε!<br /><br />Το θέαμα να βλέπω τα φτωχά παιδάκια να παίζουν μπάλα στον δρόμο μπροστά από τα «χαμόσπιτα» τους και εγώ να πίνω το ποτό μου στον 7<span style="font-size:78%;">ο</span> όροφο μέσα σε ένα από αυτά τα κτίρια ... με έκανε να προβληματιστώ αρκετή ώρα.<br /><br />Το εσωτερικό του σπιτιού ήταν πολύ όμορφο, ο Ademir το έχει διακοσμήσει σχετικά βαριά θα έλεγα αλλά είναι αρκετά όμορφο και «ζεστό». Αυτό που σου τραβάει αμέσως το βλέμμα είναι οι πανέμορφοι πίνακες που έχει κρεμάσει στους τοίχους του σπιτιού του. Πέρασα πολύ ώρα μπροστά τους βλέποντας τους πανέμορφους συνδυασμούς χρωμάτων να πλημμυρίζουν το οπτικό μου πεδίο. Οι εναλλαγές των χρωμάτων απίστευτες ... το σοκ όμως θα το πάθαινα σε λίγο!<br /><br />Βλέποντας με η Silvana να κοιτάω τους πίνακες με πλησίασε και με ρώτησε εάν μου αρέσουν ... «Καταπληκτικοί» ήταν η απάντηση μου. «Το ξέρεις ότι τους έχουν ζωγραφίσει γνωστοί ζωγράφοι;» με ρώτησε ...<br /><br />«Ε, ΟΚ ... γνωστοί εδώ στην Βραζιλία» σκέφτηκα ... και με ένα ύφος όλο απορία την κοίταξα.<br /><br />«Αυτός εδώ είναι του Rembrandt, αυτός του Rene και αυτός του Mone» ... τα μάτια μου έκαναν λίγα δευτερόλεπτα να γουρλώσουν ... κοίταξα με προσοχή τις υπογραφές στους πίνακες και διαπίστωσα ότι όντως τα ονόματα ήταν αυτά ... μετά πήρα μια βαθιά αναπνοή και ρώτησα «Τι ακριβώς θέλεις να πεις;» ... η απάντηση σίγουρα δεν ήταν αυτή που περίμενα!<br /><br />Εν συντομία... τους πίνακες αυτούς τους έχει «ζωγραφίσει» μια κοπέλα με την «βοήθεια» των «πνευμάτων» τον παραπάνω ζωγράφων ... και τους ζωγραφίζει με το πόδι της!<br /><br />Είμαι σίγουρος ότι έχετε ήδη ακούσει αρκετά ...<br /><br />Πραγματικά δεν ήξερα τι να πω εκτός από το ότι θα ήθελα πολύ να την δω από κοντά να ζωγραφίζει με αυτόν τον τρόπο ... η Silvana μου είπε ότι μπορεί να κανονιστεί αρκετά εύκολα!<br /><br />Οπότε φίλοι μου καλοί, εάν πάντα θέλατε έναν Picasso για το σαλόνι σας ... επιτέλους ήρθε η ώρα! Άντε τυχεροί, θα αποκτήσετε με ελάχιστο κόστος ένα αριστούργημα ... μου θυμίζω τον Λιακόπουλο που πουλάει βιβλία στην τηλεόραση ... λέτε να βρήκα φλέβα χρυσού!?<br /><br />Θα επανέλθω στο θέμα αυτό όταν θα έχω προσωπική εμπειρία για να σας την περιγράψω.<br /><br />Σύντομα κόσμος άρχισε να έρχεται και πολύ γρήγορα μιλούσα με διάφορα άτομα. Σε μία φάση έγινε και ένα σκηνικό που είχε πολύ πλάκα γιατί ήταν η πρώτη σκηνή «ζηλοτυπίας» της Silvana. Μίλαγα με μια κοπέλα που είναι μεταφράστρια και μου εξηγούσε με τι ακριβός ασχολείται ... η Silvana σιγά-σιγά ήρθε κοντά μου και την σύστησα στην κοπέλα ... το ίδιο σιγά-σιγά που ήρθε έτσι και έφυγε.<br /><br />Όχι όμως για πολύ! Σύντομα στεκόταν δίπλα μου μιλώντας με μία φίλη της ... και καλά ... ενώ το ένα της αυτί ήταν «μαζί μου»! Το σκηνικό το είχα δει αλλά δεν έδωσα και πολύ σημασία ... άλλωστε για δουλειές μιλάγαμε. Η ώρα περνούσε και η Silvana έβλεπε ότι μίλαγα με την άλλη κοπέλα, παρότι την κοίταγα και της έκλεινα το μάτι που και που ... δεν άντεξε και ήρθε κοντά ... «Μωρό μου είναι ώρα να φύγουμε ... είχαμε μεγάλη μέρα σήμερα ...» μου είπε πολύ ευγενικά χαμογελώντας στην «αντίζηλο» ... «Ωχ θα έχουμε θέαμα σήμερα» σκέφτηκα. Η συζήτηση όμως δεν είχε τελειωμό, παρότι και εγώ το μόνο που σκεφτόμουνα ήταν το κρεβάτι μου ... ξαφνικά ήρθε ξανά η Silvana δίπλα μου και με μια κίνηση με έπιασε από το μπράτσο και είπε «γλυκά» ... «μωρό μου ... τι λες πάμε;» ... η απάντηση η δικιά δεν θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε άλλη από ένα ΝΑΙ ...<br /><br />Στο αμάξι είχαμε φυσικά την συνέχεια της όλης υπόθεσης, που τελείωσε αρκετά γρήγορα και αναίμακτα για μένα ...<br /><br />Το τέλος της βδομάδας ήταν το ίδιο όμορφο όπως και η αρχή της ... οι ισορροπίες πλέον ήταν «παρούσες» στην ζωή μου.<br /><br /><br /><br />KEEP ON … READING<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116586879024026418?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1165499666427765622006-12-07T11:46:00.000-02:002006-12-07T11:54:26.436-02:00<p>Για να σπάσω λίγο την μονοτονία του να διαβάζετε μόνο εμένα σας κάνω copy και paste ένα πολύ ωραίο ποίημα που βρήκα τυχαία στο ΜΠΛΟΓΚ μιας «συναδέλφου», της SOFI-K. Διαβάστε με προσοχή τα λόγια ... μου πήρε ώρα να καταλάβω το πραγματικό νόημα, που ίσος και να έχει διαφορετική ερμηνεία για τον καθένα μας.<br /><br />Μπορείτε να το βρείτε στην αυθεντική του μορφή στην σελίδα:<br /><br /><a href="http://sofi-k.blogspot.com/2006/11/blog-post_116448802462542945.html">http://sofi-k.blogspot.com/2006/11/blog-post_116448802462542945.html</a> </p><p><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">Εγώ σε θέλω... </span></strong></p><p>Κι αν ειν’ τ’ αστέρια σου πεσμένα στη γη<br />και οι νύχτες σου εκλιπαρούν την αυγή<br />κι όλα όσα αγάπησες μια σκάρτη ζαριά<br />κι ο μόνος φίλος που έχεις η μοναξιά<br />Εγώ σε θέλω ναι σε θέλω σε θέλω<br />Με σκισμένα πανιά<br />Με κομμένα φτερά εγώ σε θέλω<br /><br />Κι αν όλοι γύρω σου φτιαχτήκαν κι εσύ<br />Ψάχνεις στην έρημο για κάποιο νησί<br />Χωρίς πυξίδα στο πουθενά<br />Πάνω που κέρδιζες χαμένος ξανά<br />Εγώ σε θέλω ναι σε θέλω σε θέλω<br />Με σκισμένα πανιά<br />Με κομμένα φτερά εγώ σε θέλω<br /><br />Κι αν τα τραγούδια σου κατάπιε η σιωπή<br />Και βρήκες του έρωτα την πόρτα κλειστή<br />Μ' ένα αποτσίγαρο μαύρα γυαλιά<br />Θεός και δαίμονας και μόνος ξανά<br />Εγώ σε θέλω ναι σε θέλω σε θέλω<br />Με σκισμένα πανιά<br />Με κομμένα πανιά εγώ σε θέλω<br /><br />Κι αν σου τελειώσαν οι ευχές και τα θα<br />Κι ο δρόμος σ' έβγαλε στο δρόμο ξανά<br />Κι άμα δε βρίσκεις ούτε λέξη να πεις<br />Κι ούτε ένα όνειρο για να πιαστείς<br />Εγώ σε θέλω ναι σε θέλω σε θέλω<br />Με σκισμένα πανιά<br />Με κομμένα φτερά εγώ σε θέλω<br />Σε θέλω σε θέλω ...<br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116549966642776562?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1165432003715596342006-12-06T17:06:00.000-02:002006-12-07T09:06:10.020-02:00<strong>13/11-19/11 Βδομάδα «Εξελίξεων» - Μέρος 2</strong><span style="font-size:78%;"><strong>ο</strong> </span><br /><br /><br />Το Σ/Κ είχε μόλις ξεκινήσει και με έβρισκε μέσα σε έναν πανικό να προλάβω να κάνω τις δουλειές μου πριν έρθει Μανώλης να με πάρει για να πάμε στο φεστιβάλ. Είχα ξυπνήσει από νωρίς για να βάλω πλυντήριο, να προλάβω να πάω στο Super Market και να γυρίσω γρήγορα να βάλω τα ρούχα στο στεγνωτήριο και να ξανά κατέβω να τα μαζέψω. Ακούγονται εύκολα αλλά σε μία χώρα που δεν γνωρίζεις την γλώσσα και στην οποία δεν πολύ μιλάνε Αγγλικά ... έχει τουλάχιστον πλάκα αλλά είναι και πολύ time consuming. Μέχρι να καταλάβω τα «ήθη και έθιμα» είχα κάνει αρκετές γκάφες!<br /><br />Θυμάστε την ιστορία με την σιδερώστρα; Φανταστείτε τον εαυτό σας να προσπαθεί να εξηγήσει σε κάποιον, που δεν σε καταλαβαίνει, ότι θέλεις να αγοράσεις μία σιδερώστρα! Με κοιτάγανε λες και είχα κατέβει από τον Άρη ... στα πρόσωπα τους έβλεπα την έκφραση «... αυτός ή μας δουλεύει ή είναι από κάποιο τηλεοπτικό σόου!» ... άκρη δεν έβγαλα και μου πήρε 3-4 μέρες να βρω τελικά αυτό που έψαχνα. Η μαγική λέξη ήταν Tabua …<br /><br />Οι δουλειές τέλειωσαν just in time και ο Μανώλης ήρθε και με βρήκε, σύντομα ήμασταν μπροστά από το μέρους οπού γινόταν η εκδήλωση. Ο χώρος ήταν τεράστιος, είναι κάποιο είδος sports club απ’ότι κατάλαβα και έχει μέσα από γήπεδα τένις μέχρι γήπεδο ποδοσφαίρου κλπ. Η εκδήλωση γινόταν μέσα σε ένα πολύ μεγάλο κλειστό χώρο, κάτι σαν ένα πολύ μεγάλο γήπεδο μπάσκετ (φανταστείτε 2 γήπεδα μπάσκετ μαζί με τις κερκίδες τους) ... η μουσική ακουγόταν από έξω ... όσο πλησίαζα κατάλαβα ότι ήταν Jazz!<br /><br />Με το που μπήκαμε μέσα ο χώρος ήταν γεμάτος με κόσμο που καθότανε και απολάμβανε την ζωντανή μουσική που ακουγόταν από το μεγάλο πάλκο/εξέδρα στο οποίο ήταν η μπάντα και έπαιξε μουσική.<br /><br />Αριστερά και δεξιά από το κέντρο υπήρχαν «περίπτερα» που αντιπροσώπευαν από μία χώρα το καθένα. Υπήρχαν περίπτερα από την Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Αμερική, Κολομβία, Ελβετία, Ιταλία, Γερμανία, Ρωσία και πολλές άλλες χώρες που μου διαφεύγουν αυτή την στιγμή ... και φυσικά η Ελλάδα.<br /><br />Η κάθε «χώρα» διέθετε, επί πληρωμή, φαγητά, γλυκά, ποτά και γενικά ότι ποθούσε η ψυχή σου.<br /><br />Στο δικό μας το περίπτερο βρήκα τα παιδιά της «Νεολαίας», οι μητέρες των παιδιών είχαν φτιάξει διάφορα Ελληνικά φαγητά, από μουσακά και παστίτσιο μέχρι γαλακτομπούρεκο και μελομακάρονα! Να μην ξεχάσω φυσικά και τα ... σουβλάκια! Ω ναι ... είχαμε και πίτα με γύρο για όποιων ήθελε ... ΟΚ δεν ήταν το ίδιο όπως στην Ελλάδα ... η πίτα αλάδωτη, το κρέας διαφορετικό ... καταλαβαίνετε.<br /><br />Σύντομα έβρισκα τον εαυτό μου να κόβει τον γύρο από το χειροκίνητο (!) μηχάνημα που μαγειρεύει το κρέας. Το κέφι όλως ήταν ανεβασμένο και όλοι περίμεναν να έρθει η Κυριακή για να χορέψουν ... το ίδιο κατάλαβα και από το κοινό! Είχε ήδη ανακοινωθεί ότι όταν θα χόρευε το Ελληνικό συγκρότημα θα υπήρχαν πιάτα διαθέσιμα για σπάσιμο. Ο κόσμος ερχόταν και αγόραζε πιάτα παρότι ήταν ακόμα Σαββάτο.<br /><br />Γενικά το περίπτερο μας μπορώ να πω ότι ήταν από τα πιο πετυχημένα αφού είχαμε λίγο η πολύ συνέχεια κόσμο.<br /><br />Η μέρα πέρασε γρήγορα, κάθε 30 λεπτά με 1 ώρα κάποιο συγκρότημα έπαιζε μουσική ή χόρευε. Πια ήταν τα καλύτερα; Της Ουκρανίας, με πάνω από 50 (!) χορευτές ... της Βραζιλίας, και αυτό με πολλούς χορευτές αλλά με τρομερά ακροβατικά κόλπα (μιλάμε για κόλπα «τύπου» Matrix, κάποιοι από τους χορευτές έκανα επίδειξη της «Capoeira», που είναι συνδυασμός πολεμικής τέχνης και χορού, πραγματικά ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ εμπειρία να τους βλέπεις να κάνουνε τούμπες στον αέρα συνεχόμενα λες και δεν υφίσταται βαρύτητα), ... της «Αφρικής», με τρομερούς ρυθμούς και ήχους από την Αφρικανική ήπειρο και φυσικά το δικό μας συγκρότημα που χόρεψε την Κυριακή, αλλά για αυτό θα σας «πω» σε λίγο.<br /><br />Δίπλα στο δικό μας περίπτερο ήταν το περίπτερο των «Ελβετών», θα αναρωτηθείτε γιατί το έβαλα μέσα σε «» ... γιατί απλά δεν είναι Ελβετοί τα παιδιά που πήραν μέρος ... απλά το έκαναν για να μαζέψουν λεφτά για τα φτωχά παιδιά (αυτό το έμαθα αργότερα ... το πώς θα το δείτε).<br /><br />Το ... διπλάνο περίπτερο λοιπών ήταν τίγκα στις γυναίκες! Το ραντάρ δούλευε υπερωρίες παρότι έκοβα τον γύρο ... μια από τις κοπέλες λοιπών μου «γυάλισε», ακριβός ο τύπος της γυναίκας που μου αρέσει, «ενδιαφέρον» σκέφτηκα ... έλα όμως που τα πορτογαλικά μου αρκούνε για ένα καλημέρα και μία καληνύχτα, άντε να ρίξεις γυναίκα έτσι (θα πρέπει να είναι τρομερά λιγομίλητη), οπότε έμεινα στις ματιές μόνο. Η μόνη γνωριμία που έκανα εκείνη την μέρα ήταν με τον Amir, που δούλευε μαζί με τις «Ελβετίδες», αυτός τουλάχιστον μιλούσε λίγα Αγγλικά.<br /><br />Εκείνο το βράδυ (Σαββάτο 18/11) δεν έκανα τίποτα άλλο από το να πάω στο κρεβάτι μου, είχα ήδη μιλήσει με την Βιενέτα και της είχα πει ότι είμαι πολύ κουρασμένος για να βγω έξω αργά, θα έφευγε την επόμενη μέρα και την ευχαρίστησα για την παρέα της, μου είπε ότι εάν βρεθώ στο Rio de Janeiro να έρθω σε επαφή μαζί της ... ίσως και να γίνει κάποια μέρα.<br /><br />Ήταν ώρα για ύπνο όμως ... « η επόμενη μέρα θα είναι το ίδιο μεγάλη» σκέφτηκα λίγο πριν κοιμηθώ.<br /><br />Το επόμενο μεσημέρι ήρθε πάλι ο Μανώλης και με πήρε για να πάμε στην Festa, όλα τα παιδιά ήταν εκεί ... το σκηνικό το ίδιο ακριβώς με την προηγούμενη μέρα, με την διαφορά ότι κάτι πρέπει να είχε αλλάξει πάνω μου ... γιατί δεν εξηγείται αλλιώς!<br /><br />Είχα βλέπεται μεγάλο σουξέ ... μου την πέσανε με τον ένα ή άλλο τρόπο 3 κοπέλες. Η μία μάλιστα είχε και τον γκόμενο της δίπλα ... λεπτομέρειες πολλές δεν μπορώ να αναφέρω γιατί ο κόσμος είναι μικρός, ειδικά ανάμεσα στους Έλληνες εδώ.<br /><br />Η 3η όμως ήταν και η «φαρμακερή» ... ο «φίλος» που είχα κάνει την προηγούμενη μέρα, ο Amir, με πλησίασε και μου είπε με ένα μεγάλο χαμόγελο ότι έχει νέα για μένα! «Ωχ, κατάλαβα ...» είπα από μέσα μου ... «Έχεις μια θαυμάστρια στο περίπτερο μας» μου έκανε. «Ναι, ε;» τον ρώτησα εγώ, και του ζήτησα να μου την «δείξει».<br /><br />Για καλή μου τύχη μου περιέγραψε την κοπέλα που κοίταγα την προηγούμενη μέρα ... «τώρα που ξέρεις, η δικιά μου η δουλειά τέλειωσε» μου έκανε και με ένα μεγάλο χαμόγελο όλο νόημα έκανε να φύγει λέγοντας μου ότι μιλάει και Αγγλικά!<br /><br />Ο κύβος είχε ριφθεί, «Amir, σαν Έλληνας που είμαι τέτοιες ευκαιρίες δεν χάνω» του ανέφερα και αμέσως έβαλα σε κίνηση το σχέδιο «Προσέγγισης» ... τα πράγματα απλά, όπως πάντα δηλαδή ... «Ελβετικό περίπτερο δεν έχουν» σκέφτηκα ... «ε, τα γλυκά θα τους αρέσουν σίγουρα» ... ο συλλογισμός μου πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν ΤΡΟΜΕΡΟΣ, αλλά όπως όλα τα απλά σχέδια, έτσι και αυτό δούλεψε.<br /><br />Γέμισα ένα πιάτο με ... μελομακάρονα και τους τα πήγα! ... το τι έγινε δεν περιγράφετε εύκολα, αμέσως μαζευτήκανε 5-6 κοπέλες, ανάμεσα τους και η ενδιαφερόμενη, και τους ανακοίνωσα ότι σαν γείτονας τους προσφέρω ένα μικρό δώρο, φυσικά η μόνη που κατάλαβε το τι έλεγα ήταν η «δικιά μου» ... σύντομα είχα γνωρίσει τους πάντες ... το όνομα της Silvana.<br /><br />(ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΔΑΝΑΟΥΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ ΦΕΡΟΝΤΑΣ δεν έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ... ε, κάπως έτσι ήταν η όλη ιστορία, αλλά αντί για Τρωικό άλογο ... τα μελομακάρονα έκαναν την διαφορά αυτή την φορά)<br /><br />Η συζήτηση δεν κράτησε και πάρα πολύ, ένα ήταν όμως σίγουρο ότι της άρεσα και μου άρεσε ... τα υπόλοιπα ήταν απλά. Ανταλλάξομε τηλέφωνα και δώσαμε υπόσχεση να τα πούμε την επόμενη κιόλας μέρα που έτυχε να είναι και αργία, στις 12 η ώρα σε ένα εμπορικό κέντρο 2 ½ χλμ. μακριά από μένα.<br /><br />Η ώρα είχε περάσει όμως και ήταν σχεδόν η ώρα να χορέψει η «Νεολαία» ... ο κόσμος ανυπομονούσε να σπάσει τα πιάτα του και εγώ έδινα τις τελευταίες οδηγίες στον Μανώλη για το τι να πει στο χειριστή του υπολογιστή που θα έβαζε στο Video Wall μία παρουσίαση που είχα ετοιμάσει για την Ελλάδα (είχα μπει στο site του Ε.Ο.Τ. και είχα κατεβάσει όλες τις φωτογραφίες από διάφορα μέρη της χώρας μας και τις έφτιαξα σε μια ωραία παρουσίαση σε DVD).<br /><br />Ο Μανώλης ανέβηκε στην σκηνή και παρουσίασε το συγκρότημα, η μουσική ξεκίνησε να παίζει και σύντομα ΟΛΟΣ ο κόσμος ήταν όρθιος και κοιτούσε τα παιδιά. Σιγά-σιγά όλοι λικνιζόταν στον ρυθμό του χασάπικου, μπάλου και διαφόρων άλλων δημοτικών χορών ... με το που άρχισε να παίζει τον Ζορμπά έγινε το «έλα να δεις» και με το που έδωσε το σύνθημα ο Μανώλης τα πιάτα έγιναν το ένα μετά το άλλο θρύψαλα στα πόδια τον παιδιών που χόρευαν γρήγορα ... μετά ο ένας μετά τον άλλο προσπαθούσε να χορέψει στον ίδιο ρυθμό, με πολύ αστεία αποτελέσματα να προσθέσω ... οι περισσότεροι όμως προσπαθούσαν!<br /><br />Πραγματικά εάν υπάρχει ένας λαός που του αρέσει το γλέντι όπως και των Ελλήνων ... αυτοί είναι οι Βραζιλιάνοι!<br /><br />Ήμασταν το τελευταίο συγκρότημα του φεστιβάλ που χόρεψε, ίσως και τιμητικά, ίσως και για λόγους πρακτικούς δεν ξέρω (τα θρυμματισμένα πιάτα θέλουν ώρα να μαζευτούν) ... το μόνο σίγουρο ήταν ότι όλοι περίμεναν πώς και πώς την ώρα που θα χόρευε η Ελλάδα.<br /><br />Μας πήρε ώρα να μαζέψουμε όλα τα πράγματα και να τα χωρέσουμε σε ένα μικρό φορτηγάκι που είχε φέρει ο Μανώλης ... αλλά τα καταφέραμε. Αφού είχαν μπει όλα τα πράγματα μέσα, αναρωτήθηκα που θα έμπαινα ... εγώ! Ο Μανώλης είχε αλλάξει το αμάξι του με το φορτηγάκι και στην θέση του συνοδηγού καθόταν η μητέρα του ... «Κανένα πρόβλημα, θα μπεις μαζί με τον Γιάννη (ένα από τα παιδιά της Νεολαίας) πίσω με τα πράγματα» μου έκανε ... λίγα δευτερόλεπτα σιωπής και το μυαλό μου προσπαθούσε ακόμα να δουλέψει το πώς θα ήταν αυτό δυνατό να γίνει.<br /><br />Λίγο σπρώξιμο τον φορτωμένων πραγμάτων και μια σύσκεψη 1-2 λεπτών με έπεισε ... σύντομα καθόμουνα δίπλα/αγκαλιά με την ψησταριά διπλωμένος σχεδόν στα δύο.<br /><br />Ο Γιάννης είχε μπει μονοκόμματα μέσα και το κεφάλι του ήταν στο σβέρκο μου ... ήμασταν ένα πολύ αστείο θέαμα πραγματικά. Όλα ήταν καλά μέχρι που ο Μανώλης αποφάσισε να αυξήσει κάπως την ταχύτητα του και να προσπαθεί να μου εξηγήσει κάτι (ούτε καν θυμάμαι το θέμα της συζητήσεις από την «αγωνία» μου να βγω με την ραχοκοκαλιά μου στην θέση της!) ... το αποτέλεσμα ήταν να μην δει έγκαιρα ένα κόκκινο φανάρι και να πατήσει το φρένο με όλη του την δύναμη ...<br /><br />... το να βλέπεις την ζωή σου να περνάει μπροστά από τα μάτια σου είναι κάτι που μπορεί να σου συμβεί ... να την βλέπεις όμως μαζί με μια ψησταριά είναι το κάτι το διαφορετικό!<br /><br />Έφυγα μαζί με τα πράγματα μπροστά και το κεφάλι μου χτύπησε μία στο προσκέφαλο του καθίσματος του Μανώλη, μετά στον «ουρανό» του αμαξιού, μετά έσκασα πάνω στην ψησταριά και τέλος προσγειώθηκα πάνω σε μία κούτα με πιάτα! Το αποτέλεσμα της παραπάνω «πορείας» μου δεν ήταν διόλου άσχημο (εάν φυσικά εξαιρέσει κανείς το γεγονός ότι με πόναγε το κεφάλι μου) ... γιατί για κάποιο περίεργο λόγο η θέση όπου καθόμουνα είχε ... βελτιωθεί! Πλέον ήμουν «άρχοντας» ... «Μανώλη ... άλλο ένα τέτοιο φρενάρισμα και θα κάθομαι εγώ στην θέση του οδηγού!» είπα δυνατά.<br /><br />Τα γέλια μας ακούστηκαν δυνατά παρόλο που έξω είχε αρχίσει να βρέχει και να αστράφτει.<br /><br />Το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν η αυριανή μέρα ...<br /><br /><br /><br />KEEP ON … READING<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116543200371559634?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1164985643709507852006-12-01T13:00:00.000-02:002006-12-01T13:07:24.280-02:00<strong>13/11-19/11 Βδομάδα «Εξελίξεων» - Μέρος 1<span style="font-size:78%;">ο</span></strong><br /><br /><br />Τα πράγματα πλέον άρχισαν να μπαίνουν σε μία «ρέγουλα», ο υπολογιστής πλέον ήταν «φτιαγμένος», η επικοινωνία μου με τους δικούς μου ανθρώπους γίνεται απρόσκοπτα και με πραγματικά πολύ μικρό κόστος.<br /><br />Μέσο MSN και SKYPE από PC σε PC οι φωνητικές κλήσεις είναι δωρεάν, η ποιότητα τέλεια σε σημείο να ακούω και να με ακούνε λες και είμαι σε διπλανό δωμάτιο, έχει κάποιες φορές κάποια μικρή υστέρηση στον ήχο αλλά για ... δωρεάν είναι μια χαρά!<br /><br />Μέσο SKYPE μπορεί παράλληλα κάποιος να κάνει κλήση, μέσο του υπολογιστή, σε τηλέφωνο σε σχεδόν όλο τον κόσμο! Με σταθερό στην Ελλάδα μιλάω με $0.021 το λεπτό! ... τα κινητά είναι αρκετά πιο ακριβά, στα $0.23 το λεπτό ... εάν κάποιος από εσάς θέλει να χρησιμοποιήσει το SKYPE για τηλεφωνήματα τότε υπάρχει ένα κόλπο που ανακάλυψα. <br /><br />Επειδή στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να πληρώνουμε φόρο για αυτή την υπηρεσία (εάν πληρώνεις με πιστωτική κάρτα Ευρωπαϊκής τράπεζας), τρομάρα τους, είναι αναγκαστικό να πληρώσεις 15% φόρο ... δηλαδή για κάθε $10 που αγοράζετε ... πληρώνετε $11.50.<br /><br />Το κόλπο είναι πολύ απλό ... δεν πληρώνεις με κάρτα απευθείας αλλά «εμμέσως»! Πληρώνεις δηλαδή με το PAYPAL ... μπείτε στην σελίδα <a href="http://www.paypal.com/">http://www.paypal.com</a> και γραφτείτε, έτσι γλιτώνεις το 15%.<br /><br />Τώρα πάμε πίσω στα «δικά» μας. <br /><br />Ο Μανώλης με είχε ενημερώσει από την προηγούμενη βδομάδα ότι εκείνο το Σαββατοκύριακο (18-19/11) θα γινότανε μια FESTA όπως το λένε εδώ (κάτι σαν γλέντι/πανηγύρι) ... στην ουσία ήταν ένα φεστιβάλ φολκλορικών χορών διαφόρων εθνικοτήτων που ζούνε στην Βραζιλία. Του είχα πει ότι θα ήθελα να βοηθήσω ... άλλωστε δεν είχα και τίποτα καλύτερο να κάνω και τα παιδιά της «Νεολαίας» μου είναι ιδιαιτέρως συμπαθητικά. <br /><br />Μέσα στην βδομάδα δεν έκανα πολλά πράγματα, δυστυχώς είχα κάποια άσχημα νέα από το σπίτι μου, μέσα σε διάστημα 2 βδομάδων μπήκανε δύο φορές κλέφτες στο σπίτι της γιαγιάς μου ενώ ήταν μέσα ...<br /><br />Το να αντιμετωπίσεις μια έκτακτη κατάσταση όπως είναι αυτή από απόσταση 12,000 χλμ. ... είναι δύσκολο ... και δεν μιλάω για αντιμετώπιση της ίδιας της κατάστασης ... αλλά των ψυχολογικών επακόλουθων που έχει στην ηρεμία σου. Μπορώ να πω ότι με τάραξε πολύ το να γνωρίζω ότι ξένοι μπήκαν στο σπίτι της με τους δικούς μου ακριβώς από «πάνω». Δυστυχώς οι γονείς μου έχουν μεγαλώσει πια και δεν αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις όπως θα «έπρεπε», δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες αλλά σίγουρα θα ήθελα να ήμουνα εκεί. <br /><br />Αυτή η «ταραχή» με έκανε να σκεφτώ ποιες είναι τελικά οι προτεραιότητες μου, η οικογένεια ή αυτό που ονομάζουμε καριέρα. Διάλεξα σε αυτή την στιγμή της ζωής μου το δεύτερο, χωρίς όμως να κάνω πέρα το πρώτο ... για μένα η οικογένεια είναι το πιο σημαντικό, ελπίζω να μην έρθει η ώρα να διαλέξω ανάμεσα στα δύο (αν και νιώθω ότι θα γίνει αργά ή γρήγορα).<br /><br />Μέσα απ`όλη αυτή την κατάσταση αποφάσισα ότι πρέπει να έρθω στην Ελλάδα για τις γιορτές των Χριστουγέννων, παρότι είχα πει ότι δεν θα το έκανα. Συνειδητοποίησα ότι παρότι έλειπα πολλά χρόνια από το σπίτι μου, δεν είχα κάνει ποτέ Χριστούγεννα μόνος μου! Ακόμα και τα Χριστούγεννα του `99 που ήμουνα στο Διδυμότειχο (στην χάλια κατάσταση που ήμουνα δηλαδή για όσους θυμούνται) είχε ανέβει η μητέρα μου πάνω και είχαμε περάσει τις γιορτές μαζί.<br /><br />Φέτος λοιπόν «έκατσε» το όλο παραπάνω σκηνικό και αποφάσισα να γυρίσω πίσω για 2 βδομάδες.<br /><br />Η όλη ψυχολογία μου δεν ήταν και η καλύτερη αυτή την βδομάδα ... είχα μελαγχολήσει λίγο, ήμουνα μόνος χωρίς πολλές παρέες, σκεφτόμουνα και τους δικούς μου που φοβούνται μην μπει ξανά κάποιος μέσα στο σπίτι μας και πλησίαζαν και τα γενέθλια μου (22/11)... το μυαλό μου πάσχιζε να απομονώσει τις μνήμες των πρώτων γενεθλίων μου και την μοναξιά που ένιωσα τότε στα 15 μου στην Αγγλία.<br /><br />Όπως λέει και ο λαός ότι ανεβαίνει κατεβαίνει ... και ότι κατεβαίνει ανεβαίνει ... κάπως έτσι λοιπών εξελίχθηκε η κατάσταση. <br /><br />Την Παρασκευή 17/11, κατεβαίνοντας με το ασανσέρ του ξενοδοχείου για να πάω να φάω πρωινό, γνώρισα μια γυναίκα ... την Vieneta (καμία σχέση με τα παγωτά!). Η ηλικία της κοντά στα 40αντα, ίσως να είναι και 40αντα + δεν ξέρω, με τις ηλικίες δεν τα πάω και τόσο καλά (ο κολλητός μου ο Χρίστος θα γελάει τώρα!).<br /><br />Πολύ ευχάριστος τύπος ανθρώπου, άμεσα κατάλαβα ότι είχα απέναντι μου έναν ιδιαίτερα ευφυή άτομο. Μέσα από την σύντομη συζήτηση κατάλαβα ότι είχε σπουδάσει Εμβρυολογία και ότι έκανε κάποιο μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο του Sao Paolo. Η συζήτηση μας είχε πολύ ενδιαφέρων αλλά έπρεπε να φύγω γιατί θα αργούσα για την δουλειά, της είπα ότι χάρηκα που την γνώρισα και ετοιμαζόμουνα να την χαιρετίσω όταν μου είπε ότι το βράδυ θα έβγαινε με κάτι φίλους και εάν θα με ενδιέφερε να πάω μαζί τους ... η βδομάδα στο τέλος της αποκτούσε ενδιαφέρον! <br /><br />Φυσικά συμφώνησα ... δεν είχα και πολλές επιλογές, άλλωστε το να γνωρίζω καινούργιο κόσμο είναι μέσα στα «ατού» μου σαν χαρακτήρα και αυτή ήταν μια ευκαιρία να κάνω ακριβός αυτό.<br /><br />Το βράδυ ήρθε γρήγορα και μετά από συνεννόηση βρεθήκαμε στην reception του ξενοδοχείου. «Θα πάμε στο μαγαζί μιας φίλης μου εδώ κοντά ... θα σου αρέσει!» μου έκανε με ένα χαμόγελο. «Ενδιαφέρον» σκέφτηκα.<br /><br />Όντως η απόσταση ήταν πολύ μικρή ... κάπου στα 100μ. ... «εδώ είμαστε» μου είπε και κοίταξα να δω την ονομασία του μαγαζιού ... εκείνη την στιγμή ένιωσα έκπληξη! Δεν είχε περάσει μια βδομάδα από την ημέρα που επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο μου με τον Μανώλη μου είχε δείξει ένα κατάστημα που δεν πρόλαβα να το δω ... «Elisa Ateniesse ... αυτή πρέπει να είναι Ελληνίδα» μου έκανε ο Μανώλης. «Καλά και εσύ που το κατάλαβες;» των ρώτησα.<br /><br />«Εάν προσέξεις το επώνυμο θα καταλάβεις!» ... λίγα δευτερόλεπτα μετά και το μυαλό μου το έπιασε ... «Μα φυσικά ... Elisa η Αθηναία» φώναξα!<br /><br />Ε ναι λοιπόν ... σε μια ακόμη περίπτωση ειρωνείας της τύχης, στεκόμουνα μπροστά από το μαγαζί της «Αθηναίας»! Άλλη μια σύμπτωση σε μια ... αλυσίδα συμπτώσεων από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε το project Βραζιλία για μένα από τον Σεπτέμβριο.<br /><br />Μπήκαμε μέσα και η Vieneta άρχισε να μου δείχνει τις χειροποίητες τσάντες (και όχι μόνο) που σχεδιάζει αλλά και φτιάχνει η φίλη της η Elisa. Σύντομα η Elisa μαζί με άλλες δύο κοπέλες και έναν άντρα ήταν κοντά μας και ανταλλάσσαμε χειραψίες. Με τα πολύ λίγα Πορτογαλικά που ξέρω κατάλαβα ότι η Vieneta τους ενημέρωνε για το «ποιόν» μου ... ξέρετε ... από που είμαι, τι κάνω κλπ. κλπ.<br /><br />Η Elisa με πλησίασε και με σπαστά Αγγλικά μου είπε ότι ο πατέρας της ήταν από την Γερμανία και τον έλεγαν Αριστοτέλη Ateniese αλλά από όσο γνώριζε δεν είχανε καμία σχέση με την Ελλάδα, πράγμα που δύσκολα μπορώ να το πιστέψω αφού και τα δύο ονόματα, του πατέρα της, είναι Ελληνικά. Προφανώς θα είχαν στο μακρινό παρελθόν κάποιον Έλληνα στην οικογένεια, απλά δεν κατάφεραν να κρατήσουν έστω και λίγη από την Ελληνική συνείδηση τους (πράγμα φυσικό εάν έχουν περάσει πολλές γενεές).<br /><br />Γνώρισα καλύτερα και άλλη μια από τις δύο κοπέλες, φίλη της Elisa η οποία μένη μόνιμα στο Λονδίνο. Εκεί προωθεί χειροποίητα ασημένια κοσμήματα που η ίδια φτιάχνει ... μου έδειξε κάποια από αυτά που φορούσε και πραγματικά είναι πολύ όμορφα! Μιλάγαμε πολύ ώρα για την Αγγλία και για την ζωή εκεί την οποία και λατρεύει. Μετά από λίγο ήρθε άλλος ένας φίλος των γυναικών, γνωστός φωτογράφος απ`ότι μου είπαν, και όλοι μαζί φύγαμε και πήγαμε σε ένα ρεστοράν κοντά μας.<br /><br />Εκείνο το βράδυ ήταν πολύ όμορφο γιατί κατάλαβα για άλλη μία φορά το πόσο εύκολα κάνω γνωριμίες και γενικά είχα περάσει πολύ καλά με τους καινούργιους μου «φίλους».<br /> ... είχα ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο μπροστά που το ένιωθα ότι θα ήταν πολύ «εποικοδομητικό» ... το πόσο όμως ούτε και μπορούσα να το φανταστώ.<br /><br /><br /><br />KEEP ON ... READING<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116498564370950785?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1164806934004122072006-11-29T11:28:00.000-02:002006-11-30T12:36:28.186-02:00<strong>06/11-12/11 Η «ήρεμη» βδομάδα</strong><br /><br /><br />Η βδομάδα αυτή ήταν σχετικά ήρεμη, προσπάθησα να αρχίσω να βάζω τα πράγματα σε μία σειρά. Άρχισα τα μαθήματα Πορτογαλικών με τον Μανώλη και προς το τέλος της βδομάδας, μετά από πολύ ψάξιμο και προσπάθεια, βρήκα επιτέλους τον φορητό υπολογιστή που ήθελα, και μέσα σε κάποια λογικά πλαίσια όσον αφορά την τιμή γιατί τα ηλεκτρονικά βλέπεται είναι ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ εδώ!<br /><br />Σε σύγκριση με την Ελλάδα θα έλεγα ότι οι τιμές είναι από 1 ½ ως και 2 φορές πάνω! Ο λόγος είναι ότι τα περισσότερα είναι εισαγωγές και γενικά η Βραζιλία τις εισαγωγές τις «κοπανάει» με υψηλούς φόρους.<br /><br />Έχοντας τον υπολογιστή στα χέρια μου κατάλαβα ότι ο ελεύθερος χρόνος μου θα μειωνόταν αρκετά, σαν κλασικός κομπιουτεράς ... πάνω απ`όλα όμως μου έδωσε την δυνατότητα να ακούω την μουσική μου και να έρχομαι με τους δικούς μου ανθρώπους σε επαφή, άνετα και με ελάχιστο κόστος (MSN, Skype κλπ.).<br /><br />Μέσα στην βδομάδα έκανα και το πρώτο μου ταξίδι μέχρι το Santos, το λιμάνι του Sao Paolo όπως το ονομάζουν ... παρότι είναι 80 χλμ. μακριά. Σίγουρα το λιμάνι αυτό έχει αναπτυχθεί λόγο του Sao Paolo, αφού πάνω από το 30% της βιομηχανικής και μη παραγωγής και κάπου στο 50% του ΑΕΠ της χώρας παράγεται στην πολιτεία του Sao Paolo! Άρα η φυσική δίοδος τον εμπορευμάτων ... είναι το Santos.<br /><br />Η διαδρομή ήταν πραγματικά απίθανη, είδα για πρώτη φορά τα προάστια του Sao Paolo αλλά και την «εξοχή» ... οι εναλλαγές πολλές, ένα στοιχείο όμως ήταν πάντα εκεί ... το πράσινο! Είτε ήταν σε μορφή δάσους, μεγάλων θάμνων ή απλό γρασίδι ... παντού είχε πράσινο. Μια πολύ μεγάλη λίμνη λίγο έξω από το Sao Paolo μου θύμισε την λίμνη του Μαραθώνα ... αλλά αυτή η λίμνη έχει άλλη ομορφιά αφού τα νερά της χάνονται αλλά και εμφανίζονται μέσα στο δάσος που την περικλείει ... πραγματικά πολύ όμορφο θέαμα που μου θύμισε λίγο Αγγλία.<br /><br />Σύντομα φτάσαμε σε κάτι τούνελ ... ο Ρονάλντο (ο διευθυντής μας εδώ) με ενημέρωσε ότι θα περνούσαμε μέσα από αρκετά τούνελ, κάποια ως και 2 χλμ. Βλέπεται το Sao Paolo έχει φτιαχτεί σε υψόμετρο +800 μ., κάτι που δεν το είχα συνειδητοποίηση! Άρα έπρεπε να «κατεβούμε» αρκετά ... συνολικά περάσαμε μέσα από 3-4 πολύ μεγάλα τούνελ ... «... κοίταξε δεξιά με το που βγούμε από το τούνελ» μου είπε ... όπως και έκανα.<br /><br />Το θέαμα πραγματικά πανέμορφο ... το απέραντο μπλε του Ατλαντικού έφτανε μέχρι εκεί που το μάτι πλέον αδυνατούσε να το διακρίνει από τον ουρανό, προσπάθησα να δω όσο το δυνατόν περισσότερα μπορούσα ... να τα αποτυπώσω στο μυαλό μου λες και δεν είχα ξανά δει θάλασσα ... μία θάλασσα που τόσο λατρεύω και αγαπάω.<br /><br />Η όλη σκηνή κράτησε μόνο 20-30 δεύτερα ... όμως το μυαλό είναι άτιμο πράγμα, σε ταξιδεύει μακριά και με ταχύτητες ασύλληπτες. Με πήγε πίσω στο χειμώνα του 2000 ... πρέπει να ήταν Φεβρουάριος ή Μάρτιος δεν θυμάμαι ακριβός, ταξίδευα από το Διδυμότειχο, όπου υπηρετούσα σαν Δόκιμος των Τεθωρακισμένων, για να πάω στην Αλεξανδρούπολη για έναν ... καφέ ... ήθελα να ξεφύγω από τα προβλήματα μου και η μόνη διέξοδός μου ήταν η «φυγή».<br /><br />Δεν θα ξεχάσω όσο ζω την λαχτάρα με την οποία οδηγούσα να φτάσω όσο πιο γρήγορα μπορούσα στον προορισμό μου που ήταν 90 χλμ. μακριά ... όπως και δεν θα ξεχάσω τα 2-3 δευτερόλεπτα που «κράτησε» η καρδιά μου όταν κατηφορίζοντας μέσα από τα υψώματα λίγο πριν την Αλεξανδρούπολη ... πρόβαλε ξαφνικά μπροστά μου το καταγάλανο Αιγαίο ... είχα μήνες να δω θάλασσα και αποζητούσα την «παρέα» της.<br /><br />Τα συναισθήματα με είχαν «πλημμυρίσει» ... μνήμες καλές και άσχημες από εκείνη την εποχή περνούσαν από μπροστά μου ... ευτυχώς το επόμενο τούνελ «ήρθε» πολύ γρήγορα και με επανέφερε στο «τώρα».<br /><br />Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα έκανα το ίδιο λάθος στο τέλος αυτού του τούνελ ... και έτσι έγινε. Αυτή την φορά κατάφερα να συγκεντρωθώ σε αυτό που έβλεπα και ένιωθα εκείνη την στιγμή ... το Santos ήταν στα «πόδια» μου σαν μία μικρογραφία ... τριγύρω έβλεπα άλλες μικρές πόλης και χωριά ... πράσινο ... δάσος, μια πολύ-πολύ όμορφη σκήνη. Πραγματικά η διαδρομή μέσα από το βουνό είναι κάτι το μοναδικό ... σίγουρα ... για τα δικά μου δεδομένα!<br /><br />Μετά από περίπου μισή ώρα ήμασταν στο κέντρο του Santos, εκεί που είναι το τοπικό μας γραφείο. Σαν πόλη δεν λέει πολλά πράγματα, μέτρια θα έλεγα ... ένα κλασικό λιμάνι ... λίγο γκρίζο και μουντό. Μην νομίζεται ότι είδα και πολλά πράγματα αλλά μου έκαναν μια μικρή περιήγηση στο κέντρο όπου είχε ένα ωραίο πάρκο/πλατεία μαζί με το Δημαρχείο της πόλης. Πολύ κοντά από εκεί είναι ένας δρόμος που προσπαθούνε να διατηρήσουν τα παλιά κτίρια ... θυμίζει λίγο σαν κάποιους δρόμους στου Ψυρρή, που έχουν φτιάξει κάποια νεοκλασικά κτίρια ... κάπως έτσι. Μου έδειξαν και το «Χρηματιστήριο» του καφέ ... το οποίο έκλεισε κάποια στιγμή μέσα στην 10ετία του `30, και το οποίο το έχουν ανακαινίσει.<br /><br />Στο γραφείο μας γνώρισα όλους τους υπαλλήλους και μετά από λίγο πήγαμε για φαγητό έξω με τον τοπικό διευθυντή. Φάγαμε σε ένα καλό εστιατόριο κοντά στο γραφείο μας, η διακόσμηση του ήταν πολύ όμορφη με ψηφιδωτά με αναπαραστάσεις στους τοίχους από την όλη διαδικασία της εμπορίας καφέ στις αρχές του 20ου αιώνα! Ξεκινούσαν από την σπορά του καφέ μέχρι και την μεταφορά του στα πλοία. Το φαγητό ήταν ακόμα πιο εξαιρετικό ... έφαγα ένα ψάρι μαγειρεμένο σε κοκκινιστή σάλτσα (που δεν μου αρέσει κανονικά) με ρύζι και ήταν απίθανο!<br /><br />Η διαδρομή πίσω ήταν ακόμα καλύτερη, γιατί ο δρόμος της επιστροφής περνάει μέσα από τα παλιά τούνελ που είναι και μικρότερα ... άρα έχεις περισσότερες ευκαιρίες να θαυμάσεις το τοπίο. Το μέρος αυτό μου θύμισε κάτι από Πήλιο ... με θέα όμως τον Ατλαντικό ... για να καταλάβετε την αναλογία.<br /><br />Η υπόλοιπη βδομάδα κύλησε ήρεμα χωρίς πολλά-πολλά, την Παρασκευή μόνο πήγαμε με τον Μανώλη στο Cafe Olympia, μια Ελληνική ταβέρνα με ζωντανή μουσική. Το μέρος δεν είναι και τίποτα το σπουδαίο, μικρό σχετικά και εμένα προσωπικά δεν μου προσφέρει και πολλά πράγματα, εκτός από το γεγονός ότι γνώρισα και γνωρίζω συμπατριώτες μου εκεί. Γενικά το Sao Paolo έχει ανάγκη από ένα «Ελληνάδικο» ή καλή Ελληνική Ταβέρνα ... ή τέλος πάντων ένα πάντρεμα τον δύο.<br /><br />Το τέλος της βδομάδας με βρήκε μπροστά στο laptop να κάνω τα «μαγικά» μου.<br /><br />... είχα αρχίσει επιτέλους να βρίσκω τους ρυθμούς μου.<br /><br /><br />KEEP ON ... READING<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116480693400412207?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1164724424076965802006-11-28T12:31:00.000-02:002006-11-28T13:07:50.800-02:00<strong>Κυριακή 05/11/2006 - Το «Τσιμπούσι» – Μέρος 2<span style="font-size:78%;">ο</span></strong><br /><br /><br />Σουασκαρία ... τι λέξη και αυτή! Σου γεμίζει το στόμα ... εμένα βασικά μου τρέχουν και τα σάλια όποτε την λέω αλλά τέλος πάντων (this is me anyway).<br /><br />To concept είναι πολύ απλό ... κάθεσαι σε ένα τραπέζι, εσύ και η παρέα σου, και αφού έχεις περάσει από τον μπουφέ και έχεις βάλει ότι είδος σαλατικού, ή άλλου side dish θέλεις τέλος πάντων, στο πιάτο σου (έχει τρομερή ποικιλία), ξεκινάει η ... παράσταση ... κάθε λίγο και λιγάκι έρχεται ένας σερβιτόρος και σε ρωτάει εάν θέλεις κομμάτι από το κρέας το οποίο περιφέρει (!!!) ... διαλέγεις το κομμάτι της αρεσκείας σου και σου το σερβίρει εκείνη την στιγμή.<br /><br />Όταν λέω κάθε λίγο και λιγάκι το ΕΝΝΟΩ ... πραγματικά έγινε παρέλαση από σερβιτόρους ... βλέπετε είχαμε κάτσει σε «στρατηγικό» μέρος όπως το ονομάζει ο Παπα-Δημήτρης! ... με λίγα λόγια, δίπλα στην κουζίνα... το Ελληνικό δαιμόνιο σε ΟΛΟ του το μεγαλείο ... «... εδώ είμαστε δίπλα στην κουζίνα και έρχονται κατευθείαν» μου εξήγησαν ... δεν μπορούσα παρά να συμφωνήσω! Ένας θεός ξέρει πόσα είδη κρεάτων έχουν εδώ ... ένα είναι σίγουρο όμως, ότι δοκίμασα τα περισσότερα.<br /><br />Όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε ήμουνα σίγουρος ότι το κακόμοιρο το αμάξι θα χρειαζότανε γερανό για να μας τραβήξει! Είχα πολύ καιρό να φάω τόσο πολύ αλλά και τόσο καλά.<br /><br />Κατά την διάρκεια της «μάχης» η συζήτηση που είχαμε περιήλθε για κάποιον περίεργο λόγο στις «επισκέψεις» που έχουν δεχθεί σαν οικογένεια κατά καιρούς από διάφορους «περιπλανώμενους» Έλληνες. Μου ανέφεραν έναν τύπο από την Θεσσαλονίκη που ξεκίνησε από την Ελλάδα με ποδήλατο (ναι ... καλά διαβάζετε) να διασχίσει όλη την υφήλιο! Κάποια στιγμή έφτασε η χάρη του μέχρι την Curritiba, όπου μένει η κόρη της οικογένειας, και ευτυχώς για αυτόν τον βρήκαν οι Έλληνες εκεί και τον περιέθαλψαν ... γιατί μετά από τόσους (δεν ξέρω πόσους) μήνες πάνω σε ένα ποδήλατο να διασχίζεις όλη την Αμερικανική ήπειρο ... καταλαβαίνετε ότι ο άνθρωπος δεν ήταν και στην καλύτερη κατάσταση! Κοιμότανε στο έδαφος ... σε πρατήρια και όπου αλλού έβρισκε στην διαδρομή του ... με το που έφτασε στο Sao Paolo ο Μανώλης τον έβαλε σε ένα ξενοδοχείο να πλυθεί και να κοιμηθεί σαν άνθρωπος ... κανόνισαν μάλιστα να πάει αεροπορικός στο Rio de Janeiro και από εκεί να πάρει αεροπλάνο για την Πορτογαλία από όπου θα συνέχιζε το ταξίδι του.<br /><br />Εάν αυτή η ιστορία σας φαίνεται απίστευτη ... που να διαβάσετε την επόμενη!<br /><br />Κάποια στιγμή το προηγούμενο καλοκαίρι ένας συγγενείς του Παπα-Δημήτρη από την Ελλάδα του έστειλε ένα απόκομμα από μια εφημερίδα που είχε ένα άρθρο για έναν μακρινό «συγγενή» τους. Η ιστορία είχε ως εξής, ένας δημοσιογράφος ο Δημήτρης σε ένα από τα πολλά του ταξίδια (ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο όπου υπάρχουν Έλληνες) είχε φτάσει στην Γη του Πυρρός ... στην Χιλή, σε ένα μέρος που λέγεται Port Natal εάν θυμάμαι καλά.<br /><br />Εκεί ο Δημήτρης περιφερόταν στους δρόμους και από σύμπτωση έπεσε το μάτι του σε μία επιγραφή ενός καταστήματος σε ένα μικρό δρομάκι ... «Dimitri» έγραφε ... αναρωτήθηκε μήπως ο ιδιοκτήτης ήταν Έλληνας και μπήκε μέσα. Μιλώντας με ... την ιδιοκτήτρια (τελικά), έμαθε ότι ο παππούς της ήταν Έλληνας και ότι το επώνυμο του ήταν Παπαδημητρόπουλος και είχε έρθει στην Χιλή κάπου στις αρχές του 20ου αιώνα. Παντρεύτηκε μια Χιλιανή (την γιαγιά της) και αναγκάστηκε να αλλάξει το επώνυμο του σε Δημητρόπουλος γιατί δεν χωρούσε στα επίσημα χαρτιά του κράτους, έτσι και έγινε.<br /><br />Η εγγονή του λοιπών κάποια στιγμή αποφάσισε να ανοίξει ένα κατάστημα για φωτοτυπίες, και ήθελε να βάλει το επώνυμο του παππούς της ... έλα όμως που δεν χωρούσε ούτε το Δημητρόπουλος ... και το έκανε Δημήτρη!<br /><br />Αυτή λοιπόν την ιστορία την έλαβε σε μορφή άρθρου ο Παπα-Δημήτρης.<br /><br />Σε μια ΤΡΟΜΕΡΗ πραγματικά ειρωνεία της τύχης αυτός ο ίδιος άνθρωπος που έγραψε αυτό το άρθρο έφτασε μέχρι το Sao Paolo και γνωρίστηκε με το «Παπαδημητροπουλείκο» εδώ! Ο δημοσιογράφος κόντεψε να «φύγει από κάτω» όταν ο Παπα-Δημήτρης του έδειξε το απόκομμα του άρθρου που ο ίδιος είχε γράψει λίγους μήνες πριν στην Κρήτη και πλέον το είχε «βρει» στην Βραζιλία. Για να περιπλέκουν και άλλο τα πράγματα ο δημοσιογράφος είχε γνωρίσει και την κόρη τους στην Curritiba λίγες μέρες πριν χωρίς να το ξέρει ... το μόνο που θα σκέφτηκε σίγουρα ο Δημήτρης είναι ότι οι Παπαδημητροπουλέοι τον κυνηγάνε!<br /><br />Μπορείτε να διαβάσετε για την απίστευτη αυτή ιστορία στα ακόλουθα links:<br /><br /><a href="http://www.godimitris.gr/view.php?artid=439">http://www.godimitris.gr/view.php?artid=439</a><br /><a href="http://www.godimitris.gr/view.php?artid=441">http://www.godimitris.gr/view.php?artid=441</a><br /><br /><br /><br />KEEP ON ... READING<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116472442407696580?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1164720194785310482006-11-28T11:18:00.000-02:002006-11-28T11:23:14.826-02:00<p><strong>Κυριακή 05/11/2006 - Η εκκλησία – Μέρος 1<span style="font-size:78%;">ο </span><br /></strong><br />Το επόμενο πρωινό ξύπνησα μια χαρά, ήταν ώρα να ετοιμαστώ να πάω στην εκκλησία. Κακά τα ψέματα, παρότι πιστεύω στο Θεό και με έχει βοηθήσει αρκετές φορές στο παρελθόν θρησκόληπτος δεν είμαι, στην εκκλησία πηγαίνω σπάνια (στις μεγάλες γιορτές, βαφτίσεις, γάμους κλπ., κλασικός νέο-Έλληνας). <br /><br />Πάντα λέω ότι όταν νιώσω την ανάγκη θα το κάνω πιο τακτικά και ίσως αυτή η ανάγκη να μην έχει έρθει ακόμα στην ζωή μου, γιατί πιστεύω ότι όταν κάποιος θέλει να προσευχηθεί μπορεί να το κάνει οπουδήποτε. <br /><br />Ένα περίεργο πράγμα όμως, ίσως και ειρωνεία της τύχης είναι ότι η εκκλησία τελικά έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην ζωή μου ... το 1990 όταν είχα πάει στην Αγγλία στα 14 μου, βρήκα την απάντηση στην μοναξιά μου στην Αγγλικανική εκκλησία του χωριού που έμενα ... σε αυτό που εμείς λέμε «κατηχητικό» στην Ελλάδα (οι Άγγλοι το ονομάζουν Youth Club – μου αρέσει περισσότερο η δικιά τους λέξη γιατί ουσιαστικά κατήχηση δεν μου έκαναν ... απλά μαζευόμασταν διάφοροι έφηβοι και παίζαμε παιχνίδια ... μιλάγαμε για τα πάντα, μαζί και για την θρησκεία). <br /><br />Εκεί έκανα φιλίες που κρατάνε μέχρι και σήμερα και γνώρισα κόσμο που πραγματικά με βοήθησε σε στιγμές της ζωής μου που είχα πολύ μεγάλη ανάγκη. Στις λειτουργίες δεν είχα πάει ποτέ ... κακός τώρα που το σκέφτομαι άλλα το είχα πάρει «πατριωτικά» το θέμα και φοβόμουνα μήπως μου «άλλαζαν» τα μυαλά, με λίγα λόγια «προστάτευα» την ταυτότητα και διαφορετικότητα μου.<br /><br />Η ειρωνεία της τύχης τα έφερε έτσι που ακριβώς (!) 16 χρόνια μετά θα γινόταν το ίδιο ακριβώς πράγμα ... η, Ελληνορθόδοξη αυτή την φορά, εκκλησία του Sao Paolo θα έπαιζε ενεργό ρόλο στο ξεκινήσω να φτιάχνω την νέα μου ζωή. </p><p>Εκείνο το πρωινό πήρα το ταξί, όπως και είχα κάνει και το προηγούμενο βράδυ, και πήγα στην εκκλησία. Αυτή την φορά είχε κόσμο ... αρκετό κόσμο ... είδα πρόσωπα που μου θύμιζαν την Ελλάδα, οικογένειες που ερχόντουσαν να εκκλησιαστούν, άνθρωποι τόσο μακριά από την πατρίδα τους (άλλοι όχι και τόσο! Ναι είχε και πολλούς Βραζιλιάνους που εκκλησιάζονται), προσπαθούν να διατηρήσουν την ταυτότητά τους.<br /><br />Μπήκα αργά μέσα στον ναό και είδα το εσωτερικό του. Ο ναός ωραίος και μεγάλος, αμέσως με κέρδισε, ο κόσμος μέσα ήταν ήσυχος και άκουγε την λειτουργία, είδα τον Μανώλη και πήγα και στάθηκα δίπλα του.<br /><br />Η ώρα πέρασε και η λειτουργία τελείωσε ... σιγά-σιγά όλοι βγήκαν από την εκκλησία και πήγανε στην αίθουσα ακριβώς από κάτω. Ο χώρος αυτός είναι για τις εκδηλώσεις της Ελληνικής κοινότητας και κάθε Κυριακή μετά την λειτουργία όλοι μαζεύονται εκεί. Είναι αρκετά μεγάλος χώρος με ένα πάλκο που μπορεί να φιλοξενήσει από παραστάσεις θεατρικές μέχρι και μουσικά συγκροτήματα. Εδώ είναι που μαζεύεται η «Νεολαία» και κάνει τις πρόβες της.<br /><br />Ο Μανώλης με σύστησε σε αρκετό κόσμο, ήδη αρκετοί με κοιτάζανε προσπαθώντας να καταλάβουν ποιος είμαι. Σύντομα καθόμουνα με την μητέρα του Μανώλη, την κα Βασιλική που την είχα γνωρίσει στην εκδήλωση της 28ης Οκτωβρίου ... όπως και ο άντρας της (ο Παπα-Δημήτρης) είναι και αυτή ένας εξαιρετικός άνθρωπος που από την πρώτη στιγμή μου άνοιξε το σπίτι της ... «Χρήστο παιδί μου εδώ σε αυτή την πόλη είσαι ξένος και μόνος ... αλλά στο δικό μας σπίτι δεν είσαι οτιδήποτε από αυτά τα δύο!» μου είπε ... και το εννοούσε ... από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο σπίτι τους με έκαναν να νιώσω άνετα και φιλόξενα ... «... σαν μέρος της οικογένειας μας» όπως θα μου έλεγε αναρίθμητες φορές από τότε μέχρι σήμερα.<br /><br />Μετά από λίγη ώρα ο κόσμος άρχισε να φεύγει, ο Μανώλης με πήρε μαζί του και με πήγε στο σπίτι των γονιών του (που είναι στο πίσω μέρος της εκκλησίας). Εκεί βρήκα τον Παπα-Δημήτρη, δώσαμε τα χέρια και με καλωσόρισε. «... Μανώλη πεινάω, είμαι ξύπνιος από τις 6 το πρωί ... να πάμε τον Χρήστο σε μια Σουασκαρία!» είπε ο παπάς στον γιο του.<br /><br />Την είχα ξανά ακούσει αυτή την λέξη και ήξερα ότι έχει να κάνει με ... πολύ και καλό φαγητό ... αλλά πιστέψτε με δεν είχα ΙΔΕΑ το τι με περίμενε!<br /><br /> <br />ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ<br /><br /><br /><br />KEEP ON ... READING</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116472019478531048?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1164633891663893382006-11-27T11:19:00.000-02:002006-11-28T09:49:12.060-02:00<strong>Σαββάτο 04/11/2006 - «Το γλέντι!» - Μέρος 2<span style="font-size:78%;">ο</span></strong><span style="font-size:78%;"> </span><br /><br /><br />Μετά από λίγο φτάσαμε στο μέρος που θα γινόταν το γλέντι ... στο Novotel ξενοδοχείο του Sao Paolo. Είχαμε πάει πιο νωρίς γιατί παράλληλα με την μουσική που είχε κανονίσει ο Μανώλης, θα χόρευε και το Ελληνικό χορευτικό συγκρότημα «Νεολαία» (το ίδιο που είχε χορέψει και στην εκδήλωση της 28ης Οκτωβρίου) και χρειάζονται ώρα για να ετοιμαστούν.<br /><br />Η αίθουσα που θα γινόταν η εκδήλωση ήταν αρκετά μεγάλη με πάνω από 15 μεγάλα τραπέζια, μπουφέ και δύο τραπέζια που είχανε πάνω ποτά ... ανάμεσα τους και 4 μπουκάλια Ούζο 12! «Τέλεια ... με βλέπω κομμάτια σήμερα» είπα στον εαυτό μου ενθυμούμενος την τελευταία φορά που ήμουνα εξωτερικό και είχε πέσει ούζο στα χέρια μου – είχανε περάσει 10 χρόνια από τότε.<br /><br />Ο συλλογισμός μου δεν κράτησε και πολύ, διότι ο Μανώλης με πήγε να γνωρίσω την οργανώτρια της βραδιάς ... «είναι Ελληνίδα» μου έκανε ... όποια πέτρα και να γυρίσεις τελικά έναν Έλληνα θα βρεις από κάτω! Για ένα τόσο μικρό έθνος, όπως είναι το Ελληνικό, τελικά «φαινόμαστε» πολύ περισσότεροι.<br /><br />Σύντομα γνώρισα την κυρία η οποία μίλαγε άπταιστα Ελληνικά και ετοιμαζόμουνα να γνωρίσω και την Ελληνική «Νεολαία». Όλα τα παιδιά ήταν μαζεμένα σε ένα διπλάνο δωμάτιο και κάνανε πρόβες, μπήκαμε μέσα και ο Μανώλης με σύστησε στα Ελληνικά και στα Πορτογαλικά σε όλους.<br /><br />Εκείνη την στιγμή κατάλαβα ότι αυτά τα παιδιά θα τα έβλεπα πολύ συχνά από εκείνη την στιγμή και μετά ... παρότι έχουμε μεγάλη διαφορά ηλικίας (είναι από 17 χρονών μέχρι και 23-24άρων) και αρκετά από αυτά είτε μιλάνε λίγα Ελληνικά ή και καθόλου, το κέφι τους και η αγάπη τους για την Ελλάδα θα μας ένωναν. <br /><br />Συνολικά το συγκρότημα έχει 8-9 παιδιά που χορεύουν και κάποιους άλλους που βοηθάνε. Το συγκλονιστικό όμως για μένα ήταν όταν έμαθα ότι οι περισσότεροι στο συγκρότημα δεν έχουν ΚΑΜΙΑ σχέση με την Ελλάδα! ... τι θα πει αυτό; ... απλά ότι είναι 100% Βραζιλιάνοι και δεν έχουν «αίμα» Ελληνικό!<br /><br />Περιττό να σας πω ότι έπαθα πλάκα ... το επόμενο διάστημα θα μάθαινα τους «λόγους» για τους οποίους αγαπάνε τόσο πολύ τους Ελληνικούς χορούς και την Ελλάδα γενικότερα.<br /><br />Το tour δεν είχε τελειώσει ακόμα ... ούτε όμως και οι εκπλήξεις! Ο Μανώλης με πήγε να γνωρίσω και τα παιδιά από την Curritiba ... την «Λαϊκή Κομπανία» όπως ονομάζονται, που είχαν έρθει από 400 χλμ. μακριά για να παίξουν μουσική. <br /><br />«Ο Κωστής ... είναι το πρώτο μπουζούκι και θαυμάσιος μάγειρας ... αυτός έφτιαξε το group, μαζί με έναν άλλο Έλληνα, τον Αργύρη», μου είπε ο Μανώλης πριν μπούμε στο δωμάτιο τους.<br /><br />Μέσα σε λίγα λεπτά τους είχα γνωρίσει όλους (εκτός από τον Αργύρη που δυστυχώς δεν είχε καταφέρει να έρθει), ... έκπληξη Νο 2 (!) ... μόνο ο Κώστας και ο Αργλυρης είναι Έλληνες (ο Κώστας μάλιστα έχει πατέρα Έλληνα αλλά η ψυχή του είναι 10 φορές Ελληνική!), όλα τα άλλα παιδιά είναι Βραζιλιάνοι!<br /><br />Με λίγο σπαστά Ελληνικά ο Κώστας με καλωσόρισε και με αγκάλιασε (σαν να ήμουνα συγγενείς!) ... ως λεβεντόπαιδο θα τον περιέγραφα με μια λέξη, χαμογελαστός πάντα και η κάθε 2η λέξη που βγαίνει από το στόματα του είναι για την Ελλάδα ... είχα πολλά χρόνια να νιώσω τόσο όμορφα για το ότι είμαι Έλληνας ... εκείνο το βράδυ ο Κώστας και οι φίλοι το κατάφεραν (... είναι τρομερή ειρωνεία για μένα να νιώθω Έλληνας έξω από την πατρίδα μου, ενώ στα 8 χρόνια που είχα γυρίσει πίσω ένιωθα στην Ελλάδα χρόνο με τον χρόνο... μίζερος και κακόμοιρος, ένιωθα σχεδόν ντροπή, για αυτά που κάνουμε στους εαυτούς μας σαν λαός – θέμα πολύ μεγάλο αυτό το οποίο θα το αναλύσω σε επόμενο ΜΠΛΟΓΚ).<br /><br />Η Λαϊκή Κομπανία είχε παίξει μουσική/μπουζούκι με τον Ντέμη Ρούσο όταν είχε έρθει στην Βραζιλία και είχανε πάρει μέρος στο Βραζιλιάνικο σίριαλ «Belissima» που παίζει και στην Ελλάδα! Μπορείτε να δείτε το sites τους στο <a href="http://www.laiki.com.br/">http://www.laiki.com.br</a><br /><br />Σε συζητήσεις που έκανα εκείνο το βράδυ με το group κατάλαβα ότι είχα καλλιτέχνες απέναντι μου, «παιδιά» που αγαπάνε αυτό που κάνουν (οι ηλικίες τους κυμαίνονται από τα 26-40 περίπου), γεμάτοι χαρά και αγάπη. Μίλαγα μαζί τους (στα Αγγλικά) λες και τους ήξερα από καιρό, με ρώταγαν πράγματα για την Ελλάδα και την μουσική ... σύντομα μιλάγαμε για το πώς πρέπει να την «πέφτω» στις Βραζιλιάνες και το τι να τους λέω ... «Gustoza ...» (γουστάρω) αυτό να τους λες μου είπανε οι αρσενικοί της παρέας ... οι δύο κοπέλες όμως δεν συμφωνούσαν ... «το ποιό πιθανό είναι να φας σφαλιάρα» μου έκανε η ντράμερ στα Αγγλικά! <br /><br />Ο Κώστας μου έπιασε συζήτηση και μου ανέλυσε την αγάπη του για την Ελλάδα ... «Εγώ Χρήστο, πούλησα ότι είχα και δεν είχα και πήγα στην πατρίδα ... έπρεπε να μάθω την γλώσσα, δεν γινότανε αλλιώς» μου είπε με ένα τεράστιο χαμόγελο. Οι δύο μήνες που έκατσε στην Ελλάδα ο Κώστας ήταν αρκετοί για να βρει τις δύο μεγάλες του αγάπες ... το Ελληνικό φαγητό (έγινε μάγειρας) και το μπουζούκι φυσικά (το οποίο και έμαθε μόνος του). <br /><br />Η ώρα είχε έρθει για να αρχίσει το γλέντι, όλοι μαζί μπήκαμε σιγά-σιγά στην αίθουσα, πρώτα οι μουσικοί και μετά το χορευτικό συγκρότημα ντυμένο με Ελληνικές παραδοσιακές στολές.<br /><br />Ο κόσμος είχε γεμίσει τα τραπέζια και περιμένανε για να αρχίσει το Ελληνικό γλέντι. <br /><br />Ο χορός ξεκίνησε ... όπως φυσικά και η μουσική ... εδώ έπαθα το 3ο σοκ της βραδιάς (είχαμε και άλλα μετά αλλά σε «μικρότερη» κλίμακα και για «άλλους» λόγους). Η τραγουδίστρια η οποία δεν μιλάει λέξη Ελληνικά ... τραγούδαγε (σχεδόν) άπταιστα!!!<br /><br />«... τι άλλο θα δω στην ζωή μου;» αναρωτήθηκα. Ότι θα ερχόμουνα τόσο μακριά και ότι θα έβλεπα/άκουγα μια Βραζιλιάνα να τραγουδάει με τέλεια προφορά Ελληνικά τραγούδια ... και να μην μιλάει την γλώσσα ... ε όχι ... αυτό δεν το περίμενα!<br /><br />Παρατηρούσα τον κόσμο στα τραπέζια και πραγματικά του άρεσε αυτό που άκουγε και έβλεπε, θυμήθηκα τα λόγια της κυρίας που καθόταν δίπλα μου στο αεροπλάνο «... οι Βραζιλιάνοι λατρεύουν τον χορό, δεν έχω δει πιο χαρούμενο λαό να θέλει μόνο να χορεύει!» ... λόγια που βγήκαν πραγματικά εκείνο αλλά και πολλά άλλα βράδια από τότε.<br /><br />Βλέποντας τον κόσμο παρατήρησα ότι είχε πολλές ωραίες παρουσίες (γυναίκες φυσικά!). Προσπαθούσα να διακρίνω εάν οι φήμες για τις Βραζιλιάνες είναι πραγματικές ή όχι ... λυπάμαι αλλά δεν θα τις διαψεύσω! Είναι πραγματικά ωραίες γυναίκες, όχι μόνο από φυσική ομορφιά αλλά και από θηλυκότητα ... εκείνη την στιγμή αποφάσισα να την «πέσω» σε μια τέτοια όμορφη «παρουσία». Η αφορμή ... πολύ απλή ... ο χορός! <br /><br />Όλη η αίθουσα πλέον χόρευε στον ρυθμό της μουσικής που έπαιζαν τα παιδιά ... σύντομα βρέθηκα δίπλα στον «στόχο» μου και της κράταγα το χέρι. «Ωραία ... της κρατάς το χέρι ... τώρα τι θα κάνεις;» είπα από μέσα μου. Η απάντηση δεν είναι εύκολη, ειδικά εάν δεν μιλάς και την γλώσσα, αλλά σαν Kamikazee που είμαι τέτοια κολλήματα δεν πολύ έχω ...<br /><br />Σύντομα είχα ένα ποτήρι ούζο στο χέρι και μιλάγαμε ... το όνομα της Cecilia, πολύ όμορφη γυναίκα, ένιωθα λίγο μειονεκτικά να πω την αλήθεια, δεν είχα όμως να χάσω τίποτα! Σύντομα η συζήτηση «βάλτωσε», καθαρό σημάδι για υποχώρηση (άτακτη κιόλας) ... «χμμμμμ δεν θα μας κάτσει αυτή να πάρει» είπα από μέσα μου ... της είπα μια δικαιολογία και την έκανα ala «Ελληνικά»! <br /><br />Δεν είχα σκοπό να το βάλω κάτω όμως αλλά έπρεπε να ανασυγκροτηθούμε για την τελική επίθεση!<br /><br />Σε ένα από τα τελευταία κομμάτια της «Κομπανίας», έπαιξαν ένα κομμάτι το οποίο το ονομάζουν «Χασαποσάμπα» ... καλά διαβάσατε, είναι Χασάπικο μαζί με Σάμπα ... σας πληροφορώ ότι είναι πολύ καλό.<br /><br />Η βραδιά τελείωνε, πλέον εκεί που ήταν η πίστα πλέον υπήρχε ένα μικρό βουνό από ... πιάτα! ... ναι, ναι καλά διαβάσατε ... πιάτα! Ο Μανώλης είχε φέρει μαζί του πιάτα για σπάσιμο και οι Βραζιλιάνοι τα είχανε ρημάξει.<br /><br />Κουρασμένοι οι περισσότεροι ετοιμαζόντουσαν να φύγουν, «ώρα για εκείνη την αντεπίθεση» συλλογίστηκα. Lockara στον στόχο για άλλη μια φορά και πήγα (και καλά) να την χαιρετίσω ... η θεά τύχη μου χαμογέλασε (ή έτσι νόμιζα τέλος πάντων) ... από μόνη της μου πρόσφερε την κάρτα της με ένα γλυκό χαμόγελο. Η χαρά μου δεν περιγράφετε ... αν και θα ήταν μόνο για εκείνο το βράδυ (άντε και το επόμενο πρωινό) ... βλέπεται τελικά δεν ξανά βρεθήκαμε ποτέ! Γυναίκες παιδί μου τι περιμένεις ... μπορεί να έφταιγε και το ούζο φυσικά, ποτέ δεν θα μάθω!<br /><br />Άλλη μια βραδιά είχε τελειώσει, όλοι μας είχαμε περάσει τέλεια και σύντομα τα παιδιά από την Curritiba ήταν μέσα στο άσπρο van τους και έφευγαν, αφού μου είχαν αποσπάσει την υπόσχεση ότι θα πάω να τους δω εκεί. <br /><br />Σίγουρα αυτό θα γίνει στο κοντινό μέλλον ... άλλωστε ο Κώστας έχει καταφέρει έναν «άθλο», να ενώσει τόσους ανθρώπους κάτω από την Ελληνική μουσική και να τους μεταδώσει την αγάπη του για την Ελλάδα ... αυτό αξίζει πολλά ...<br /><br /><br /><br />KEEP ON READING ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116463389166389338?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1164284875640388902006-11-23T10:24:00.000-02:002006-11-23T10:27:55.650-02:00<strong>Σαββάτο 04/11/2006 - «Το γλέντι!» - Μέρος 1<span style="font-size:78%;">ο </span><br /></strong><br /><br />Είναι πολλές φορές στην ζωή που πρέπει να περάσεις κάποιες δύσκολες καταστάσεις για να μπορέσεις πραγματικά να κατανοήσεις και να καταλάβεις το βαθύτερο νόημα για ποιόν λόγο σου έχουν συμβεί κάποια πράγματα ... το τελείωμα αυτής της βδομάδας ήταν κάπως έτσι.<br /><br />Μετά από ένα 5ήμερο «αναζητήσεων» μέσα μου, ήρθε η ώρα της ανάκαμψης.<br /><br />Το μεσημέρι του Σαββάτου μιλήσαμε με τον Μανώλη και μου είπε εάν γινόταν να πάρω ένα ταξί και να πάω από την εκκλησία γιατί εκεί θα βρισκόταν με τα παιδιά που θα έπαιζαν μουσική ... «... ξέρεις, έρχονται από μακριά» μου έκανε ο Μανώλης στο τηλέφωνο ... «από την Curritiba! Είναι 400 χλμ. από το Sao Paolo!».<br /><br />Αυτή ήταν η πρώτη έκπληξη της βραδιάς που ακόμα δεν είχε ξεκινήσει.<br /><br />Του απάντησα θετικά φυσικά στην παράκληση του να πάω από εκεί και άρχισα να ετοιμάζομαι.<br /><br />Η ώρα της αλήθειας είχε έρθει ... θα έμπαινα σε ταξί για να πάω σε άλλη περιοχή μόνος μου! Μου είχαν ήδη πει ότι το Bras δεν είναι και η καλύτερη περιοχή και θα έπρεπε να προσέχω ... η πρώτη μου «περιπέτεια» ξεκίναγε!<br /><br />Ο χρόνος που χρειάστηκε για να καλύψουμε την διαδρομή ήταν 20-25 λεπτά, φανταστείτε κάτι σαν Γλυφάδα-Κέντρο χωρίς όμως πολύ κίνηση. Η περιοχές όσο απομακρυνόμουν αλλάζανε και τα κτίρια γινόντουσαν πιο χαμηλά και «φτωχικά», κάτι που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι κάποια από αυτά είχαν graffiti ΠΑΝΤΟΥ, και όταν εννοώ παντού ... εννοώ ακόμα και στον τελευταίο όροφο 8όροφου κτιρίου! Δηλαδή φανταστείτε κάποιον να έχει σκαρφαλώσει ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ σε ένα τέτοιο κτίριο και να έχει γράψει σε ΟΛΗ την επιφάνεια του! Από που κατάλαβα ότι είχαν σκαρφαλώσει εξωτερικά; Μα φυσικά από τις σιδεριές και το συρματόπλεγμα που υπάρχει σε κάθε πιθανή επιφάνεια που θα μπορούσε κάποιος να «πηδήξει» μέσα! ... πραγματικά αξιοσημείωτο μου φάνηκε! (αυτή η παρατήρηση μου επαναλήφθηκε πολλές φορές ακόμα από τότε ... πρέπει να υπάρχει κάποιο cult στοιχείο στην όλη υπόθεση.)<br /><br />Χωρίς να το καταλάβω είχα ήδη φτάσει στο Bras, κοιτώντας έξω από το παράθυρο του ταξί μου βλέπω την Ελληνορθόδοξη εκκλησία του Sao Paolo ... η πρώτη εντύπωση ήταν «... καλά, τι κάνει μια Αιγαιοπελαγίτικη εκκλησία στην μέση αυτού του μέρους;»<br /><br />Η εκκλησία είναι βαμμένη με τα γνωστά Άσπρα και Γαλάζια χρώματα που βάφουμε τις εκκλησίες μας στα νησιά μας ... ένα πολύ όμορφο θέαμα εάν αναλογιστεί κανείς και την «φτωχογειτονιά» που την περικλείει.<br /><br />Ξαφνικά άρχισε να χτυπάει το κινητό μου ... βγήκα γρήγορα από το ταξί για να το απαντήσω και τότε συνειδητοποίησα κάτι σημαντικό ... ότι στεκόμουνα στην μέση μιας φτωχικής (σχετικά) περιοχής ντυμένος σχετικά καλά με ένα ακριβό κινητό στο χέρι και δεν είχα να «καλυφθώ» πουθενά! Η πόρτα του φράχτη της εκκλησίας ήταν κλειδωμένη ... το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να γυρίσω το κινητό μου προς την μάντρα για να μην φαίνεται τι κρατάω ... πραγματικά ένιωσα εκτεθειμένος και σαν την μύγα μέσα στο γάλα!<br /><br />Κόσμο γύρω μου είχα αλλά όπως ήταν φυσικό όλοι (έτσι ένιωθα δηλαδή) με κοιτάγανε κάπως περίεργα (όχι άσχημα περίεργα απλά μάλλον δεν ταίριαζα με το υπόλοιπο ... background, οπότε με περιεργαζόντουσαν!).<br /><br />Στο τηλέφωνο ήταν ο πατέρας του Μανώλη, ο Παπα-Δημήτρης ... «... παιδί μου ο Μανώλης θα αργήσει λίγο, που είσαι εσύ;» μου είπε, «... έξω από την εκκλησία πάτερ ... θα τον περιμένω, κανένα πρόβλημα!» του απάντησα και κλείσαμε το τηλέφωνο.<br /><br />«Ωραία πράγματα» σκέφτηκα ... «... τελικά το όνειρο μου θα γίνει πραγματικότητα! Θα γνωρίσω την οικογένεια του Χουανίτο Εμμανουέλ Μοράες» (... τον θυμάστε αυτόν; Ο αρχηγός της μεγαλύτερης favelas του Sao Paolo ντε!).<br /><br />Στεκόμουνα σε ένα άγνωστο μέρος για πάνω από 20 λεπτά μόνος μου, χωρίς να γνωρίζω καμία λέξη από την γλώσσα... εκτός από τα καθιερωμένα «Ευχαριστώ», «Καλημέρα» και «Δεν μιλάω πορτογαλικά» ... που δεν νομίζω να κατάφερναν και πολλά εάν μου «ζητούσαν» ότι είχα και δεν είχα πάνω μου εκείνη την στιγμή!<br /><br />Η ώρα περνούσε αργά ... ώσπου φάνηκε ένα mini van άσπρο ... μέσα ήταν ο Μανώλης! <br /><br />... η σωτηρία μου είχε έρθει!<br /><br />Παρκάρανε το mini van και αφήσαμε τον οδηγό να ξεκουραστεί (θα γυρνάγανε στην Curritiba το ίδιο βράδυ βλέπεται!). Μπήκαμε στο αυτοκίνητο του Μανώλη και φύγαμε ... η βραδιά ξεκινούσε!<br /><br /> ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ...<br /><br /><br /><br />KEEP ON READING<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116428487564038890?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1164219790813986612006-11-22T15:49:00.000-02:002006-11-22T16:27:58.086-02:00<p><strong>30/10 – 03/11 2006 «Η πρώτη δύσκολη βδομάδα»</strong><br /><br />Δύο βδομάδες είχαν σχεδόν περάσει, είχα πλέον μπει σε μια ρουτίνα. Κάθε πρωί στις 8:30 είμαι στο γραφείο μου, το μεσημέρι στη 1 πάμε για φαγητό έξω με συναδέλφους όλοι μαζί, ... ωραία πολιτισμένα πράγματα, το κεφάλι σου καθαρίζει και είσαι έτοιμος για διπλάσια δουλειά απ`ότι με το Ελληνικό σύστημα (παρότι φεύγεις και 1 ώρα πιο μετά!), και στις 6-6:30 είμαι σπίτι μου ...<br /><br />Τα πρωινά όταν ξυπνάω βάζω αμέσως Ελληνική μουσική, το PSP το είχα γεμίσει πριν φύγω με MP3s και τώρα ήταν η ευκαιρία να τα απολαύσω! Γενικά μου αρέσει το έντεχνο πολύ ... ειδικά αυτό που ονομάζω «μελαγχολικό» έντεχνο, ξέρετε αυτό που σε ρίχνει κάπως ψυχολογικά αλλά αφού το ακούσεις νιώθεις όμορφα και «γεμάτα».<br /><br />Όμορφα ένιωθα, αλλά πλέον ήταν καιρός για δουλειά ... για την εκπλήρωση των ονείρων μου. Εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα ότι ήμουνα μόνος ... ξύπναγα μόνος, έτρωγα μόνος (το βράδυ) ... κοιμόμουνα μόνος. Είχα την ηρεμία που τόσο αποζητούσα αλλά και άρχιζα να νιώθω μια «μακρινή» αλλά υποβόσκουσα μοναξιά.<br /><br />Έχοντας συνηθίσει να έχω τόσους συγγενείς, φίλους και γνωστούς πάντα κοντά μου ήταν περίεργο που ήμουν τώρα μέσα σε αυτή την ηρεμία. </p><p><br />Το μυαλό μου ταξίδεψε 16 χρόνια πριν, την ίδια ακριβώς εποχή, το 1990. Ήμουνα σε μια ακριβώς ίδια κατάσταση, τελείως μόνος σε μια ξένη χώρα .... 14 χρονών. Δύσκολες καταστάσεις που δεν μπορώ να τις εκφράσω εύκολα και δεν τις γνωρίζουν και πολλοί δικοί μου άνθρωποι, αυτή η ανάμνηση ίσως να με τρόμαζε λίγο αλλά υπήρχε μέσα στο μυαλό μου και διάλεξε την κατάλληλη στιγμή για να «αναδυθεί» στο παρόν μου.<br /><br />Η ηρεμία έσπασε λίγο όταν για πρώτη φορά βγήκα για μια μπίρα με τον Μανώλη μέσα στην βδομάδα, τα είπαμε για 2 ώρες, ήπιαμε και 2-3 μπίρες ο καθένας και κατάλαβα ότι είχα έναν άνθρωπο απέναντι μου που μπορούσα να κάνω παρέα (μια διαπίστωση που πολύ γρήγορα έγινε πραγματικότητα). Το ίδιο βράδυ ο Μανώλης μου είπε ότι το Σαββάτο θα γινόταν ένα Ελληνικό γλέντι που το οργάνωσε μια γυναίκα για την εταιρία της σε μια αίθουσα δεξιώσεων, «θέλεις να έρθεις;» μου έκανε ... «φυσικά και θέλω! Λείπει η αρκούδα από το γλέντι;» του είπα... η αρκούδα είμαι εγώ για όσους δεν κατάλαβαν, αφού στους φίλους μου είμαι γνωστός ως και party animal, όπου γλέντι είμαι μέσα!<br /><br />Είχαμε μεγάλα σχέδια για το Σαββατόβραδο ...<br /><br /><br />KEEP ON READING</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116421979081398661?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1164217553159943912006-11-22T15:42:00.000-02:002006-11-22T16:27:40.706-02:00<strong>Κυριακή 29/10/2006 – Η εκκλησία</strong><br /><br /><br />Αυτό το πρωινό άργησε να έρθει ... κάτι το κρασί, κάτι οι μπίρες και ο χορός ... ήμουνα ολίγον τι κομμάτια. Για το απόγευμα είχα κανονίσει να πάω στην εκκλησία ... στην Ορθόδοξη θα νομίζατε ... ε λοιπόν όχι! Είχα κανονίσει να πάω με τον διευθυντή μας εδώ (... ναι αυτός που κόβει τις λέξεις!) στην Καθολική εκκλησία που ήταν αρκετά κοντά στο μέρος που μένω, «...θα είναι ωραία εμπειρία» σκέφτηκα.<br /><br />Όντος, 6 η ώρα ήμουνα μπροστά από την εκκλησία, που απ`έξω έμοιαζε με αρχαιοελληνικό ναό! Το κτίριο είναι πραγματικά μεγάλο (μου φαίνεται ότι οι Βραζιλιάνοι συμμερίζονται το “Bigger is Better” των Αμερικάνων) και εσωτερικά πολύ λιτό και όμορφο.<br /><br />Ο κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύεται και εγώ περίμενα να έρθει ο «δικός» μου. Ο κόσμος περνούσε από δίπλα μου και με χαιρετούσε ... το ίδιο έκανα και εγώ με ένα νεύμα κάθε φορά ... «... να σε δω τι θα κάνεις εάν σου πιάσει συζήτηση κανένας!» είπα στον εαυτό μου.<br /><br />Τελικά ήρθε μαζί με την γυναίκα του και κάτσαμε μέσα στην εκκλησία, μπροστά -μπροστά μάλιστα. Η λειτουργία θα κρατούσε 1 ώρα, όχι και τόσο πολύ με τα δικά μας δεδομένα ... η τουλάχιστον έτσι νόμιζα.<br /><br />Ο εκκλησιασμός ξεκίνησε και οι πιστοί στέκονταν όρθιοι και τραγουδούσαν ενώ μια μικρή μπάντα έπαιζε μουσική με κιθάρα και αρμόνιο ... άρπαξα και εγώ ένα από τα μικρά φυλλάδια με τους ύμνους και άρχισα να το διαβάζω μπας και καταλάβω και τίποτα από την λειτουργία στην οποία πλέον συμμετείχα ... τα μόνα που καταλάβαινα ήταν τα «Αμήν», «Σενιόρ» (κύριος), «Ζέσους» (Ιησούς) και τα «Χαλελούια» ... περίμενα από λεπτό σε λεπτό να πεταχτεί από καμία γωνία κανένας μαύρος/παπάς-τραγουδιστής μαζί με την χορωδία του ... η 1 ώρα πλέον φάνταζε μία αιωνιότητα!<br /><br />Το πλέον άσχημο στην όλη υπόθεση είναι ότι ήμασταν στην πρώτη θέση και ΟΛΟΙ με έβλεπαν ... είχα άτομα και δίπλα μου βλέπεται! «Δεν πειράζει, θα περάσει η ώρα και ίσως να βαρεθούν να τραγουδάνε» σκέφτηκα ... αμ δε! Όσο περνούσε η ώρα όχι μόνο δεν σταματούσανε ... αλλά βγήκε και μία οθόνη από την οροφή και μπορούσες να διαβάζεις τα λόγια από τους ύμνους, κάτι σαν Karaoke δηλαδή! «Τέλεια, εδώ ένα καλημέρα δεν ξέρω ακόμα να πω και σε λίγο θα τραγουδάω σαν τον Reverant Jackson εκκλησιαστικούς ύμνους!» σιγομουρμούρισα!<br /><br />Τα πράγματα άρχισαν να «χειροτερεύουν» η μουσική είχε σταματήσει ... όπως και οι ύμνοι ... αλλά κάτι υπήρχε στην ατμόσφαιρα ... «κάτι μαγειρεύουν αυτοί εδώ» είπα από μέσα μου και ξάφνου μου αρπάζει το ένα χέρι ο αριστερός μου και το άλλο η δεξιά μου και τσούπ αρχίζουν πάλι ΟΛΟΙ μαζί να τραγουδάνε και να κουνάνε τα χέρια. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι μία κυρία από την χορωδία με είχε σταμπάρει ... τι να κάνω και εγώ άρχισα να κουνάω πιο δυνατά τα χέρια μου.<br /><br />Το θέαμα ήταν πολύ αστείο για μένα αλλά ποιος ήμουνα εγώ να «αμφισβητήσω» τα ήθη και έθιμα των ανθρώπων αυτών; Όπως μου είχε κάποτε πει μια γυναίκα στην Αγγλία ... «Στην Ρώμη θα κάνεις όπως κάνουν οι Ρωμαίοι» ... μου πήρε χρόνια να καταλάβω τι ακριβώς σήμαιναν αυτά τα λόγια.<br /><br />Η λειτουργία είχε τελειώσει εδώ και ώρα και ήμουνα πάλι στο «δωμάτιο» μου ... είχα ήδη κλείσει μια βδομάδα στο Sao Paolo και οι ορίζοντες μου είχαν ήδη αρχίσει να «πλαταίνουν» ... «καινούργια χώρα, έθιμα, ζωή» είπα ... σύντομα θα άρχιζα να το νιώθω πιο έντονα.<br /><br /><br />KEEP ON REEDING<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116421755315994391?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1163783262560023332006-11-17T15:06:00.001-02:002006-11-22T14:45:05.230-02:00<strong>Σαββάτο 28/10/2006 – ΜΕΡΟΣ 2<span style="font-size:78%;">ο</span></strong><br /><br /><br />Μετά από κάποιες ώρες ξεκούρασης, ήρθα σε επαφή με τον Μανώλη. Μού είπε λοιπών ότι θα αργούσε λίγο να έρθει στην εκδήλωση, αλλά είχε πει σε μία κυρία να μου κρατήσει ένα εισιτήριο και ότι θα ήταν καλό να πήγαινα λίγο νωρίτερα, όπως και έκανα.<br /><br />20:45 ήμουνα μπροστά από το Club Homes! Σιγά-σιγά κατευθύνθηκα προς την είσοδο της αίθουσας που θα γινόταν η εκδήλωση εκεί βρήκα την κυρία που μου ανέφερε ο Μανώλης, την χαιρέτησα και της συστήθηκα στα Ελληνικά ... με χαιρέτισε και εκείνη και άρχισε να μου εξηγεί κάτι στα Πορτογαλικά ... της είπα ότι δεν γνωρίζω την γλώσσα και συνέχισε να μου μιλάει στα Πορτογαλικά ... της ξανά είπα (στα Πορτογαλικά αυτή την φορά) ότι δεν μιλάω την γλώσσα και μου έκανε ένα νόημα να περάσω ... «ωραία...» σκέφτηκα « έχει πλάκα να μην μιλάνε Ελληνικά ή Αγγλικά ... άντε να δω τι θα λέω όλο το βράδυ!». Αμέσως μου ήρθε ο «Γάμος αλά Ελληνικά» στο μυαλό ... και ένιωσα σαν τον Αμερικάνο που πάει να παντρευτεί την Νια Βαρδάλος (τσαντίζομαι όταν τα Ελληνικά ονόματα τα κάνουν να ακούγονται σαν να έχουν βγει από κάποιο βιβλίο του Τόλκιν!).<br /><br />Περιττό είναι φυσικά να σας αναφέρω ότι ελάχιστοι είχαν έρθει μέχρι εκείνη την ώρα ... μην ξεχνάμε ότι το DNA είναι Ελληνικό!<br /><br />Σιγά-σιγά άρχισε κόσμος να καταφθάνει, ολόκληρες οικογένειες, ο χώρος ήταν πολύ μεγάλος και θυμάμαι να σκέφτομαι ... «... καλά θα γεμίσει όλο αυτό το πράγμα;».<br /><br />Ξέχασα να σας πω ότι εκείνο το βράδυ θα είχε και ζωντανή μουσική ... ήδη έβλεπα τους μουσικούς να κουρδίζουν τα όργανα τους και να κάνουν τις τελευταίες διορθώσεις στον ήχο.<br /><br />Η αίθουσα πλέον είχε αρκετό κόσμο ώστε να θεωρείτε ότι δεν είναι άδεια ... αλλά όχι αρκετό για αυτό που ονομάζουμε «πετυχημένη βραδιά» ... όπως πάντα όμως ήμουνα ανυπόμονος ... και πώς να μην είμαι, αφού καθόμουνα ολομόναχος σε ένα τεράστιο τραπέζι! Τα γκαρσόνια πρέπει να με είχαν πάρει πρέφα γιατί είχανε κάτσει οι περισσότεροι δίπλα μου ... πράγμα όχι άσχημο εάν αναλογιστεί κανείς ότι κάποιες από τις σερβιτόρες ήταν αρκετά νόστιμες!<br /><br />Σύντομα είδα έναν κύριο να με πλησιάζει και με ένα χαμόγελο να μου προτείνει το χέρι του ... «Γεια σου φίλε μου ... είμαι ο Μανώλης» μου είπε με μία μικρή και αδιευκρίνιστη προφορά!<br /><br />Συστηθήκαμε και από κοντά, και μου πρότεινε να κάτσω στο τραπέζι το δικό του μαζί με τους γονείς του. Αμέσως γνώρισα τον Παπα-Δημήτρη ... τον παπά της Ελληνορθόδοξης εκκλησίας του Sao Paolo και πατέρα του Μανώλη.<br /><br />Μέσα σε λίγα λεπτά συζήτησης είχα καταλάβει ότι απέναντι μου δεν είχα να κάνω με έναν «νορμάλ» παπά ... αλλά με έναν πραγματικά μορφωμένο άνθρωπο, όχι ότι όλοι οι παπάδες δεν είναι μορφωμένοι αλλά σίγουρα ο μέσος παπάς δεν σου μιλάει για ... business, εργοστάσια και πατέντες!<br /><br />Και όμως ... ο παπάς που είχα απέναντι μου ήταν πρώην εργοστασιάρχης, πετυχημένος business man και εφευρέτης! Τα αυτιά μου δεν πίστευαν αυτά που άκουγαν, η καλοσύνη στα μάτια του ανθρώπου που έβλεπα όμως μου τα αποδείκνυαν. Μία καλοσύνη που θα μου την έδειχνε απλόχερα τις επόμενες βδομάδες αυτός και η οικογένεια του.<br /><br />Τι είχε συμβεί λοιπών και όλα είχαν χαθεί ... γιατί προφανώς χαθήκανε ... τουλάχιστον τα υλικά αγαθά, γιατί το μυαλό υπήρχε και το έβλεπα να «λάμπει» μπροστά μου. Δυστυχώς μία καταστροφή ανεπανόρθωτη που πείρε μαζί της και τους κόπους μίας ζωής ... όχι όμως και την δίψα αυτού του ανθρώπου για να συνεχίσει να δημιουργεί!<br /><br />Η μοίρα τα έφερε έτσι που έγινε παπάς πριν από 3 χρόνια, και ευτυχώς για τους Έλληνες του Sao Paolo γιατί ο παπάς τους είναι πραγματικά φωτισμένος άνθρωπος όπως θα καταλάβαινα τις επόμενες βδομάδες (αυτά όμως θα τα πούμε σε επόμενο ΜΠΛΟΓΚ).<br /><br />Το βράδυ εκείνο ο Παπά-Δημήτρης με γνώρισε σε 2 κοπέλες στο τραπέζι μας και μου έκλεισε (σχεδόν) το μάτι με νόημα, σαν να μου λέει «... τα υπόλοιπα δικά σου». Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με το άλλο φύλο, «... ωραία ξεκίνησα, 6 μέρες εδώ και ήδη κάνω γνωριμίες» σκέφτηκα.<br /><br />Ο κόσμος πολύ φιλικός, άλλοι μίλαγαν καλά Ελληνικά άλλοι λιγότερο ... υπήρχαν και πολλοί που δεν μιλούσαν λέξη! Όλοι τους όμως είχαν ένα κοινό ... την αγάπη τους για την Ελλάδα, κάτι με το οποίο και εγώ μπορώ να ταυτιστώ και να νιώσω.<br /><br />Σύντομα η ζωντανή μουσική άρχισε να παίζει και μέσα σε λίγη ώρα το γλέντι είχε φουντώσει, παρατήρησα τις στοίβες από τα γύψινα πιάτα δίπλα στην πίστα και κατάλαβα αμέσως ότι όλοι είχαν άγριες διαθέσεις για το βράδυ εκείνο.<br /><br />Η μουσική που ακουγόταν δεν είχε καμία διαφορά από την «Ελλαδίτικη» μουσική, το τραγούδι όμως είχε ... και μάλιστα σε σημείο να μην καταλαβαίνεις την γλώσσα ... τα δύο παιδιά όμως που ήταν πάνω στην πίστα κατέβαλαν φιλότιμες προσπάθειες να αντεπεξέλθουν.<br /><br />Από κάτω, στην πίστα, χόρευε η Ελληνική «Νεολαία» - το τοπικό Ελληνικό γκρουπ χορού – παιδιά νεαρά σε ηλικία αλλά με φοβερό κέφι και επιδεξιότητα στους Ελληνικούς χορούς. Θα τους γνώριζα καλύτερα λίγο καιρό μετά.<br /><br />Σύντομα πάνω στο πλατό ανέβηκε ο «Κωστάκης» με την ορχήστρα του. Ο «Κωστάκης» είναι κάτι σαν Superstar εδώ στην Βραζιλία και απ’ότι έμαθα τον καλούνε Έλληνες, και μη, για να παίξει Ελληνική μουσική σε διάφορες εκδηλώσεις σε όλη την χώρα.<br /><br />Μέσα σε λίγα λεπτά είχα καταλάβει γιατί έχει τέτοια φήμη! Παίζει τρομερό μπουζούκι αλλά έχει και πολύ ωραία φωνή. Τραγουδούσε και έπαιζε μπουζούκι πάνω από 3 ώρες ... πραγματικά ήταν χάρμα οφθαλμών να βλέπεις μια τεράστια και, πλέον, γεμάτη αίθουσα να ξεσηκώνεται έτσι.<br /><br />Τα πιάτα που σας ανέφερα πριν ... πλέον είχαν γίνει ένα με την πίστα και ένα πυκνό σύννεφο σκόνης είχε σηκωθεί, πάνω στα θρυμματισμένα πιάτα πλέον χόρευε όλη η αίθουσα, μαζί και εγώ.<br /><br />Είχα χρόνια να δω τέτοιο θέαμα και κέφι ... θα θυμάμαι καιρό την ευχαρίστηση που ένιωσα γυρνώντας στο σπίτι μου ... επιτέλους ξανά βρίσκω αυτό που είχα χάσει εδώ και πολλά χρόνια ... την Ελλάδα που ήξερα και είχα πρωτογνωρίσει στην Αγγλία.<br /><br /><br /><br />KEEP ON READING<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116378326256002333?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1163703023407503372006-11-16T16:49:00.000-02:002006-11-16T16:51:35.883-02:00<strong>Σαββάτο 28/10/2006 – ΜΕΡΟΣ 1<span style="font-size:78%;">ο</span></strong><br /><br />Το πρωί «ήρθε» γρήγορα και «νωρίς», αφού το βιολογικό μου ρολόι ακόμα δεν είχε βρει τους κανονικούς του ρυθμούς. 8 η ώρα ήμουνα στο πόδι ... ντουζ, ντύσιμο, πρωινό και έξω! Είχα μεγάλα σχέδια σήμερα ... εφοδιασμένος από την προηγούμενη με έναν αυτοσχέδιο χάρτη ετοιμάστηκα να επισκεφτώ τον μεγαλύτερο και πιο εμπορικό δρόμο του Sao Paolo ... την Avenida Paulista.<br /><br />Ώρα για λίγη ιστορία τώρα ... τους ντόπιους εδώ τους φωνάζουν Paulistas, κάτι σαν το δικό μας το «Αθηναίους» ... όπως καταλάβατε ο δρόμος αυτός είναι ο δρόμος τον Paulistas!<br /><br />Και πιστέψτε με ... όταν τον είδα νόμιζα ότι όντως ΟΛΟΙ οι Paulistas ήταν εκεί! Φανταστείτε κάτι σαν την δικιά μας την Ερμού, μόνο που είναι σε μήκος 5-6 φορές μακρύτερη (...για όσους έχουν βρόμικο μυαλό αναφέρομαι στον δρόμο!), σε πλάτος τουλάχιστον 3 φορές πλατύτερη (έχει 3 λωρίδες ανά κατεύθυνση) και ακριβώς από κάτω της περνάει το μετρό της πόλης.<br /><br />Το πρώτο πράγμα που μου προκάλεσε σοκ ... ήταν το μέγεθος (άντε πάλι αυτό το μέγεθος ...) των κτιρίων! Τα περισσότερα κτίρια είχα το ύψος του πύργου των Αθηνών ... για να μην πω αρκετά ψηλότερα ... έπαθα ένα πολιτισμικό σοκ εκείνη την στιγμή και είπα στον εαυτό μου ... «αυτή είναι η φτωχή Βραζιλία;».<br /><br />Συνέχισα να περπατάω ώρα κατά μήκος αυτού του πολυσύχναστου δρόμου. Όλες των ειδών οι φυλές ήταν εκεί! Άσπροι, μαύροι, κίτρινοι και διάφοροι άλλοι ... κάτι ανάμεσα στα τρία προηγούμενα χρώματα.<br /><br />Ο ... Άγιος Παύλος είναι γεμάτος από κάθε λογής ανθρώπους και φυλές ... οι επικρατέστερες (κατά σειρά πληθυσμιακής προτεραιότητας) είναι, με διαφορά, οι Μαύροι και οι Πορτογάλοι, μετά ακολουθούν οι Ιταλοί, Γιαπωνέζοι, Γερμανοί, Λιβανέζοι (!) και στον βορρά, οι Ολλανδοί. Υπάρχουν φυσικά και, αδιευκρίνιστος, αριθμός Ιθαγενών ... ή ότι έχει μείνει από δαύτους τέλος πάντων, γιατί βλέπεται οι «πολιτισμένοι» Conquestadors και οι Καθολικοί Ιερομόναχοι παρότι πίστευαν στον Θεό και στην Ευρωπαϊκή κουλτούρα και ιδεώδη, κατέσφαξαν τους ντόπιους για λίγες ουγκιές χρυσού. Ότι έχει απομείνει από αυτόν τον υπερήφανο λαό, περιφέρεται στις φτωχογειτονιές του Αγίου Παύλου/Μεγαλουπόλεων ή «αντιστέκεται» στην παγκοσμιοποίηση μέσα στην Ζούγκλα του Αμαζονίου.<br /><br />Όλοι αυτοί οι τόσο διαφορετικοί άνθρωποι ζούνε αρμονικά κάτω από μια κοινή «ομπρέλα» και ονομάζουν τους εαυτούς τους Βραζιλιάνους.<br /><br />Πραγματικά εδώ κανείς δεν ενδιαφέρεται εάν είσαι από την Ελλάδα ή από την Κίνα ... OK ... το να είσαι Ευρωπαίος ή Αμερικανός έχει τα προτερήματα του αλλά γενικά είναι πολύ ανεκτικοί σαν λαός.<br /><br />Τέλος πάντων, ο περίπατος συνεχίστηκε, κοίταγα γύρω μου τα μαγαζιά που είχαν τα πάντα στις βιτρίνες τους ... οι τιμές τους πολύ πιο λογικές από εκεί που μένω, ώσπου ξαφνικά βλέπω μπροστά μου ένα θωρακισμένο όχημα, ξέρετε αυτά των χρηματαποστολών, παρκαρισμένο πάνω στο πεζοδρόμιο ... μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου εμφανίζονται από το πουθενά ... 3 σεκιουριτάδες ζωσμένοι με όπλα!<br /><br />Και οι τρεις τους είχαν βγει γρήγορα από το κατάστημα που κοίταζα και κατευθύνθηκαν προς το όχημα τους με κάτι σάκους στα χέρια. Πραγματικά αγριεύτηκα, γιατί κοίταζαν δεξιά και αριστερά με βλέμμα που έχει βγει από την ταινία ο Εξολοθρευτής και ήταν με το χέρι στην σκανδάλη! Όπως καταλαβαίνετε φρέναρα και περίμενα να περάσουν ... «από εδώ και πέρα όταν βλέπω σεκιούριτι ... θα αλλάζω πεζοδρόμιο μου φαίνεται!» σκέφτηκα.<br /><br />Ο περίπατος κράτησε 2 ώρες, δεν άντεξα περισσότερο, και να φανταστείτε ότι ούτε μέχρι την μέση του δρόμου δεν έφτασα! Η ικανοποίηση μου όμως ήταν μεγάλη ... ο πρώτος μου μεγάλος περίπατος ήταν πραγματικότητα ... και πάνω απ’όλα βγήκα και ζωντανός!<br /><br />... έπρεπε όμως να κρατήσω τις δυνάμεις μου για το βραδινό γλέντι!<br /><br /><br />ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ...<br /><br /><br /><br />KEEP ON ... READING<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116370302340750337?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1163531195021562712006-11-14T17:05:00.000-02:002006-11-15T11:49:09.306-02:00<strong>Παρασκευή 27/10/2006</strong><br /><br />Όπως σας είπα ήδη, την απάντηση για το τι θα έκανα το Σ/Κ την πήρα την Παρασκευή. Σε μία συζήτηση που έκανα με τον διευθυντή εδώ μου θύμισε ότι είχε επαφή με την Ελληνική εκκλησία εδώ στο Sao Paolo, λόγο μιας εξυπηρέτησης που τους είχαμε κάνει ... άρα «Μας χρωστάνε χάρη!» μου κάνει... «Ελληνική νοοτροπία, παρότι είναι Βραζιλιάνος ... με αυτόν θα τα πάμε καλά!» σκέφτηκα (και ας κόβει τις λέξεις στα Αγγλικά, π.χ. το movie το λέει mov ... και άλλα διάφορα που έχουν πλάκα!)<br /><br />Μην σας τα πολύ λέω, με έφερε σε επαφή με τον Μανώλη, που είναι γιος του παπά της Ελληνορθόδοξης εκκλησίας του Sao Paolo. Αμέσως ο Μανώλης με κάλεσε στην δεξίωση που έκανε η Ελληνική κοινότητα το Σαββάτο σε μία αίθουσα δεξιώσεων αρκετά κοντά μου! «Έλα να γιορτάσουμε μαζί την 28η Οκτωβρίου» μου είπε!<br /><br />Η άμεση απάντηση μου ήταν, φυσικά, ένα μεγάλο και βροντερό ΝΑΙ ... παρότι ο Μεταξάς είχε πει ΟΧΙ την ίδια ακριβός μέρα πριν από 66 χρόνια!<br /><br />Το ίδιο βράδυ της Παρασκευής αποκαμωμένος κατέρρευσα στο κρεβάτι μου σκεπτόμενος «... κοίτα να δεις που ούτε μια βδομάδα δεν έχω στο Sao Paolo και θα γνωρίσω και Έλληνες!».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116353119502156271?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1163528307107889122006-11-14T16:17:00.000-02:002006-11-14T16:19:45.426-02:00<div align="justify"><strong>3η Μέρα – Η αρχή</strong><br /><br />Εκείνο το πρωινό ξύπνησα «εύκολα», πώς είναι όταν είσαι διακοπές και δεν έχει έννοιες ... κάπως έτσι. Ένιωθα λες δεν υπήρχαν προβλήματα, έτσι απλά ξεκίνησε η μέρα μου.<br /><br />Η διαδρομή μέχρι την δουλειά ευχάριστη ... 4-5 τετράγωνα μακριά, κατέβηκα τον πολυάσχολο δρόμο και κατάλαβα ότι αυτή την διαδρομή θα την κάνω «αμέτρητες» φορές με τα πόδια, ο κόσμος γύρω μου έτρεχε να προλάβει τις δουλειές του (όπως σε κάθε μεγαλόπολη) ... κανείς δεν ήξερε ότι είμαι καινούργιος ... ξένος ... ένα περίεργο συναίσθημα όμως ένιωσα μέσα μου ... δεν ένιωθα ξένος! Το γιατί θα το μάθαινα τις επόμενες μέρες.<br /><br />Στο γραφείο η μέρα κύλησε ήρεμα, άλλωστε θα πάρει καιρό για να μπω στα πράγματα και πάνω απ`όλα να μην τους τρομάξω, όχι παραπάνω απ`ότι ήταν ήδη τουλάχιστον, άλλωστε μία από τις αποστολές μου είναι ο έλεγχος. Η καχυποψία αυτή θα έπαιρνε 2-3 βδομάδες για να φύγει.<br /><br />Οι μέρες περνάγανε και δεν τις καταλάβαινα, γρήγορα πλησίασε η Πέμπτη (26/10/2006) και τότε κατάλαβα ότι θα πρέπει να κάνω κάτι το Σαββατοκυριακό μου ... το PC μου δεν το είχα ακόμα ... τι θα έκανα λοιπόν; Να κάτσω να βλέπω TV ... με τίποτα ... έπρεπε ΕΠΕΙΓΩΝΤΟΣ να βρω τι θα κάνω.<br /><br />Η απάντηση ήρθε την επόμενη μέρα από το πουθενά ... όπως όλα στην ζωή μου!<br /><br />Το ίδιο βράδυ μετά την δουλειά αποφάσισα (επιτέλους) να βγω λίγο έξω ... τι έξω δηλαδή ... να κάνω μια βόλτα γύρω στο τετράγωνο. Βλέπεται μέχρι εκείνη την στιγμή είχα πάει το προηγούμενο βράδυ μέχρι την γωνία του τετραγώνου, μπας και με τρώγανε ζωντανό!<br /><br />Είναι πολύ άσχημο να μένεις πολλές φορές μόνα στα λόγια των άλλων ... «Να προσέχεις, εκεί σε σκοτώνουν για ένα κομμάτι ψωμί», «Να μην φοράς κοσμήματα (δε φοράω έτσι και αλλιώς αλλά τέλος πάντων) ή ρολόγια ... θα τα πάρουν μαζί με το χέρι σου» ... και άλλα διάφορα τέτοια. Έβλεπα και όλες αυτές τις μέρες σεκιουριτάδες ΠΑΝΤΟΥ, ακόμα και σεκιουριτάδες με όπλα (είχα και μια εμπειρία με δαύτους την μεθεπόμενη μέρα), φράχτες 3-4 μέτρα ψηλούς και πάνω-πάνω σύρματα (πολλά από αυτά Ηλεκτροφόρα!).<br /><br />Νόμιζα ότι τα βράδια κυκλοφορούν μόνο ζόμπι και ... ράμπο βαριά οπλισμένοι. Αν και ήμουν σίγουρος ότι έβλεπα νορμάλ κόσμο να περπατά κάτω από το ξενοδοχείο μου, όσες φορές τόλμησα να κοιτάξω φυσικά!<br /><br />Τέλος πάντων, βγήκα, έκανα την βόλτα μου, πήρα τον αέρα μου και ξανά γύρισα. Όλα ήταν στην θέση τους όταν έκανα την καταμέτρηση ... τις επόμενες μέρες θα εξερευνούσα σιγά-σιγά όλη την γύρω περιοχή, σαν μικρό παιδάκι που βλέπει ένα καινούργιο μέρος και θέλει να το «κατακτήσει».<br /><br /><br />KEEP ON ... READING!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116352830710788912?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1163446984813788452006-11-13T17:42:00.000-02:002006-11-15T11:47:44.686-02:00<p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"><span style="FONT-WEIGHT: bold">2</span><sup style="FONT-WEIGHT: bold">η</sup><span style="FONT-WEIGHT: bold"> Μέρα – Πρώτη μέρα στην δουλειά</span><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Το επόμενο πρωινό ξύπνησα από τις 5 το πρωί ... η αγωνία και ο πολύς ο ύπνος βλέπετε ... σηκώθηκα και ετοιμάστηκα, έφαγα πρωινό και ήρθαν να με πάρουν.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Η μέρα πέρασε αρκετά καλά, γνώρισα όλους στο γραφείο μας εδώ (κάπου 15 άτομα), πρόσωπα χαμογελαστά και λίγο αμήχανα.<span style="font-size:0;"> </span>Ένιωθα ότι διάβαζα την σκέψη τους ... «ποιος είναι αυτός ... τι κάνει εδώ ... τι θέλει ... πώς να είναι άραγε ... πόσο θα κάτσει» , πολλά ερωτήματα που θα πάρει χρόνο για να τους τα απαντήσω, το καλό όμως ήταν ότι έβλεπα «καθαρά» πρόσωπα απέναντι μου ... δύσκολο να το περιγράψω με λέξεις ... δεν έβλεπα αυτή την πονηριά που είναι διάχυτη σε εμάς τους Αθηναίους.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Η πρώτη βόλτα έγινε το μεσημέρι που πήγαμε όλοι μαζί (οι «μεγάλοι») για φαγητό.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Περπατήσαμε μέχρι το ρεστοράν, οι δρόμοι γεμάτοι αμάξια .<span style="font-size:0;"> </span>Το να περπατάς στο </span><span lang="PT-BR">Sao Paolo</span><span lang="EL"> όταν έχει κίνηση είναι σαν να έχεις 2 αριστερά πόδια ... συνέχεια νομίζεις ότι έχεις κάνει λάθος βήμα και ότι θα πέσεις κάτω ή καλύτερα θα σε «ρίξουν» κάτω!<span style="font-size:0;"> </span>Γιατί αυτό</span><span lang="PT-BR">;<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Τι να πρωτοδείς<span style="font-size:0;"> </span>... τις λακκούβες, τα πεζοδρόμια που είναι σκαμμένα και γεμάτα τρύπες (έχουν καλά πεζοδρόμια απλά τα φτιάχνουνε στην περιοχή που μένω και εργάζομαι), τα αυτοκίνητα που τρέχουν σαν </span><span lang="PT-BR">F1</span><span lang="EL"> με ΟΛΟΥΣ να οδηγούν σαν τον αείμνηστο τον </span><span lang="PT-BR">Ayrton Senna </span><span lang="EL">και που παρεμπιπτόντως πετάγονται από ΠΑΝΤΟΥ!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Και όταν λέω παντού εννοώ παντού!<span style="font-size:0;"> </span>Νιώθω σαν πεζός λες και είμαι το αγριογούρουνο σε ένα σαφάρι!<span style="font-size:0;"> </span>Εδώ προτεραιότητα έχει ΠΑΝΤΑ το αμάξι ... είτε παρκάρει/ξεπαρκάρει, είτε στρίβει (έχω κοντέψει να γίνω λίπασμα 2 φορές ήδη!), είτε γενικά πάει σε μια ευθεία ... με το που σε δούνε ΓΚΑΖΟΝΟΥΝ και έρχονται κατά πάνω σου!<span style="font-size:0;"> </span>Πραγματικά αυτό είναι ένα θέμα για ανάλυση από μόνο του.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Μπορώ να πω ότι είναι σαν οδηγοί κλάσεις χειρότεροι από εμάς!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Τέλος πάντων, πήγαμε και φάγαμε ... τι να πω ... το φαγητό πάρα πολύ καλό μια διαπίστωση που έχει επαναληφθεί πολλές φορές από τότε μέχρι και σήμερα!<span style="font-size:0;"> </span>Πραγματικά το φαγητό στο </span><span lang="PT-BR">Sao Paolo </span><span lang="EL">είναι ΤΕΛΕΙΟ ... θα σας πω λεπτομέρειες σε επόμενο μου ΜΠΛΟΓΚ.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Μου έγινε μια μικρή και άτυπη ξενάγηση στην γύρω περιοχή ώστε το επόμενο πρωινό να μπορέσω από μόνος μου να πάω στην δουλειά με τα πόδια... όπως και έγινε, μιας και το μέρος που μένω είναι περίπου 500-600 μέτρα μακριά από την δουλειά μου.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Τέλος πήγαμε μαζί με τον Γενικό Διευθυντή μας εδώ στην Βραζιλία σε ένα πολύ μεγάλο εμπορικό κέντρο κάπου σχετικά κοντά στην περιοχή που μένω (ακόμα δεν έχω καταφέρει να το εντοπίσω), και κάναμε (έκανε ο Διευθυντής μου δηλαδή) κάποια ψώνια και κάτσαμε να φάμε ... ΣΟΚ Νο2 ... φάγαμε μια ΠΙΤΣΑ τρομερή.<span style="font-size:0;"> </span>Από εκεί και πέρα το πήρα πρέφα ότι σε αυτή την χώρα πρέπει να κάνω κράτει με το φαγητό!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Από την επόμενη μέρα και μετά ξεκινάω στα βαθιά μόνος πλέον μιας και ο Διευθυντής μου θα φύγει και θα γυρίσει πίσω στην Ελλάδα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Το «ταξίδι» ξεκινάει ...<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="PT-BR"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="PT-BR">KEEP ON ... READING!</span><span lang="EL"> <o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116344698481378845?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1163438405277383752006-11-13T15:16:00.000-02:002006-11-14T15:09:43.300-02:00<p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"><span style="FONT-WEIGHT: bold">1</span><sup style="FONT-WEIGHT: bold">η</sup><span style="FONT-WEIGHT: bold"> «Μέρα» - Κυριακή 22/10/2006</span><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Τελικά ξύπνησα αρκετές ώρες μετά, αυτό το άτιμο το στομάχι δεν ξέρει ούτε από ώρα ούτε από ήπειρο ... η πρώτη μου μέρα ξεκίνησε ... βράδυ ουσιαστικά!<span style="font-size:+0;"> </span>Ήμουν ήδη </span><span lang="PT-BR">jet lagged</span><span lang="EL"> (η μεγάλη διαφορά της ώρας αποδιοργανώνει το βιολογικό ρολόι, αν και μου έχουν πει ότι το να πας «πίσω» 5 ώρες δεν είναι το ίδιο άσχημο από το να πας 5 ώρες μπροστά) και δεν είχα καμία διάθεση να κάνω οτιδήποτε εκτός από το να παραγγείλω κάτι να φάω, άλλωστε η επόμενη μέρα (Δευτέρα – 23/10/2006) θα ήταν δύσκολη αφού θα πήγαινα στην δουλειά για πρώτη φορά μαζί με τον διευθυντή μου – που περιπίπτοντας είχε πρώτα πάει σε μία άλλη χώρα της Λατινικής Αμερικής και ήρθε στην Βραζιλία την ίδια μέρα με μένα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"><span style="font-size:+0;"></span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Εκείνο το βράδυ κοιτώντας από το παράθυρο του δωματίου μου νόμιζα<span style="font-size:+0;"> </span>ότι μένοντας στον 9^ο όροφο θα είχα μια τρομερή θέα της πόλης ... αμ δε!<span style="font-size:+0;"> </span>Όλο τριγύρω τα κτίρια ήταν ΠΟΛΥ ψηλότερα από το δικό μου ... άστε που ακόμα και το δικό μου ξενοδοχείο είχε άλλους 8 ορόφους, σύνολο 17 (αριθμός μεγάλος για τα Ελληνικά δεδομένα αλλά εδώ πιστέψτε με δεν είναι τίποτα!).<span style="font-size:+0;"> </span>Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι το </span><span lang="PT-BR">Sao Paolo </span><span lang="EL">είναι τεράστιο ... </span><span lang="PT-BR">OK </span><span lang="EL">το είχα δει και από το αεροπλάνο, αφού πετάγαμε κάπου 20 λεπτά πάνω από την πόλη και τα περίχωρα ... αλλά είναι διαφορετικό να το βλέπεις από το έδαφος!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Το πραγματικό μέγεθος την πόλης θα μου πάρει καιρό να το καταλάβω και να το νιώσω... μιλάμε για μια πόλη που στην ευρύτερη περιοχή του </span><span lang="PT-BR">Sao Paolo </span><span lang="EL">ζουν 17 εκατομμυρίων κάτοικοι, μια πραγματική Μητρόπολη του 21^ου αιώνα σε μέγεθος, πληθυσμό, κτίρια, ζωή, πλούτο αλλά και, δυστυχώς, μεγάλη φτώχια και ανέχεια.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Τις επόμενες μέρες δειλά-δειλά θα έβγαινα από την προστασία του ξενοδοχείου για να αντιμετωπίσω την «ζούγκλα» εκεί έξω ... μία «ζούγκλα» που τελικά δεν είναι και τόσο ζούγκλα όπως την είχα σχηματίσει μέσα στο μυαλό μου από αυτά που μου είχαν πει ή είχα διαβάσει.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Εκείνη όμως την στιγμή, και για μερικές ακόμα μέρες, αποζητούσα την ασφάλεια και την ζεστασιά που μου προσέφερε η γκαρσονιέρα που έμενα (το «δωμάτιο» που σας έλεγα είναι μια γκαρσονιέρα 42τμ με σαλόνι και μικρή κουζίνα, ένα υπνοδωμάτιο με διπλό κρεβάτι με «αμερικάνικη» ντουλάπα, ξέρετε τις μεγάλες, και φυσικά μπάνιο – αυτό θα είναι και το σπίτι μου για όσο μείνω στην Βραζιλία).<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Εκείνη την στιγμή δεν με ενδιέφερε τίποτα άλλο, ήθελα απλός να κοιμηθώ και ας είχε φασαρία από τον δρόμο έξω ... σκέφτηκα «χμμμ κάτι μου θυμίζει αυτή η φασαρία και κίνηση Κυριακή βράδυ!» ... φυσικά κάτι μου θύμιζε ... την Αθήνα που ότι ώρα και να βγεις έξω γίνεται «χαμός».<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Τελικά αυτές οι πρώτες εντυπώσεις πολλές φορές βγαίνουν και αληθινές ... αλλά αυτά είναι για το «αύριο». <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 180pt; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 180pt; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">#<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Για να πάρετε μια ιδέα για το </span><span lang="PT-BR">Sao Paolo</span><span lang="EL"> δείτε</span><span lang="PT-BR">:<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"><a href="http://wikitravel.org/en/S%C3%A3o_Paulo">http://wikitravel.org/en/S%C3%A3o_Paulo</a></span><span lang="PT-BR"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">και αυτή εδώ</span><span lang="PT-BR">:<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"><a href="http://www3.nationalgeographic.com/places/cities/city_saopaulo.html">http://www3.nationalgeographic.com/places/cities/city_saopaulo.html</a><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">και εδώ</span><span lang="PT-BR">:<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"><a href="http://members.aol.com/pochetti5/sampa-brazil.html">http://members.aol.com/pochetti5/sampa-brazil.html</a><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Η περιοχή που μένω λέγεται </span><span lang="PT-BR">Jardins</span><span lang="EL"> (κήποι στα Ελληνικά) και για να καταλάβετε την σύγκριση με τα Ελληνικά δεδομένα, είναι σαν το δικό μας το Κολωνάκι.<span style="font-size:+0;"> </span>Έχει όμως περισσότερο πράσινο και μπορώ να πω ότι είναι το ίδιο ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ!<span style="font-size:+0;"> </span>Είναι γεμάτο με φαγάδικα (σας θυμίζει κάτι</span><span lang="PT-BR">;</span><span lang="EL">), πανάκριβα καταστήματα με ότι πιο μοντέρνο υπάρχει (επώνυμα και μη), γενικά ότι ποθεί η καρδιά σου αρκεί φυσικά να έχεις χρήματα (και πόδια γερά να περπατάς με τις ώρες!).<span style="font-size:+0;"> </span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Αυτά όμως θα τα πούμε σε επόμενο ΜΠΛΟΓΚ!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"><span style="font-size:+0;"></span><span style="font-size:+0;"></span><span style="font-size:+0;"></span></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">#<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="PT-BR"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="PT-BR">KEEP ON ... READING !<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116343840527738375?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1163427422079888072006-11-13T12:16:00.000-02:002006-11-14T15:11:46.723-02:00<p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"><span style="FONT-WEIGHT: bold">... Η καινούργια αρχή</span><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Έφτασα στο </span><span lang="PT-BR">Sao Paolo </span><span lang="EL">την Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2006 μετά από ταξίδι 20 ωρών (περίπου, μαζί με την αλλαγή της ώρας -5 ώρες και την αναγκαστική αλλαγή αεροπλάνου στο Μόναχο).<span style="font-size:0;"> </span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Είχε μόλις αρχίσει να ξημερώνει, «ότι έπρεπε για ένα νέο ξεκίνημα» σκέφτηκα βλέποντας τον ήλιο να ξεπροβάλει από την Ανατολή που μόλις είχα έρθει.<span style="font-size:0;"> </span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Τα αεροδρόμια είναι περίεργα μέρη, γεμάτα κάθε είδους ανθρώπων, προσπαθούσα να «γευτώ» την χώρα από την πρώτη μου κιόλας επαφή ... δύσκολο να βγάλεις συμπεράσματα τόσο γρήγορα.<span style="font-size:0;"> </span>Τα πρόσωπα τον Βραζιλιάνων, φιλικά και αρκετά οικεία.<span style="font-size:0;"> </span>Από την πρώτη στιγμή σκέφτηκα ότι μας μοιάζουν σας λαός, μια υπόθεση που θα επιβεβαιωθεί αρκετές φορές στο κοντινό μέλλον.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Με το που φτάνεις στην Βραζιλία πρέπει να έχεις συμπληρώσει 2 χαρτάκια, το ένα που αναφέρει το τι ακριβός πας να κάνεις στην Βραζιλία (το δίνεις στον ελεγκτή των διαβατηρίων) και το δεύτερο στο οποίο αναφέρεις τι ακριβός έχουν οι βαλίτσες σου (αυτό προφανέστατα το δίνεις στο τελωνείο).<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Εγώ δυστυχώς για κάποιον περίεργο λόγο δεν είχα συμπληρώσει κανένα από τα δύο ... κάτι το </span><span lang="PT-BR">PSP </span><span lang="EL">με το οποίο έπαιζα, κάτι η συζήτηση που είχα με την διπλανή μου, μια κυρία από την Αργεντινή που είχε πάει στην Ισπανία να δει την κόρη της ... προφανώς δεν άκουσα την αναγγελία από τις αεροσυνοδούς!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Ευτυχώς τα συμπλήρωσα εκείνη την ώρα ... παρόλα τα ψιλό-άγρια βλέμματα τον άλλων συνεπιβατών μου, που είχαν δίκιο γιατί περιμέναμε 20+ λεπτά στην σειρά, αφού υπήρχαν μόνο 2 ελεγκτές!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Με το που φτάνω στον έλεγχο του Τελωνίου ... μια από τα ίδια ... μου έδειξαν ευγενικά το «καινούργιο» χαρτάκι που έπρεπε να είχα συμπληρώσει και ξανά πήρα τον δρόμο της επιστροφής να το βρω, ήταν το μόνο άλλωστε που με χώριζε από το κρεβάτι του ξενοδοχείου μου! (φαντάζεστε πως ένιωθα μετά από τόσες ώρες ταξίδι!)<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Ευτυχώς το μαγικό χαρτί δεν ήταν μακριά.<span style="font-size:0;"> </span>Το συμπλήρωσα γρήγορα και ξανά πήγα μπροστά από τον ευγενικό κύριο, που πριν από λίγο με είχε «διώξει», με ξανά κοιτάει ... κοιτάει και το καροτσάκι με τις βαλίτσες μου ... ξανά κοιτάει το χαρτάκι ... «πρέπει να του κάνει εντύπωση ο αριθμός τον αποσκευών μου» σκέφτηκα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Συνολικά είχα μαζί μου 3 μεγάλες βαλίτσες και μια μεγάλη χειραποσκευή!<span style="font-size:0;"> </span>(κλασικός Έλληνας που παίρνει<span style="font-size:0;"> </span>μαζί του όλο του το νοικοκυριό) ... οπότε λογικά ο άνθρωπος με έστειλε για έλεγχο.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Εκείνη ακριβός την στιγμή σκέφτηκα ... «έχει πλάκα τώρα να μου ανοίξουν τις αποσκευές!» ... άρχισα να σκέφτομαι όλα όσα δεν είχα δηλώσει στο χαρτάκι που μόλις είχα δώσει!<span style="font-size:0;"> </span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Κάτι τα πειρατικά </span><span lang="PT-BR">CDs </span><span lang="EL">και </span><span lang="PT-BR">DVDs </span><span lang="EL">που είχα πάρει μαζί, κάτι η συλλογή των 27,000 </span><span lang="PT-BR">MP3s </span><span lang="EL">μου (ελπίζω να μην διαβάζει κανένας από καμία δισκογραφική!), κάτι τα 10αδες πειρατικά προγράμματα και ένα σορό άλλα πράγματα τέλος πάντων (μην πάει το μυαλό σας σε τσόντες ... αυτές τις άφησα πίσω!)<span style="font-size:0;"> </span>... λέω στον εαυτό μου «αντί για κρεβάτι σε ξενοδοχείο σε βλέπω σε καμία φυλακή του Αγίου Παύλου, </span><span lang="PT-BR">i.e. Sao Paolo,</span><span lang="EL"> αγκαλιά με τον Χουανίτο Εμμανουέλ Μοράες αρχηγό της πιο μεγάλης φαβέλας του Αγίου Παύλου .... μπρρρρρρρρ<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Για καλή μου τύχη η τελωνειακός το μόνο που έκανε ήταν να περάσει τις αποσκευές μου από το μηχάνημα των ακτίνων Χ και να με αφήσει να φύγω!<span style="font-size:0;"> </span>... 2 φορές την ρώτησα εάν εννοούσε να φύγω ή να κάτσω ... 3^η φορά δεν ρώτησα γιατί ήμουνα ήδη έξω από την πόρτα!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Είχε ήδη ξημερώσει ... στην αίθουσα αφίξεων γινόταν ένας μικρός χαμός, έψαξα να βρω τον άνθρωπο που υποτίθεται ότι θα με περίμενε ... άφαντος.<span style="font-size:0;"> </span>«Ωραία είπα ... γλίτωσα από τον Χουανίτο ... αλλά την φαβέλα θα την δω τελικά!» ... βαριόμουνα να περιμένω άλλο και μπήκα σε ένα ταξί με προορισμό το ξενοδοχείο που θα έμενα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Έχοντας ακούσει διάφορες ιστορίες για την εγκληματικότητα στην Βραζιλία και για τις απαγωγές που κάνουν σε ξένους, ήμουν λίγο «αγριεμένος» και κοίταγα συνέχεια που με πάει ο οδηγός ... ευτυχώς κατέληξα στο (ίσος) καλύτερο μέρος της πόλης αντί για το «χειρότερο».<span style="font-size:0;"> </span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">... το κρεβατάκι μου με περίμενε ... ο Ορφέας με συνόδεψε σε έναν ανεπανάληπτο ύπνο που όμοιο του μάλλον θα ξανά βρω όταν με το καλό ξανά ταξιδέψω προς την Ελλάδα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">... ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116342742207988807?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1163422336772212662006-11-13T10:49:00.000-02:002006-11-14T15:18:55.810-02:00<p class="MsoNormal"><span lang="EL"><span style="FONT-WEIGHT: bold">... Η Αρχή της Ιστορίας</span><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Κάθε ιστορία έχει και μια αρχή, η δικιά μου ιστορία λοιπόν ξεκινάει στις 21/10/2006.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="FONT-WEIGHT: bold"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="FONT-WEIGHT: bold"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="FONT-WEIGHT: bold">Τοποθεσία</span><span lang="PT-BR"><span style="FONT-WEIGHT: bold">;</span><span style="font-size:0;"><span style="FONT-WEIGHT: bold"> </span></span></span><span lang="EL"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος»<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="FONT-WEIGHT: bold"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="FONT-WEIGHT: bold"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="FONT-WEIGHT: bold">Τι κάνω εκεί</span><span lang="PT-BR"><span style="FONT-WEIGHT: bold">;</span><span style="font-size:0;"><span style="FONT-WEIGHT: bold"> </span></span></span><span lang="EL"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Ετοιμάζομαι να πετάξω για το </span><span lang="PT-BR">Sao Paolo </span><span lang="EL">της Βραζιλίας<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="FONT-WEIGHT: bold"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="FONT-WEIGHT: bold"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="FONT-WEIGHT: bold">Ο λόγος</span><span lang="PT-BR"><span style="FONT-WEIGHT: bold">;</span><span style="font-size:0;"><span style="FONT-WEIGHT: bold"> </span></span></span><span lang="EL"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Επαγγελματικός, πάω να εργαστώ για «2-3 χρόνια» όπως το έθεσε ο διευθυντής μου.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="FONT-WEIGHT: bold"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="FONT-WEIGHT: bold"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="FONT-WEIGHT: bold">Συναισθήματα</span><span lang="PT-BR"><span style="FONT-WEIGHT: bold">;</span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">... δύσκολη ερώτηση πραγματικά ... ανάμεικτα ... πραγματικά μπερδεμένα.<span style="font-size:0;"> </span>Από την μια μεγάλη χαρά γιατί επιτέλους μου δίνεται μια μεγάλη ευκαιρία να δείξω επιτέλους τι μπορώ να πετύχω επαγγελματικά, από την άλλη στεναχώρια γιατί για άλλη μια φορά αφήνω την πατρίδα μου, την οικογένειά μου και τους φίλους μου για να πάω στο άγνωστο.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Χαρά - Η γοητεία του άγνωστου για μένα είναι πραγματικά κινητήριος δύναμη, με εξιτάρει, με κάνει να αναπνέω όπως αναπνέει κάποιος που εισπνεέι</span><span lang="EL"> μέσα του για πρώτη φορά τον καθαρό και παρθένο αέρα του βουνού.<span style="font-size:0;"> </span>Έτσι ένιωσα όταν αποφάσισα να φύγω ... όπως και έτσι νιώθω όταν κοιτάω έξω από το παράθυρο του δωματίου μου και βλέπω έναν κόσμο καινούργιο και άγνωστο.<span style="font-size:0;"> </span>Μπορώ και ξανακάνω όνειρα ... αυτή η φράση τα περιγράφει όλα!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Στεναχώρια – Δεν θα επεκταθώ πολύ σε αυτό το συναίσθημα γιατί είναι πολύ βαθύ και θέλει πολύ ώρα για να σας το εξηγήσω ... σε κάποιο άλλο ΜΠΛΟΓΚ θα το αναλύσουμε καλύτερα.<span style="font-size:0;"> </span>Θα μείνω μόνο στο ότι είναι δύσκολο να αφήνεις πίσω σου ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπούν, είτε είναι συγγενείς σου είτε φίλοι καλοί ... πάνω απ’όλα όμως είναι, ίσος, ακόμα πιο δύσκολο να αφήνεις πίσω σου μια «επιλογή» σου ... και μια μεγάλη σου αγάπη ... την Ελλάδα (θα το αναλύσουμε και αυτό σε κάποιο άλλο ΜΠΛΟΓΚ).<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="FONT-WEIGHT: bold"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="FONT-WEIGHT: bold"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="FONT-WEIGHT: bold">Άτομα που ήταν μαζί μου για να με αποχαιρετίσουν</span><span lang="PT-BR"><span style="FONT-WEIGHT: bold">;</span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Ο πατέρας, η μητέρα μου και φυσικά ο «αδερφός» μου ο Χρίστος ... ο καλύτερος μου φίλος.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί ... δεν μου αρέσει να λέω ΓΕΙΑ ... δεν με εκφράζει ... ίσως οι Βραζιλιάνοι να το έχουν «πετύχει» καλύτερα στην γλώσσα τους.<span style="font-size:0;"> </span>Λένε </span><span lang="PT-BR">CIAO </span><span lang="EL">για το ΓΕΙΑ το «προσωρινό», δηλαδή αυτό που σύντομα θα ξανά δεις τον άλλον ... και </span><span lang="PT-BR">ADEUS </span><span lang="EL">όταν θα κάνεις καιρό να τους ξανά δεις.<span style="font-size:0;"> </span>Λοιπόν ... τα </span><span lang="PT-BR">ADEUS </span><span lang="EL">δεν μου αρέσουν καθόλου, γιατί δεν μου αρέσει το συναίσθημα του αποχαιρετισμού ... θέλω να ξέρω νομίζω ότι τον άλλο θα τον ξανά δω σύντομα. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">Έφυγα χωρίς στεναχώρια, ίσος να μην το πήρα και πολύ σοβαρά, άλλωστε έλεγα συνέχεια στον εαυτό «το έχεις ξανά κάνει και ήσουν μόνο 14άρων» ... κοίταξα έξω από το παράθυρο του αεροπλάνου και χαιρέτισα την πατρίδα μου.<span style="font-size:0;"> </span></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">«Σύντομα θα σας ξανά δω» είπα.</span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"></span> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL">ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116342233677221266?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37484644.post-1163185359952928752006-11-10T16:57:00.000-02:002006-11-10T17:11:22.656-02:00Σε λίγες μέρες σε αυτό εδώ τον χώρο θα βρίσκεται νέα μου απο το Sao Paolo της Βραζιλίας (αλήθεια υπάρχει και άλλο?).<br /><br />Οπότε, λίγη υπομονή και θα είμαι "μαζί σας" σύντομα!<br /><br />+++<br /><br />I will be with you in a couple of days, watch this space in order to read the latest news about my stay in Sao Paolo, Brazil.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37484644-116318535995292875?l=christosbrazil.blogspot.com' alt='' /></div>Christosnoreply@blogger.com0